Kural 942 · மருந்தென வேண்டாவாம் யாக்கைக்கு அருந்தியது

Kural 942 · Medicine · மருந்து

மருந்தென வேண்டாவாம் யாக்கைக்கு அருந்தியதுஅற்றது போற்றி உணின்.

Marundhena Ventaavaam Yaakkaikku Arundhiyadhu / Atradhu Potri Unin

The body requireth no medicine if new food is eaten only after the old food is fully digested.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

முன்பு உண்ட உணவு செரித்துவிட்டதா என்பதை அறிந்து பாதுகாப்புடன் உண்பவனுக்கு உடலுக்கு மருந்து என்று ஒன்று வேண்டியதில்லை.

Meaning

For one who, being careful, eats only after what was eaten earlier is digested, the body has no need of what is called medicine.

சொற்பொருள் Word by word

மருந்து என: as medicine
வேண்டாவாம்: is not needed
யாக்கைக்கு: for the body
அருந்தியது: what was eaten
அற்றது: digested
போற்றி உணின்: if one eats with care

விளக்கம்

இந்தக் குறளே இந்த அதிகாரத்தின் உயிர்நாடி. முன் உண்ட உணவு முழுவதும் செரித்த பின்னரே மறுமுறை உண்ண வேண்டும் என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார். இந்த ஒரு பழக்கத்தை மட்டும் ஒருவன் பின்பற்றினால் மருந்து என்று தனியாக எதுவும் அவன் உடலுக்குத் தேவைப்படாது. செரிமானம் முடியும் முன்பே மீண்டும் உண்பவன் வயிற்றில் பழைய உணவும் புதிய உணவும் கலந்து குழப்பம் உண்டாகிறது. அந்தக் குழப்பமே பெரும்பாலான நோய்களின் வேர். எனவே சரியான நேரத்தில் உண்பதே முதல் மருந்து.

"போற்றி உணின்" என்ற தொடரில் உணவை மதித்து, அதன் தன்மையையும் தம் உடலின் நிலையையும் அறிந்து உண்பது என்ற பொருள் மறைந்துள்ளது. உணவு என்பது இந்து மரபில் தெய்வத்துக்குச் சமமானது. தைத்திரீய உபநிடதம் "அன்னம் ப்ரஹ்ம" என்று உணவையே பிரம்மம் என்று போற்றுகிறது. உணவைத் துதித்து, நன்றியுடன், பசித்த நேரத்தில் உண்பவன் அதன் முழு பலனையும் பெறுகிறான். அவசரமாகவோ கவனமின்றியோ உண்பவன் அதை இழக்கிறான்.

இதில் ஒரு நடைமுறைப் பாடமும் உள்ளது. பசி என்பது உடல் தரும் அறிவிப்பு. செரிமானம் முடிந்தால் பசி தோன்றும். அந்த அறிவிப்பை மதிப்பவன் மருத்துவரின் தேவையைக் குறைக்கிறான். சில உரையாசிரியர்கள் "மருந்து வேண்டாவாம்" என்பதை நோய் வராது என்றும், சிலர் ஏற்கெனவே உள்ள சிறு நோய்களும் தீரும் என்றும் பொருள் கொள்கின்றனர். இரண்டிலும் நோக்கம் ஒன்றே: உணவை முறைப்படுத்துவதே சிறந்த மருத்துவம்.

இன்றைய வாழ்க்கையில் நேரம் தவறிய உணவு, இடைவிடாது நொறுக்குத் தீனி, இரவு நெடுநேரம் உண்ணுதல் போன்றவை மருத்துவச் செலவை அதிகரிக்கின்றன. வள்ளுவரின் இந்த எளிய விதியை மீண்டும் நினைவில் கொண்டால் பெரும் துன்பங்களைத் தவிர்க்கலாம். பசி வரும் வரை காத்திருக்கும் பொறுமையும், உணவைத் தெய்வமாகப் போற்றும் மனமும் ஒருவரின் ஆரோக்கியத்தை நிலைநிறுத்தும் இரு தூண்கள் ஆகும்.

Explanation

This couplet is the very life-breath of the chapter. Valluvar says one should eat again only after what was eaten before is fully digested. If a man follows this single habit, the body needs nothing that could be called medicine. One who eats again before digestion is complete has old and new food mixed in the stomach, and that confusion is the root of most diseases. The first medicine is therefore to eat at the right time.

In the phrase "potri unin" lies the sense of honouring food and eating with knowledge of its nature and of one's own body. In Hindu tradition food is equal to God. The Taittiriya Upanishad praises food itself as Brahman, "annam brahma". One who praises food, eats it with gratitude and at the time of hunger gets its full benefit. One who eats hurriedly or without attention loses it.

There is a practical lesson too. Hunger is a message from the body. When digestion is complete, hunger appears. A man who respects that message reduces his need for a physician. Some commentators take "marundu vendaavaam" to mean disease will not come, others that even minor existing ailments will pass. Either way the aim is the same: ordering food is the best medicine.

கதை

பாட்டியின் விதி

இது ஒரு கற்பனைக் கதை; ஒரு தமிழ்க் குடும்பத்தின் தை மாதப் பொங்கல் காலம் இதன் பின்னணி.

