தமிழ்ச் சாதி

நாட்பட நாட்பட நாற்றமும் சேறும்பாசியும் புதைந்து பயன்நீர் இலதாய்நோய்க்களமாகி அழிகெனும் நோக்கமோ?விதியே விதியே தமிழ்ச் சாதியைஎன்செய நினைத்தாய் எனக்குரையாயோ?சார்வினுக்கெல்லாம் தகத்தக மாறித்தன்மையும் தனது தருமமும் மாயாதுஎன்றுமோர் நிலையாய் இருந்து நின் அருளால்வாழ்ந்திடும் பொருளோடு வகுத்திடுவாயோ?தோற்றமும் புறத்துத் தொழிலுமே காத்து மற்றுஉள்ளுறு தருமமும் உண்மையும் மாறிச்சிதைவற்று அழியும் பொருள்களில் சேர்ப்பையோ?அழியாக் கடலோ? அணிமலர்த் தடமோ?வானுறு மீனோ? மாளிகை விளக்கோ?கற்பகத் தருவோ? காட்டிடை மரமோ?விதியே தமிழச் சாதியை எவ்வகைவிதித்தாய் என்பதன் மெய்யெனக் குணர்த்துவாய்.ஏனெனில்சிலப்பதிகாரச் செய்யுளைக் கருதியும்திருக்குறள் உறுதியும் தெளிவும் பொருளின்ஆழமும் விரிவும் அழகும் கருதியும்எல்லையொன்றின்மை எனும் பொருள் அதனைக்கம்பன் குறிகளாற் காட்டிட முயலும்முயற்சியைக் கருதியும் முன்பு நான் தமிழச்சாதியை அமரத் தன்மை வாய்ந்தது என்றுஉறுதிகொண்டிருந்தேன். ஒருபதினாயிரம்சனிவாய்ப் பட்டும் தமிழச் சாதிதான்உள்ளுடைவின்றி உயர்த்திடு நெறிகளைக்கண்டு எனது உள்ளம் கலங்கிடாதிருந்தேன்.ஆப்பிரிக்கத்துக் காப்பிரி நாட்டிலும்தென்முனை யடுத்த தீவுகள் பலவினும்பூமிப்பந்தின் கீழ்ப்புறத்துள்ளபற்பல தீவினும் பரவி இவ்வெளியதமிழச் சாதி தடியுதையுண்டும்காலுதையுண்டும் கயிற்றடியுண்டும்வருந்திடுஞ் செய்தியும் மாய்ந்திடுஞ் செய்தியும்பெண்டிரை மிலேச்சர் பிரித்திடல் பொறாதுசெத்திடுஞ் செய்தியும் பசியாற் சாதலும்பிணிகளாற் சாதலும் பெருந்தொலையுள்ளதம்நாட்டினைப் பிரிந்த நலிவினார் சாதலும்இஃதெலாம் கேட்டும் எனதுளம் அழிந்திலேன்,தெய்வம் மறவார், செயுங்கடன் பிழையார்,ஏதுதான் செயினும் ஏதுதான் வருந்தினும்,இறுதியில் பெருமையும் இன்பமும் பெறுவார்,என்பதென் உளத்து வேரகழ்ந்திருத்தலால்எனினும்இப்பெருங்கொள்கை இதயமேற் கொண்டுகலங்கிடாதிருந்த எனைக் கலக்குறுத்தும்செய்தியொன்றதனைத் தெளிவுறக் கேட்பாய்.ஊனமற்றெவை தாம் உறினுமே பொறுத்துவானமும் பொய்க்கின் மடிந்திடும் உலகுபோல்,தானமும் தவமும் தாழ்ந்திடல் பொறுத்துஞானமும் பொய்க்க நசிக்குமோர் சாதிசாத்திரங்கண்டாய் சாதியின் உயர்த்தலம்,சாத்திரமின்றேல் சாதியில்லை,பொய்ம்மைச் சாத்திரம் புகுந்திடும் மக்கள்பொய்ம்மையாகிப் புழுவென மடிவார்,நால்வகைக் குலத்தார் நண்ணுமோர் சாதியில்அறிவுத் தலைமை ஆற்றிடும் தலைவர் -மற்றிவர் வகுப்பதே சாத்திரமாகும் -இவர்தம்உடலும் உள்ளமும் தன்வசமிலராய்நெறிபிழைத்து இகழ்வுறு நிலைமையில் வீழினும்பெரிதிலை பின்னும் மருந்திதற்குண்டுசெய்கையுஞ் சீலமும் குன்றிய பின்னரும்உய்வகைக்குரிய வழிசில உளவாம்.