யாதவர்களின் அழிவு
மகாபாரதத்தின் மௌசல பர்வத்திலும் பாகவத புராணத்திலும் யாதவ குலத்தின் அழிவு சொல்லப்படுகிறது. கிருஷ்ணன் துவாரகையில் யாதவர்களை ஆண்டான். அவர்கள் செல்வமும் வலிமையும் மிக்கவர்கள்; ஆனால் வெற்றியும் செருக்கும் அவர்களிடம் நிரம்பியிருந்தன.
கிருஷ்ணனின் மகன் சாம்பனை இளம் யாதவர்கள் கர்ப்பிணிப் பெண் போல் வேடமிடச் செய்து, முனிவர்களிடம் அழைத்துச் சென்று, "இவளுக்குப் பிறக்கப்போவது என்ன?" என்று கேலி செய்தனர். முனிவர்கள் சினந்து, "இவன் வயிற்றிலிருந்து உலக்கை பிறக்கும்; அது உங்கள் குலத்தை அழிக்கும்" என்று சபித்தனர். சாம்பனிடமிருந்து இரும்பு உலக்கை பிறந்தது. அதை அரைத்துக் கடலில் எறிந்தனர். அதன் துகள்கள் கடற்கரையில் நாணல் புல்லாக வளர்ந்தன.
பல ஆண்டுகள் கழித்து பிரபாச தீர்த்தத்தில் யாதவர்கள் கூடி மது அருந்தினர். சாத்யகியும் கிருதவர்மனும் போர்க்களத்தின் பழைய நிகழ்ச்சியைப் பற்றிச் சிறு வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டனர். சாத்யகி கிருதவர்மனைக் கேலி செய்தான். சொற்கள் வளர்ந்தன.
சாத்யகி கிருதவர்மனின் தலையைத் துண்டித்தான். அது கண்டதும் அவர்களின் ஆதரவாளர்கள் இரு அணியாகப் பிரிந்தனர். ஆயுதம் இல்லாததால் கடற்கரை நாணல்களைப் பிடுங்கிக் கொண்டனர்; அவை இரும்புத் தண்டுகளாக மாறின. தந்தை மகனை, சகோதரன் சகோதரனை அடித்தனர்.
சில மணி நேரத்தில் யாதவ குலம் தமக்குள் சண்டையிட்டு அழிந்தது. கிருஷ்ணனும் பலராமனும் அந்தக் காட்சியைக் கண்டு துயருற்றனர்.
ஒரு சிறு வாக்குவாதமே ஒரு பெரிய குலத்தை அழிக்கும் அளவுக்கு வளர்ந்தது. வெளிப்பகைவர்களால் வெல்ல முடியாத யாதவர்கள் தம் உட்பகையால் அழிந்தனர். இது 'எட்பகவு அன்ன சிறுமைத்தே ஆயினும் உட்பகை உள்ளதாங் கேடு' என்ற குறளை நினைவூட்டுகிறது. யாதவர்கள் வெளிப்பகைவரால் தோற்கடிக்க முடியாத வலிமை உடையவர்கள்; ஆனால் ஒரு கேலி, ஒரு குடிமயக்கம், ஒரு பழைய கசப்பு ஆகியவை சேர்ந்து அவர்களை அழித்தன. சாபத்தின் பின்னணி இருந்தாலும் அந்த அழிவுக்குக் காரணமாக இருந்தது அவர்களின் செருக்கும் தம்மிடையே இருந்த மனக்கசப்பும்தான். சிறிய சொல்லையும் அலட்சியம் செய்யாமல் உடனே தணிக்க வேண்டும் என்பதை இந்தப் புராண நிகழ்வு உரக்கச் சொல்கிறது. ஆகவே நம் சிறு தகராறுகளையும் அன்புடன் உடனே தீர்க்கும் பழக்கம் நமக்கு வேண்டும். இது ஒரு குலம் முழுவதற்கும் பாடமாக நின்றது. இது நமக்கு என்றும் பாடமாகும். நாமும் இதை நினைவில் கொள்ளலாம்.