Enmity within

இரு தலைப் பறவை பாருண்டம்

பஞ்சதந்திரத்தின் மூன்றாம் தந்திரமான 'காகோலூகீயம்' நூலில் பாருண்டம் என்ற பறவையின் கதை சொல்லப்படுகிறது. ஒரு பழைய ஏரிக்கரையில் ஒரு விசித்திரப் பறவை வாழ்ந்தது. அதற்கு இரண்டு தலைகள், ஆனால் ஒரே வயிறும் ஒரே உடலும்தான். ஒரே உடலைக் கொண்டிருந்ததால் அவை ஒன்றாகவே வாழ வேண்டியிருந்தது.

ஒருநாள் ஆற்றங்கரையில் உலவியபோது ஒரு தலை நீரில் மிதந்து வந்த அரிய இனிய கனி ஒன்றைக் கண்டது. அந்தத் தலை அதை உண்டு இன்புற்றது. "எவ்வளவு இனிமை! நீயும் சற்று உண்டு பார்" என்று மற்றத் தலையிடம் சொன்னது. இரண்டாவது தலை "எனக்கு வேண்டாம்; உன் வயிற்றுக்கும் என் வயிற்றுக்கும் ஒன்றுதானே" என்று சொல்லி அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் அதன் மனத்துள் "இவன் மட்டும் இனிமையை நுகர்ந்தான், எனக்கு என்ன கிடைத்தது" என்ற பொறாமை முளைத்தது.

சில நாள் கழித்து இரண்டாம் தலை ஒரு நச்சுக் கனியைக் கண்டது. "இதை உண்டு அவன் மேல் பழிவாங்குவேன்" என்று எண்ணி அதை உண்ணத் தொடங்கியது. முதல் தலை "நிறுத்து! நாம் இருவருக்கும் ஒரே வயிறு. இது நம்மிருவரையும் கொல்லும்" என்று கெஞ்சியது. ஆனால் பொறாமை அந்தத் தலையின் அறிவை மறைத்தது.

இரண்டாம் தலை நச்சுக் கனியை விழுங்கியது. அது ஒரே வயிற்றுக்குள் சென்றதால் பறவையின் இரு தலைகளும் நச்சால் வீழ்ந்தன. உடல் சரிந்து, இரண்டும் மாண்டன.

இக்கதையை மரபு உட்பகைக்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகச் சொல்கிறது. தலைகள் இரண்டு என்றாலும் வாழ்வு ஒன்று. ஒன்றின் வெறுப்பு மற்றதை மட்டுமன்றித் தன்னையும் அழிக்கிறது. வெளிப்பகைவர் எவரும் வராமலேயே அந்தப் பறவை தன்னுள் இருந்த பகையால் அழிந்தது.

குறள் 889 சொல்வது போல், பிளவு எள்ளளவு சிறியதாக இருந்தபோதே வளர்ந்தது. முதல் தலை இனிய கனியைத் தனியே உண்டது ஒரு சிறு செயல்தான்; ஆனால் அதைச் சொல்லித் தீர்க்காததால் அது நஞ்சாய் முதிர்ந்தது. அந்தச் சிறு பிளவை உடனே பேசிச் சீர்செய்திருந்தால் இருவரும் வாழ்ந்திருப்பர்.

இக்கதை நமக்குச் சொல்லும் பாடங்கள் இரண்டு. ஒன்று, ஒரே குடும்பம், ஒரே குழுவில் இருப்பவர் தமக்குள் பகை கொண்டால் வெளியார் தேவையில்லை; அவர்களே தம்மை அழிப்பர். மற்றொன்று, அந்தப் பகை பொறாமையாகவும் பகிர்வின்மையாகவும் மிகச் சிறு அளவில் தொடங்கும்; அப்போதே அதைக் கண்டு தீர்க்க வேண்டும்.

மரபு இக்கதையைப் பங்காளிச் சண்டை, குடும்பப் பிரிவு, கூட்டுத் தொழிலின் சரிவு ஆகியவற்றுக்கான எச்சரிக்கையாகக் கூறுகிறது. அன்புடன் பகிர்வதும் வெளிப்படையாகப் பேசுவதும் உட்பகையைத் தடுக்கும் முதல் மருந்து.

பாருண்டம் கதையை இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால், இரண்டு தலைகளும் முதலில் தீயவை அல்ல என்பது தெளிவாகிறது. முதல் தலை தன் இன்பத்தைத் தனியாக நுகர்ந்தது; இரண்டாம் தலை அதை உணர்ந்து வருந்தியது. ஆனால் இருவரும் தமக்குள் அதைப் பற்றிப் பேசிக்கொள்ளவில்லை. சொல்லப்படாத மனவருத்தம் காலப்போக்கில் வெறுப்பாக முதிர்ந்து, இறுதியில் நஞ்சாக மாறியது. இதுவே உட்பகையின் இயல்பு: அது பெரும்பாலும் ஒரு பெரிய குற்றத்தால் அன்றி, பகிரப்படாத சிறு மனக்கசப்பால் தொடங்குகிறது.