மற்றிவர்சாத்திரம் -- (அதாவது மதியிலே தழுவியகொள்கை கருத்து குளிர்ந்திடு நோக்கம்) --ஈங்கிதில் கலக்கம் எய்திடுமாயின்மற்றதன் பின்னர் மருந்தொன்று இல்லைஇந்நாள் எமது தமிழ்நாட்டிடையேஅறிவுத் தலைமை தமதெனக் கொண்டார்தம்மிலே இருவகை தலைபடக் கண்டேன்,ஒரு சார்மேற்றிசை வாழும் வெண்ணிற மக்களின்செய்கையும் நடையும் தீனியும் உடையும்கொள்கையும் மதமும் குறிகளும் நம்முடையவற்றினுஞ் சிறந்தன, ஆதலின், அவற்றைமுழுதுமே தழுவி மூழ்கிடின் அல்லால்,தமிழச் சாதி தரணிமீதிராதுபொய்த்தழி வெய்தல் முடிபெனப் புகழும்நன்றடா! நன்று! நாம் இனி மேற்றிசைவழியெலாம் தழுவி வாழ்குவம் எனிலோஏ! ஏ! அஃதும் உமக்கு இசையாதென்பர்,உயிர்தரும் மேற்றிசை நெறிகளை உவந்து நீர்தழுவிடா வண்ணம் தடுத்திடும் பெருந்தடைபல அவை நீங்கும் பான்மையை வல்லஎன்று அருள் புரிவர், இதன் பொருள் சீமைமருந்துகள் கற்ற மருத்துவர் தமிழச்சாதியின் நோய்க்குத் தலையசைத்தேகினர்,என்பதேயாகும்; இஃதொரு சார்பாம்பின்னொரு சார்பினர் வைதிகப் பெயரோடுநமது மூதாதையர் (நாற்பதிற்றாண்டின்)முன்னிருந்தவரோ? முந்நூற்றாண்டிற்குஅப்பால் வாழ்ந்தவர் கொல்லோ? ஆயிரம்ஆண்டின் முன்னவரோ, ஐயாயிரமோ?பவுத்தரே நாடெலாம் பல்கிய காலத்தவரோ? புராணமாக்கிய காலமோ?சைவரோ? வைணவ சமயத்தாரோ?இந்திரன் தானே தனிமுதற் கடவுள்என்று நம் முன்னோர் ஏந்திய வைதிகக்காலத்தவரோ? கருத்திலாதவர்தாம்எமது மூதாதையர் என்பது இங்கு எவர்கொல்?நமது மூதாதையர் நயமுறக் காட்டியஒழுக்கமும் நடையும் கிரியையும் கொள்கையும்ஆங்கவர் காட்டிய அவ்வப்படியேதழுவிடின் வாழ்வு தமிழர்க்குண்டுஎனில் அது தழுவல் இயன்றிடா வண்ணம்கலி தடை புரிவன்; கலியின் வலியைவெல்லலாகாதென விளம்புகின்றனரால்,நாசங்கூறும் ‘நாட்டு வயித்தியர்’இவராம். இங்கு இவ்விருதலைக் கொள்ளியின்இடையே நம்மவர் எப்படி உய்வர்?விதியே! விதியே! தமிழ்ச் சாதியைஎன்செயக் கருவியிருக்கின்றாயடா?விதிமேலே நீ கூறிய விநாசப் புலவரைநம்மவர் இகழ்ந்து நன்மையும் அறிவும்எத்திசைத்தெனினும் யாவரே காட்டினும்மற்றவை தழுவி வாழ்வீராயின்,அச்சமொன்று இல்லை! ஆரிய நாட்டின்அறிவும் பெருமையும் . . . . . .