திருநெல்வேலி அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் எண்பது வயதுடைய மீனாட்சிப் பாட்டி வாழ்ந்தாள். அவளுக்கு ஒருமுறைகூட மருத்துவரிடம் செல்ல வேண்டிய நிலை வந்ததில்லை. தை மாதப் பொங்கல் அன்று வீட்டில் உறவினர்கள் பலர் கூடினர். சர்க்கரைப் பொங்கல், வடை, பாயசம், பல வகைக் கறிகள் என்று விருந்து நடந்தது. பேரன் ஆனந்தன் காலை பத்து மணிக்குச் சாப்பிட்டும், பதினொன்றரைக்கு மீண்டும் தட்டை நிரப்பினான்.

"நிறுத்து கண்ணா" என்றாள் பாட்டி. "பசிக்கிறதா?" ஆனந்தன், "இல்லை பாட்டி, ருசியாக இருக்கிறது" என்றான். பாட்டி சிரித்தாள். "ருசி வேறு, பசி வேறு. முன் உண்டது செரித்த பின்தான் அடுத்த கவளம். இதுதான் என் வாழ்க்கை விதி" என்றாள். "இது வள்ளுவர் சொன்னது. அப்படி உண்பவனுக்கு மருந்தே வேண்டாம்."

ஆனந்தன் அதைக் கேட்டு அவளிடம் கேட்டான்: "நீ எப்படி எண்பது வயதிலும் இவ்வளவு சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறாய்?" பாட்டி சொன்னாள்: "நான் வயிறு காலியாகும் வரை காத்திருக்கிறேன். உண்ணும் முன் இறைவனை நினைத்து, ஒரு பிடி உணவைத் தனியே எடுத்து வைக்கிறேன். மெதுவாக, ருசித்து, நன்றியுடன் உண்கிறேன். பசி வந்தால்தான் அடுத்த வேளை."

அன்று மாலை ஆனந்தனுக்கு வயிறு கனமாகி அசௌகரியம் ஏற்பட்டது. அவன் பாட்டியின் சொல்லை நினைவு கூர்ந்தான். அடுத்த நாளிலிருந்து அவன் பசி எடுத்த பின் மட்டுமே உண்ணப் பழகினான். சில மாதங்களில் அவனுடைய அடிக்கடி வரும் வயிற்றுவலி மறைந்தது. அடுத்த பொங்கல் வந்தபோது அவன் தானே முன்வந்து தன் தங்கைகளுக்கும் தம்பிகளுக்கும் பாட்டியின் விதியைச் சொன்னான். விருந்தில் ருசிக்காக அல்லாமல், பசிக்காகவும் நன்றிக்காகவும் உண்ணும் பழக்கம் அவர்கள் வீட்டில் தொடங்கியது. பாட்டி அதைக் கண்டு மனம் நிறைந்து, தன் தலையை அசைத்து ஆசீர்வதித்தாள். "நல்ல பழக்கம் ஒரு வீட்டின் செல்வம்" என்று அவள் அடிக்கடி சொல்வாள். அவளுடைய அந்தச் சொல்லை எல்லோரும் நினைவில் வைத்தனர். பாட்டி மறைந்த பிறகும் அந்த விதி அவ்வீட்டில் நிலைத்தது. அன்று முதல் அந்த வீட்டில் பெரியவர்களும் சிறியவர்களும் ஒன்றாக அமர்ந்து, மெதுவாக, இறைவனை நினைத்து உண்ணும் வழக்கம் நிலைபெற்றது.

A story

Grandmother's Rule

This is an imagined tale; its setting is a Tamil family at the Pongal season in the month of Thai.

In a village near Tirunelveli lived Meenakshi Paati, eighty years old. She had never needed to go to a physician. On the day of Thai Pongal many relatives gathered at the house. There was a feast of sweet pongal, vadai, payasam and many curries. Her grandson Anandan ate at ten in the morning and filled his plate again at half past eleven.

"Stop, dear," said the grandmother. "Are you hungry?" Anandan said, "No, Paati, it is tasty." She smiled. "Taste is one thing, hunger another. Only when the earlier meal is digested comes the next mouthful. That is the rule of my life," she said. "This is what Valluvar said. One who eats so needs no medicine."

Anandan listened and asked, "How are you so lively even at eighty?" She said, "I wait till my stomach is empty. Before eating I think of God and set aside one handful of food. I eat slowly, tasting it, with gratitude. Only when hunger comes is it time for the next meal."

That evening Anandan's stomach felt heavy and uneasy. He remembered his grandmother's words. From the next day he learned to eat only after hunger came. In some months the frequent stomach pain he used to have went away. When the next Pongal came he told his younger brothers and sisters his grandmother's rule, and in that house the habit began of eating not for taste but for hunger and gratitude.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் கடைசியாக உண்மையான பசிக்காக உண்டது எப்போது? உணவு எதிரில் இருந்ததாலோ நேரம் ஆனதாலோ அல்ல.

To reflect on

When did you last eat because you were hungry, and not because food was in front of you or it was time?