இன்னொரு நுட்பம், ஒரே உடல் என்பதைக் குறித்தது. பாருண்டத்தின் இரு தலைகளும் ஒன்றையொன்று அழித்தால் தாமும் அழிவோம் என்பதை உணரவில்லை. குடும்பம், ஊர், நாடு அனைத்தும் இத்தகைய ஒரே உடல்தான். ஒருவரின் இழப்பு அனைவருக்கும் இழப்பு; ஒருவரின் பழிவாங்கல் அனைவருக்கும் அழிவு. இந்த உண்மையை உணர்ந்து நடப்பதே பகை நீங்கிய ஒற்றுமை.

இன்றும் கூட்டுக் குடும்பங்களிலும் தொழில் கூட்டாளிகளிடமும் இதே நிலை நடக்கிறது. ஒருவர் பெறும் மகிழ்ச்சியைக் கண்டு மற்றவர் உள்ளூர வருந்துவது, பகிர்வு சமமில்லை என்ற உணர்வு, அங்கீகாரம் கிடைக்கவில்லை என்ற ஏக்கம் ஆகியவை சிறு பிளவுகளாகத் தொடங்கி வளர்கின்றன. அவற்றை உடனே அன்புடன் பேசித் தீர்ப்பதே இக்கதை தரும் நடைமுறை அறிவுரை.

மரபு இக்கதையைச் சொல்லும் நோக்கம் அச்சுறுத்துவது அன்று; எச்சரிப்பதே. பாருண்டத்தின் இரு தலைகளும் கடைசி நேரத்திலாவது பேசியிருந்தால் வாழ்ந்திருக்கும். ஆகவே உரையாடல் என்பது உட்பகையின் மிகச் சிறந்த மருந்து. வீட்டில் ஒருவர் மனம் வருந்தியிருந்தால் அவரை அழைத்துப் பேசுவது, அலுவலகத்தில் சிறு பிணக்கு எழுந்தால் அன்றே பேசித் தீர்ப்பது, ஊரில் இரு பிரிவினர் மோதினால் நடுநிலையாளர் இடையில் நிற்பது ஆகியவை இந்தக் கதையின் நடைமுறை வடிவங்கள்.

இறுதியாக, இக்கதையின் இரண்டு தலைகளையும் நம் மனத்தின் இரு பகுதிகளாகவும் காணலாம்: ஒன்று இன்பத்தை நாடுவது, மற்றொன்று பொறாமை கொள்வது. இரண்டையும் இணக்கமாக வைத்திருக்கும் மனம்தான் உள்ளார்ந்த அமைதியைப் பெறும். வெளிப்பகை எதுவுமின்றியும் ஒருவன் தன் மனக்கசப்பால் தன்னை அழித்துக்கொள்ள முடியும் என்பதை இது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

The Two-Headed Bird Bharunda

In the third book of the Panchatantra, the Kakolukiyam, the tale of a bird named Bharunda is told. On the bank of an old lake lived a strange bird. It had two heads but only one stomach and one body. Since the body was one, the two heads had to live together.

One day, while walking on the riverbank, one head saw a rare sweet fruit floating in the water. It ate the fruit with delight and said to the other head, "How sweet! Taste a little yourself." The second head said, "I do not want it; your stomach and mine are one," and stayed silent. But inside it a jealousy took root: "He alone enjoyed the sweetness. What did I get?"

Some days later the second head found a poisonous fruit. "I shall take revenge on him by eating this," it thought, and began to eat. The first head begged, "Stop! We have one stomach. This will kill us both." But jealousy had covered the second head's wisdom.

The second head swallowed the poison. Because it reached the one stomach, both heads of the bird fell. The body collapsed, and both died.

Tradition tells this as a fine example of inner enmity. Two heads, yet one life. The hatred of one destroyed not only the other but itself. Without any outer enemy, the bird perished by the enmity within.

As verse 889 says, the rift grew from a sesame-seed smallness. The first head's eating of the sweet fruit alone was a small act, but because it was never spoken about and settled, it ripened into poison. Had that small rift been mended by a talk at once, both would have lived.

The story teaches two lessons. First, those of one family or one group need no outsiders if they hold enmity among themselves; they destroy themselves. Second, such enmity begins in tiny forms, as jealousy and lack of sharing, and should be recognised and cured at that stage.

Looking deeper, neither head was wicked at the start. The first head enjoyed its pleasure alone; the second noticed and felt hurt. But they never spoke of it to each other. The unspoken hurt ripened into hatred and finally became poison. This is the nature of inner enmity: it usually begins not with a great crime but with a small resentment that was never shared.

Another subtlety is the single body. The two heads did not realise that if they destroyed each other they would perish too. A family, a town and a country are all such one body. One member's loss is the loss of all; one member's revenge is the ruin of all. To live with this knowledge is unity free of enmity.

Today too, in joint families and among business partners, the same happens: inward sorrow at another's joy, a feeling that sharing is unequal, a longing for unrecognised effort. They begin as small rifts and grow. Settling them at once with loving conversation is the practical counsel of this tale.