naatpata naatpata naarramum saerum paasiyum puthainthu payanneer ilathaay noaykkalamaaki azhikenum noakkamoa? vithiyae vithiyae thamizhs saathiyai enseya ninaiththaay enakkuraiyaayoa? saarvinukkellaam thakaththaka maarith thanmaiyum thanathu tharumamum maayaathu enrumoar nilaiyaay irunthu nin arulaal vaazhnthitum poruloatu vakuththituvaayoa? thoarramum puraththuth thozhilumae kaaththu marru ulluru tharumamum unmaiyum maaris sithaivarru azhiyum porulkalil saerppaiyoa? azhiyaak kataloa? animalarth thatamoa? vaanuru meenoa? maalikai vilakkoa? karpakath tharuvoa? kaattitai maramoa? vithiyae thamizhas saathiyai evvakai vithiththaay enpathan meyyenak kunarththuvaay. aenenil silappathikaaras seyyulaik karuthiyum thirukkural uruthiyum thelivum porulin aazhamum virivum azhakum karuthiyum ellaiyonrinmai enum porul athanaik kampan kurikalaar kaattita muyalum muyarsiyaik karuthiyum munpu naan thamizhas saathiyai amarath thanmai vaaynthathu enru uruthikontirunthaen. orupathinaayiram sanivaayp pattum thamizhas saathithaan ullutaivinri uyarththitu nerikalaik kantu enathu ullam kalangkitaathirunthaen. aappirikkaththuk kaappiri naattilum thenmunai yatuththa theevukal palavinum poomippanthin keezhppuraththulla parpala theevinum paravi ivveliya thamizhas saathi thatiyuthaiyuntum kaaluthaiyuntum kayirratiyuntum varunthitunj seythiyum maaynthitunj seythiyum pentirai milaessar piriththital poraathu seththitunj seythiyum pasiyaar saathalum pinikalaar saathalum peruntholaiyullatham naattinaip pirintha nalivinaar saathalum ihthelaam kaettum enathulam azhinthilaen, theyvam maravaar, seyungkatan pizhaiyaar, aethuthaan seyinum aethuthaan varunthinum, iruthiyil perumaiyum inpamum peruvaar, enpathen ulaththu vaerakazhnthiruththalaal eninum ipperungkolkai ithayamaer kontu kalangkitaathiruntha enaik kalakkuruththum seythiyonrathanaith thelivurak kaetpaay. oonamarrevai thaam urinumae poruththu vaanamum poykkin matinthitum ulakupoal, thaanamum thavamum thaazhnthital poruththu njaanamum poykka nasikkumoar saathi saaththirangkantaay saathiyin uyarththalam, saaththiraminrael saathiyillai, poymmais saaththiram pukunthitum makkal poymmaiyaakip puzhuvena mativaar, naalvakaik kulaththaar nannumoar saathiyil arivuth thalaimai aarritum thalaivar - marrivar vakuppathae saaththiramaakum - ivartham utalum ullamum thanvasamilaraay neripizhaiththu ikazhvuru nilaimaiyil veezhinum perithilai pinnum marunthitharkuntu seykaiyunj seelamum kunriya pinnarum uyvakaikkuriya vazhisila ulavaam. marrivar saaththiram -- (athaavathu mathiyilae thazhuviya kolkai karuththu kulirnthitu noakkam) -- eengkithil kalakkam eythitumaayin marrathan pinnar marunthonru illai innaal emathu thamizhnaattitaiyae arivuth thalaimai thamathenak kontaar thammilae iruvakai thalaipatak kantaen, oru saar maerrisai vaazhum vennira makkalin seykaiyum nataiyum theeniyum utaiyum kolkaiyum mathamum kurikalum nammutai yavarrinunj siranthana, aathalin, avarrai muzhuthumae thazhuvi moozhkitin allaal, thamizhas saathi tharanimeethiraathu poyththazhi veythal mutipenap pukazhum nanrataa! nanru! naam ini maerrisai vazhiyelaam thazhuvi vaazhkuvam eniloa ae! ae! ahthum umakku isaiyaathenpar, uyirtharum maerrisai nerikalai uvanthu neer thazhuvitaa vannam thatuththitum perunthatai pala avai neengkum paanmaiyai valla enru arul purivar, ithan porul seemai marunthukal karra maruththuvar thamizhas saathiyin noaykkuth thalaiyasaiththaekinar, enpathaeyaakum; ihthoru saarpaam pinnoru saarpinar vaithikap peyaroatu namathu moothaathaiyar (naarpathirraantin) munnirunthavaroa? munnoorraantirku appaal vaazhnthavar kolloa? aayiram aantin munnavaroa, aiyaayiramoa? pavuththarae naatelaam palkiya kaalath thavaroa? puraanamaakkiya kaalamoa? saivaroa? vainava samayaththaaroa? inthiran thaanae thanimuthar katavul enru nam munnoar aenthiya vaithikak kaalaththavaroa? karuththilaathavarthaam emathu moothaathaiyar enpathu ingku evarkol? namathu moothaathaiyar nayamurak kaattiya ozhukkamum nataiyum kiriyaiyum kolkaiyum aangkavar kaattiya avvappatiyae thazhuvitin vaazhvu thamizharkkuntu enil athu thazhuval iyanritaa vannam kali thatai purivan; kaliyin valiyai vellalaakaathena vilampukinranaraal, naasangkoorum ‘naattu vayiththiyar’ ivaraam. ingku ivviruthalaik kolliyin itaiyae nammavar eppati uyvar? vithiyae! vithiyae! thamizhs saathiyai enseyak karuviyirukkinraayataa? vithi maelae nee kooriya vinaasap pulavarai nammavar ikazhnthu nanmaiyum arivum eththisaiththeninum yaavarae kaattinum marravai thazhuvi vaazhveeraayin, assamonru illai! aariya naattin arivum perumaiyum . . . . . .