Kural 946 · இழிவறிந்து உண்பான்கண் இன்பம்போல் நிற்கும்

Kural 946 · Medicine · மருந்து

இழிவறிந்து உண்பான்கண் இன்பம்போல் நிற்கும்கழிபேர் இரையான்கண் நோய்.

Izhivarindhu Unpaankan Inpampol Nirkum / Kazhiper Iraiyaankan Noi

Even as Health seeketh the man who eateth only when his stomach is empty, even so doth Disease seek the man who eateth to excess.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

வயிற்றில் இடம் இருப்பதை அறிந்து உண்பவனிடம் உடல் நலம் இன்பம் போல் நிலைத்து நிற்கும்; அளவு கடந்து மிகுதியாக உண்பவனிடம் நோய் நிலைத்து நிற்கும்.

Meaning

As well-being stays with the one who eats knowing the measure left in the stomach, so disease stays with the one who eats exceedingly.

சொற்பொருள் Word by word

இழிவு அறிந்து: knowing the low point (when the stomach has room)
உண்பான்கண்: in the one who eats
இன்பம்போல்: like pleasure/ well-being
நிற்கும்: stays
கழி பேர் இரையான்கண்: in the one who eats exceedingly large amounts
நோய்: disease

விளக்கம்

இந்தக் குறள் இரு வகை மனிதர்களை ஒப்பிடுகிறது. முதல் வகையினர் தம் வயிற்றின் அளவை அறிந்து, அதில் இடம் இருக்கும் போதே உண்பதை நிறுத்துபவர்கள். இரண்டாம் வகையினர் வயிறு நிரம்பிய பிறகும் மேலும் உண்பவர்கள். முதலாமவனிடம் இன்பம் போல நலம் நிலைக்கிறது என்றும், இரண்டாமவனிடம் நோய் நிலைக்கிறது என்றும் வள்ளுவர் கூறுகிறார். "இன்பம்போல்" என்ற உவமை நலத்தை ஒரு இன்பமாகவே காட்டுகிறது. நலமாக இருப்பதே இன்பம்; அதை அளவறிந்த உணவு தருகிறது.

"இழிவு அறிந்து" என்ற சொல் பலவிதமாகப் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது. பழைய உரையாசிரியர் பரிமேலழகர் அதை "வயிற்றில் உணவு இல்லாத இடத்தை அறிந்து" என்று கொள்கிறார்; அதாவது வயிற்றில் இன்னும் காலி இடம் இருப்பதை அறிந்து நிறுத்துதல். இது நாம் மேலே கண்ட "வயிற்றில் கால் பங்கு காலியாக இருக்க வேண்டும்" என்ற வழக்குடன் இசைகிறது. "கழிபேர் இரையான்" என்பது மிக அதிகமாக உண்பவன். இந்து மரபில் அளவில்லாத ஆசையும் பேராசையும் தீமையாகவே பார்க்கப்படுகின்றன. உணவில் காணும் பேராசை வாழ்வின் பிற பகுதிகளுக்கும் பரவும்.

நோய் என்பது இங்கு உடல் நோயை மட்டுமல்ல, சோம்பல், மந்தம், துன்பம் ஆகியவற்றையும் குறிக்கலாம். நலம் ஒரு விருந்தாளியைப் போல, அளவறிந்தவன் இல்லத்தில் தங்குகிறது; நோய் அளவு கடந்தவன் இல்லத்தில் தங்குகிறது. அவ்வாறு நாம் விரும்பும் விருந்தாளியைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை நம் கையில் இருக்கிறது என்பதே குறளின் செய்தி.

இன்னொரு நடைமுறைப் பாடமும் இங்கு உண்டு. விருந்தினரை உபசரிக்கும் தமிழ் மரபில் "இன்னும் கொஞ்சம்" என்று வற்புறுத்துவது அன்பின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் உண்மையான அன்பு விருந்தினரின் நலத்தையும் எண்ணிப் பார்க்கும். அளவறிந்து பரிமாறுவதும், அளவறிந்து மறுப்பதும் இருவரின் பண்பாகும். விருந்தோம்பலும் நலம் பேணுதலும் ஒன்றோடொன்று முரண்படாதவை என்பதை இந்தக் குறள் நினைவூட்டுகிறது.

Explanation

This couplet compares two kinds of people. The first know the measure of their stomach and stop eating while there is still room. The second go on eating even after the stomach is full. Valluvar says that with the first, health stays like pleasure, and with the second, disease stays. The simile "inbam pol", like pleasure, shows health itself as a joy. To be well is to be happy, and measured food gives it.

The words "izhivu arindhu" are read in several ways. The old commentator Parimelazhagar takes it as knowing the empty place in the stomach, that is, stopping when there is still space left. This fits the practice mentioned above that a quarter of the stomach should remain empty. "Kazhiper iraiyaan" is the one who eats exceedingly. In Hindu tradition limitless craving and greed are seen as evil, and greed in food spreads to other parts of life.

Disease here may mean not only bodily illness but also sloth, dullness and distress. Health, like a guest, stays in the house of the measured; disease stays in the house of the immoderate. The message of the couplet is that the choice of the guest we welcome lies in our own hands. In the Tamil tradition of hospitality, pressing a guest to take a little more is a sign of love, yet true love also considers the guest's health.

