Adhigaram 95

Medicine

மருந்து · Marundhu

மருந்து அதிகாரம், நோய் வராமல் காக்கும் உணவு முறையையும், நோய் வந்தால் அதை அறிந்து தீர்க்கும் மருத்துவ முறையையும் கூறுகிறது. முன் உண்டது செரித்த பின் அளவோடு உண்பவனுக்கு மருந்தே தேவையில்லை என்றும், நோயின் காரணத்தை ஆராய்ந்து, நோயாளி, மருத்துவர், மருந்து, உதவியாளர் என்ற நால்வரும் இணைந்தால்தான் குணம் வரும் என்றும் வள்ளுவர் கூறுகிறார்.

This chapter teaches how diet keeps disease away and how a physician should find and cure illness when it comes. One who eats in measure after the earlier meal is digested needs no medicine, and healing rests on four together: the patient, the physician, the medicine and the attendant.

அறிமுகம்

மருந்து அதிகாரம் பொருட்பாலில் நட்பியலைச் சேர்ந்தது. உடல் நலமே எல்லாச் செல்வத்திற்கும் அடிப்படை என்ற உண்மையை வள்ளுவர் இங்கு எடுத்துக் கூறுகிறார். அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்னும் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் அடைய வேண்டுமானால் உடல் நலத்தோடு இருக்க வேண்டும் என்று இந்து மரபு கூறுகிறது. "சரீரமாத்யம் கலு தர்மசாதனம்" என்ற பழமொழி, உடலே தர்மத்தைச் செய்வதற்கான முதல் கருவி என்கிறது. அதனால் வள்ளுவர் உடல் நலத்தைக் காக்கும் அறிவை ஒரு தனி அதிகாரமாகவே வைத்தார்.

இந்த அதிகாரத்தின் மையச் செய்தி மிகவும் எளிது: உண்ட உணவு செரித்த பின் அளவறிந்து உண்பவனுக்கு மருந்தே தேவையில்லை. முதல் குறள் நூலோர் கூறிய வளி, பித்தம், கபம் என்ற மூன்று தாதுக்களும் மிகினும் குறையினும் நோய் செய்யும் என்கிறது. இது சித்த மருத்துவம், ஆயுர்வேதம் ஆகிய இரு மரபுகளிலும் உள்ள அடிப்படைக் கோட்பாடு. அடுத்த ஏழு குறள்கள் உணவு முறையைப் பேசுகின்றன: எப்போது உண்ண வேண்டும், எவ்வளவு உண்ண வேண்டும், எவ்வகை உணவு தகுந்தது, அதிகம் உண்டால் என்ன நேரும் என்பவை அவை. இறுதி இரு குறள்கள் மருத்துவரின் கடமையையும் சிகிச்சையின் நான்கு உறுப்புகளையும் விளக்குகின்றன.

இந்து வேத மரபில் மருத்துவம் தெய்வீகப் பணியாகக் கருதப்படுகிறது. பாற்கடலைக் கடைந்தபோது தன்வந்திரி அமுத கலசத்துடன் தோன்றினார் என்று பாகவத புராணம் கூறுகிறது. அவரே மருத்துவ தெய்வம். அசுவினி தேவர்கள் தேவர்களின் மருத்துவர்கள்; சரகர், சுசுருதர் ஆகியோர் பழைய மருத்துவ நூல்களை இயற்றியவர்கள். தமிழ்நாட்டில் அகத்தியர் முதலான சித்தர்கள் சித்த மருத்துவத்தை வளர்த்தனர். வள்ளுவரின் குறள்கள் இந்த மரபுகளோடு இசைகின்றன.

சில உரையாசிரியர்கள் இந்த அதிகாரத்தை உடல் நலக் குறிப்புகளாக மட்டும் காண்கின்றனர்; வேறு சிலர் உணவுக் கட்டுப்பாடே பெரும் அறமாக இருக்கிறது என்று காண்கின்றனர். எப்படியாயினும் பசியறிந்து உண்ணும் பழக்கம், நோயின் மூலத்தை ஆராயும் அறிவு, மருத்துவரிடம் நம்பிக்கை ஆகிய மூன்றும் நல்வாழ்வுக்கு இன்றியமையாதவை. இந்த அதிகாரத்தைப் படிப்பவர் தம் அன்றாட உணவுப் பழக்கத்தை அமைதியாக ஒருமுறை பார்த்துக்கொள்ளலாம். அதுவே இதன் உண்மையான பயன்.

