கும்பகர்ணன்
வால்மீகி இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் கும்பகர்ணனின் கதை வருகிறது. அவன் இராவணனின் தம்பி; மிகப் பெரிய உருவமும் வலிமையும் கொண்டவன். அவன் பிரம்மாவை நோக்கித் தவம் செய்து வரம் கேட்கும் நேரத்தில் சரஸ்வதி அவன் நாவில் தங்கி, அவன் "நித்ராவத்வம்" எனப்படும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தைக் கேட்கும்படி செய்தாள் என்று மரபு கூறுகிறது. அதனால் அவன் ஆறு மாதங்கள் உறங்கி, ஒரு நாள் விழித்து, மீண்டும் உறங்குவான்.
இராமனுடன் போர் நடந்தபோது இராவணனின் படைகள் பல இழப்புகளைச் சந்தித்தன. இராவணன் கும்பகர்ணனை எழுப்பும்படி கட்டளையிட்டான். எவ்வளவு முயன்றாலும் அவன் எழவில்லை. யானைகளை மிதிக்கவிட்டனர், பேரொலி எழுப்பினர். இறுதியில் அவன் எழுந்தான். எழுந்ததும் அவன் முதலில் கேட்டது உணவு. இராவணனின் ஏவலர்கள் மலைபோல உணவையும் பல குடம் பானங்களையும் அவன் முன் வைத்தனர். அவன் அவை அனைத்தையும் உண்டு தீர்த்தான்.
உண்டு முடித்த பின்தான் அவனுக்குத் தன் அண்ணனின் நிலை புரிந்தது. இராவணன் சீதையைக் கடத்தியதைக் கேட்டு, கும்பகர்ணன் அதை எதிர்த்து அண்ணனுக்கு அறிவுரை சொன்னான்: "அண்ணா, நீ செய்தது தவறு; இராமனிடம் சீதையை ஒப்படைத்துவிடு." ஆனால் இராவணன் செவிகொடுக்கவில்லை. அண்ணன்மேல் கொண்ட பற்றால் கும்பகர்ணன் போருக்குச் சென்றான்.
அவன் போர்க்களத்தில் பெரும் அழிவு செய்தான். இறுதியில் இராமனின் அம்பால் வீழ்ந்தான். அவனது கதையில் ஒரு படிப்பினை உள்ளது: அளவற்ற உறக்கமும் அளவற்ற உணவும் அவன் வாழ்வின் பெரும் பகுதியைப் பயனற்றதாக்கின. தன் ஆற்றலை உணராமல், தன் நேரத்தையும் வலிமையையும் எல்லை இல்லாத இன்பங்களில் செலவிட்டவன் இறுதியில் நல்ல அறிவுரையைச் சொல்லியும் அதை நிறைவேற்ற முடியாமல் போனான். அவன் தன் அண்ணனை எதிர்த்துப் பேசிய துணிவு பாராட்டத்தக்கது; ஆனால் அவன் அதற்கேற்ப வாழ்ந்திருந்தால் வரலாறே மாறியிருக்கலாம். விழிப்புடன் வாழும் ஆண்டுகளை உறக்கத்தில் இழந்தவன் பிறருக்கு உதவும் வாய்ப்பையும் இழக்கிறான். தம்பியின் அறிவுரையைக் கேட்டிருந்தால் இராவணன் வீழ்ச்சியைத் தவிர்த்திருக்கலாம் என்றும் மரபு கூறுகிறது. அளவு தெரியாத வாழ்வின் பயன் இழப்பே என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. ஆகவே தம் எல்லையை அறிந்து, அதற்குள் நின்று வாழ்பவன் உடலாலும் மனத்தாலும் சமநிலை பெறுகிறான். அந்தச் சமநிலையே நீண்ட நலத்தின் அடிப்படை. அளவறியாமல் உண்டவனுக்கு அளவின்றி வரும் துன்பத்தை இந்தக் கதை நினைவூட்டுகிறது.