கதை

திருமண விருந்து

இது ஒரு கற்பனைக் கதை; மதுரை அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தின் திருமண வீடு இதன் பின்னணி.

மதுரைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் கணவதி என்பவரின் மகள் திருமணம் மூன்று நாள் நடந்தது. மாலையில் மணமகன் வீட்டார், பெண் வீட்டார், உறவினர் எல்லோரும் சேர்ந்து வாழை இலையில் விருந்து உண்டனர். சாம்பார், ரசம், பாயசம், வடை, அப்பளம், பொரியல், கூட்டு என்று பல வகை உணவுகள் பரிமாறப்பட்டன. அந்த விருந்தில் இரு சகோதரர்கள் அருகருகே அமர்ந்தனர்: மூத்தவன் சுந்தரமும் இளையவன் முருகனும்.

முருகன் உணவை நன்றாகச் சுவைத்து, மெதுவாக உண்டான். அவன் வயிறு முக்கால் பங்கு நிரம்பியபோது, பரிமாறுபவர் மேலும் வடை கொண்டு வந்தார். "போதும், நன்றி" என்று புன்னகையுடன் மறுத்தான். சுந்தரமோ வேகமாக உண்டான். "இன்னும் கொஞ்சம் சாதம்", "இன்னும் ஒரு வடை", "இன்னும் பாயசம்" என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தான். இலையில் எல்லாம் தீர்ந்த பிறகும் அவன் மேலும் இனிப்புகளை உண்டான்.

இரவு ஆனபோது சுந்தரம் வயிறு வலியால் துடித்தான். வாந்தியும் தலைசுற்றலும் வந்தன. உறவினர்கள் அவனை அருகிலுள்ள வைத்தியரிடம் அழைத்துச் சென்றனர். மறுநாள் மூன்றாம் நாள் விருந்திலும் அவனால் பங்கேற்க முடியவில்லை. முருகனோ இரவு முழுவதும் நன்றாக உறங்கி, காலையில் உற்சாகமாக எழுந்து திருமணச் சடங்குகளில் உதவினான்.

மணமகளின் பாட்டி இதைக் கவனித்தாள். அவள் சுந்தரத்திடம், "கண்ணா, விருந்து சுவையானதுதான்; ஆனால் வயிற்றுக்கும் ஓர் எல்லை உண்டு. வள்ளுவர் சொன்னார்: அளவறிந்து உண்பவனிடம் நலம் இன்பம்போல் தங்கும்; அளவு மீறி உண்பவனிடம் நோய் தங்கும்" என்றாள். சுந்தரம் வெட்கத்துடன் தலை குனிந்தான். அடுத்த திருமணத்தில் அவன் முருகனைப் போலவே அளவறிந்து உண்ணப் பழகினான். பரிமாறுபவர் வற்புறுத்தியபோதும் அவன் புன்னகையுடன் கை கூப்பி மறுத்தான். பாட்டியின் அந்தச் சில சொற்கள் அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் துணையாக நின்றன. உறவினர்கள் இந்த மாற்றத்தை வியந்து பாராட்டினர். அவன் தன் பிள்ளைகளுக்கும் இதே பாடத்தைச் சொன்னான். திருமண வீடுகளில் பெரியவர்கள் அவனைச் சுட்டிக்காட்டி, இளையவர்களுக்கு அளவறிந்த உணவின் நன்மையை எடுத்துரைத்தனர். முருகனும் தன் அண்ணனின் மாற்றம் கண்டு மகிழ்ந்து, அவனுடன் நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்லத் தொடங்கினான். இருவரும் காலையில் ஊர்க் குளக்கரையில் நடந்து, விருந்தின் நினைவுகளையும் பாட்டியின் சொல்லையும் பேசிச் சிரித்தனர்.

A story

The Wedding Feast

This is an imagined tale; its setting is a wedding house in a village near Madurai.

In a village near Madurai the wedding of the daughter of a man named Ganavathi went on for three days. In the evening the groom's people, the bride's people and all relatives together ate the feast on banana leaves. Many dishes were served: sambar, rasam, payasam, vadai, appalam, poriyal and kootu. At that feast two brothers sat side by side: the elder, Sundaram, and the younger, Murugan.

Murugan enjoyed his food and ate slowly. When his stomach was three-quarters full, the server came with more vadai. "Enough, thank you," he refused with a smile. Sundaram, however, ate fast. "A little more rice," "one more vadai," "more payasam," he kept asking. Even after everything on his leaf was finished, he went on to eat more sweets.

By night Sundaram was writhing with stomach pain. There came vomiting and dizziness. The relatives took him to a nearby vaidya. On the next day, the third day's feast, he could not take part. Murugan, however, slept well all night, rose cheerfully in the morning and helped with the wedding rites.

The bride's grandmother noticed this. She said to Sundaram, "Dear, the feast is tasty, but the stomach has a limit too. Valluvar said: with one who eats in measure, health stays like pleasure; with one who eats beyond measure, disease stays." Sundaram bowed his head in shame. At the next wedding he learned to eat in measure like Murugan.

சிந்தனைக்கு

அடுத்த விழாவிலோ விருந்திலோ, உங்கள் வயிற்றில் இன்னும் இடம் இருக்கிறது என்பதைச் சொல்லும் சிறு அறிகுறி எது, அதை மதிப்பீர்களா?

To reflect on

At the next celebration or feast, what small signal will tell you that your stomach still has room, and will you honour it?