தமிழ் மரபில் "உணவே மருந்து, மருந்தே உணவு" என்ற பழமொழி வழங்குகிறது. திருமூலர் தம் திருமந்திரத்தில் உடலில் இறைவன் உறைகிறான் என்பதை உணர்ந்த பிறகு உடலைப் பேணி வளர்த்ததாகக் கூறி உடலைக் கோயிலாகப் போற்றினார். உடலைக் கோயிலாகக் காண்பவன் அதில் தகாத உணவையும் அளவு மீறிய உணவையும் இடமாட்டான். அவன் உண்ணும் ஒவ்வொரு கவளத்தையும் இறைவனுக்கு அளிக்கும் நிவேதனமாகக் கருதுவான். அத்தகைய மனப்பாங்கு உணவை நன்றியுடனும் அளவுடனும் உண்ணச் செய்கிறது. இறைவன் உறையும் இடத்தைத் தூய்மையாக வைப்பது போலவே உடலையும் காக்க வேண்டும் என்பது அவர் வாக்கு. வள்ளுவரின் மருந்து அதிகாரம் அதே எண்ணத்தை எளிய முறையில் கூறுகிறது.

இவ்வாறு பழைய இலக்கியங்கள் அனைத்தும் ஒரே செய்தியைத் தருகின்றன: நோய்க்கு மருந்து தேடுவதை விட நோய் வராமல் தடுப்பதே உயர்ந்தது. அதற்கு வேண்டியது அறிவும் ஒழுக்கமும் நிதானமும். இவற்றைக் குடும்பத்தில் பழக்கமாக்குபவர் மருத்துவரின் தேவையைக் குறைத்துக்கொள்வார். மேலும் அவர் வீட்டின் இளையோருக்கும் அந்தப் பழக்கத்தைக் கற்பித்து, ஆரோக்கியம் என்ற செல்வத்தைத் தலைமுறைகளுக்குக் கடத்துவார். பசி அறிந்து உண்ணும் குழந்தை பெரியவனாகும்போது நோயின்றி வாழ்வான். இந்தப் பயிற்சி சிறுவயதிலேயே தொடங்கினால் வாழ்நாள் முழுவதும் துணை நிற்கும். ஆகவே பெற்றோர் தாமே முன்மாதிரியாக இருந்து காட்டுவது மிக அவசியம். ஒருவரின் நல்ல பழக்கம் அவருடைய குடும்பத்தின் மருத்துவச் செலவையும் குறைக்கும்.

Introduction

The chapter on Medicine belongs to the Porutpaal, in the section on Friendship. Valluvar states here the truth that bodily health is the basis of all wealth. Hindu tradition holds that to attain the four purusharthas, dharma, artha, kama and moksha, one must be healthy. The old saying "sharira madyam khalu dharma sadhanam" declares that the body is the first instrument for doing dharma. That is why Valluvar gave the knowledge of guarding health a chapter of its own.

The central message is simple: one who eats in measure after the previous meal is digested needs no medicine at all. The first couplet says that the three humours of the sages, vali, pitta and kapha (vata, pitta and kapha), cause disease whenever they exceed or fall short. This is the basic doctrine in both the Siddha and the Ayurvedic traditions. The next seven couplets treat diet: when to eat, how much, what kind of food is suitable, and what happens if one eats too much. The last two couplets describe the physician's duty and the four limbs of treatment.

In the Vedic tradition medicine is a divine calling. The Bhagavata Purana says that when the ocean of milk was churned, Dhanvantari arose holding the pot of nectar, and he is the god of medicine. The Ashvins are the physicians of the gods, and Charaka and Sushruta composed the ancient medical treatises. In Tamil Nadu the Siddhars such as Agastya developed Siddha medicine. Valluvar's couplets are in harmony with these traditions.

Some commentators see the chapter as mere health notes, others as teaching that dietary restraint is itself a great virtue. In any case, three habits are indispensable for a good life: eating according to hunger, the knowledge to search out the root of illness, and trust in the physician. A reader may quietly look at his own daily eating habit once, and that is the real use of this chapter.

Tamil has the saying that food is medicine and medicine is food. In his Tirumantiram, Tirumular, saying that the Lord dwells within the body, honoured the body as a temple. One who sees the body as a temple will not put into it unsuitable food or food beyond measure.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

தன்வந்திரியின் அமுதக் கலசம்

பாகவத புராணத்தின் எட்டாம் ஸ்கந்தத்தில் பாற்கடல் கடையும் கதை வருகிறது. துர்வாச முனிவரின் சாபத்தால் இந்திரனும் தேவர்களும் தம் வலிமையையும் செல்வத்தையும் இழந்தனர். அசுரர்கள் அவர்களை வென்றனர். தங்கள் இழந்த பொலிவை மீட்க வழி தெரியாமல் தேவர்கள் கலங்கினர். இறுதியில் அவர்கள் திருமாலை அடைக்கலம் புகுந்தனர். திருமால், "அசுரர்களோடு சேர்ந்து பாற்கடலைக் கடையுங்கள்; அமுதம் உங்களுக்குக் கிடைக்கும்" என்று வழிகாட்டினார். மந்தர மலையை மத்தாகவும், வாசுகி என்ற பாம்பைக் கயிறாகவும் கொண்டு தேவரும் அசுரரும் கடையத் தொடங்கினர். மலை கடலில் அமிழ்ந்தபோது, திருமால் கூர்ம வடிவில் ஆமையாகத் தம் முதுகில் தாங்கினார்.

ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடைந்த பின் கடலிலிருந்து பல அருஞ்செல்வங்கள் தோன்றின. காமதேனு என்ற பசு, ஐராவதம் என்ற யானை, உச்சைசிரவஸ் என்ற குதிரை, கற்பகத் தருவும், திருமகளும் வந்தனர். அதற்கு முன் வாசுகியின் வாயிலிருந்து ஆலகால நஞ்சு பொங்கி எழுந்தது. அது உலகை எரிக்கத் தொடங்கியபோது, சிவபெருமான் அதை அருந்தித் தம் கழுத்தில் தாங்கினார். அன்று முதல் அவர் நீலகண்டர் எனப்பட்டார். நஞ்சு தீர்ந்த பின் கடைசியாகத் தன்வந்திரி தோன்றினார்.

தன்வந்திரி கையில் அமுத கலசத்தையும், மற்றொரு கையில் மருத்துவ நூலான ஆயுர்வேதத்தையும், மூலிகைகளையும் ஏந்தி வந்தார். அவர் திருமாலின் அம்சம் என்று புராணம் கூறுகிறது. அமுதம் தேவர்களுக்குக் கிடைத்தது; அதைப் பருகிய அவர்கள் மீண்டும் வலிமை பெற்றனர். ஆனால் தன்வந்திரி உலகுக்குக் கொடுத்த பெரிய கொடை அமுதம் மட்டுமல்ல, நோயைத் தீர்க்கும் அறிவும் கூட. அவர் காசி அரசனாகப் பிறந்து சுசுருதர் முதலான சீடர்களுக்கு மருத்துவம் கற்பித்தார் என்றும் மரபு கூறுகிறது.

இந்தக் கதையில் ஒரு நுட்பம் உள்ளது. அமுதத்துக்கு முன் நஞ்சு வந்தது. வாழ்வில் நன்மையைப் பெற விரும்புபவன் முதலில் தீமையையும் அறிய வேண்டும். உணவு அமுதமாக இருக்கலாம்; அளவு மீறினால் அதுவே நஞ்சாகும். வள்ளுவர் கூறும் அளவறிந்த உணவு அமுதமாகவும், மீறிய உணவு நஞ்சாகவும் மாறும் நுட்பத்தை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. மேலும் மருத்துவ அறிவு தெய்வத்தின் கொடையாகக் கருதப்படுவதால் மருத்துவர் மதிக்கப்பட வேண்டியவர் என்பதும் விளங்குகிறது.

பல ஊர்களில் தன்வந்திரி வழிபாடு இன்றும் உண்டு. சில வைணவக் கோயில்களில் தன்வந்திரிக்கு என்று தனிச் சந்நிதி உண்டு; மருத்துவர்கள் தம் பணியைத் தொடங்கும் முன் தன்வந்திரியை வணங்கும் வழக்கமும் உள்ளது. தீபாவளிக்கு இரண்டு நாள் முன் தன்தேரஸ் நாளில் அவரை வழிபடுவது வடநாட்டில் வழக்கம். நல்ல உடலே அமுதம் என்பதை இந்தக் கதை நினைவூட்டுகிறது.

அமுதம் கிடைத்த பின் அசுரர்கள் அதைத் தாங்களே கவர்ந்து செல்ல முயன்றனர். தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையே போட்டி எழுந்தது. அப்போது திருமால் மோகினி என்ற அழகிய பெண் வடிவம் எடுத்து, அசுரர்களின் கவனத்தைத் திசை திருப்பி, அமுதத்தைத் தேவர்களுக்குப் பகிர்ந்து அளித்தார். இந்த நிகழ்வும் ஒரு பாடத்தைத் தருகிறது: உயிர்காக்கும் மருந்தும் பேராசை கொண்டவர் கைக்குச் சென்றால் தீமைக்குப் பயன்படும். ஆகவே மருத்துவ அறிவு அறமுள்ள கைகளில் இருக்க வேண்டும் என்பதே மரபின் கருத்து. மோகினி வடிவில் திருமால் காட்டிய அந்த நுட்பம் தர்மம் காக்கும் புத்திசாலித்தனத்தை உணர்த்துகிறது. அமுதம் தகுதியுடையவர்களுக்கே சேர வேண்டும் என்ற எண்ணமே அதன் அடிப்படை. தேவர்கள் தம் இழந்த செல்வத்தை மீட்டதைப்போல, நோயாளியும் முறையான மருத்துவத்தால் இழந்த நலத்தை மீட்கிறான்.

நம் வீடுகளிலும் இதற்குச் சான்று உண்டு. சுக்கு, மிளகு, திப்பிலி, மஞ்சள், துளசி, வேப்பிலை ஆகியவை சமையலறையிலேயே மருந்தாகின்றன. பாட்டிமார் சொல்லும் கைவைத்தியம் தன்வந்திரியின் அருளின் எளிய வடிவம். உணவையும் மருந்தையும் ஒன்றாகக் காணும் இந்த மரபையே வள்ளுவர் தம் அதிகாரத்தில் நிலைநிறுத்துகிறார். குடும்பத்தில் ஒருவர் நோயுற்றால் மற்றவர்கள் அவரைப் பேணும் அன்பு, மருத்துவரிடம் கொள்ளும் நம்பிக்கை, மருந்தை முறையாக உட்கொள்ளும் ஒழுக்கம் ஆகியவை சேர்ந்தே குணத்தை உண்டாக்குகின்றன. தன்வந்திரியின் கதை இந்த அனைத்துக்கும் தெய்வீக அடித்தளம் தருகிறது. அதனால் மருத்துவரை மதித்து, அவர் சொல்லும் நெறியைப் பின்பற்றுவது ஒரு தர்மச் செயலாகவே கருதப்படுகிறது.

Chapter story

Dhanvantari and the Pot of Nectar

The Bhagavata Purana tells the story of the churning of the ocean of milk in its eighth skandha. By the curse of the sage Durvasa, Indra and the gods lost their strength and wealth, and the asuras defeated them. The gods took refuge in Vishnu. Vishnu guided them: "Churn the ocean of milk together with the asuras, and you will get nectar." With Mount Mandara as the churning rod and the serpent Vasuki as the rope, the devas and asuras began to churn. When the mountain sank into the sea, Vishnu, in the form of the tortoise Kurma, bore it on his back.

After a thousand years of churning, many treasures arose from the sea: the cow Kamadhenu, the elephant Airavata, the horse Uchchaihshravas, the wishing tree, and the goddess Lakshmi. Before them, from Vasuki's mouth the deadly poison Halahala surged up. When it began to burn the world, Lord Shiva drank it and held it in his throat. From that day he was called Neelakanta. When the poison was done, Dhanvantari appeared last of all.

Dhanvantari came holding the pot of nectar in one hand and, in others, the medical science of Ayurveda and healing herbs. The Purana calls him an amsha of Vishnu. The nectar reached the gods, and drinking it they regained their strength. But Dhanvantari's greater gift to the world was not only nectar but the knowledge that cures disease. Tradition also says he was born as a king of Kashi and taught medicine to disciples such as Sushruta.

There is a subtlety in this tale. Poison came before nectar. One who wishes to obtain good in life must first know the evil as well. Food may be nectar, yet beyond measure it becomes poison. The tale shows the subtlety Valluvar describes, that food eaten in measure turns to nectar and food in excess to poison. And since the knowledge of healing is regarded as a divine gift, it is clear that the physician deserves honour.

In many places the worship of Dhanvantari continues, and some Vaishnava temples have a separate shrine for him. Physicians have the custom of bowing to Dhanvantari before beginning their work, and in North India he is worshipped on Dhanteras, two days before Deepavali. The tale reminds us that a healthy body is itself nectar.

When the nectar was won, the asuras tried to seize it. A quarrel arose between devas and asuras. Then Vishnu took the form of the beautiful woman Mohini, turned the asuras' attention away, and distributed the nectar to the gods. This too teaches that life-saving medicine in greedy hands may serve evil, so healing knowledge belongs in righteous hands.

முக்கியப் பாடங்கள்

வளி, பித்தம், கபம் என்ற மூன்றும் மிகினும் குறையினும் நோய் வரும்.
முன் உண்டது செரித்த பின் அளவறிந்து உண்பவனுக்கு மருந்தே தேவையில்லை.
பசி அறிந்து, உடலுக்கு ஒத்த உணவை அளவோடு உண்பதே நீண்ட ஆயுளுக்கு வழி.
நோயையும் அதன் மூலத்தையும் ஆராய்ந்து, நோயாளியின் நிலை, காலம் ஆகியவற்றை அறிந்து மருத்துவம் செய்ய வேண்டும்.
நோயாளி, மருத்துவர், மருந்து, உதவியாளர் என்ற நால்வரும் இணைந்தால்தான் குணம் வரும்.

Key lessons

When vata, pitta and kapha exceed or fall short, disease arises.
One who eats in measure after the earlier meal is digested needs no medicine.
Eating suitable food in moderate amount according to hunger is the way to long life.
Treat only after studying the disease, its root, the patient's state and the season.
Cure depends on four together: the patient, the physician, the medicine and the attendant.