Not to dread the Council

அஷ்டாவக்கிரர் ஜனகர் அவையில்

வியாச மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் அஷ்டாவக்கிரரின் கதை வருகிறது. காகோதர் என்னும் முனிவருக்கும் சுஜாதைக்கும் பிறந்தவர் அஷ்டாவக்கிரர். தாயின் வயிற்றில் இருக்கும்போதே தந்தை ஓதிய வேதத்தில் குறை இருப்பதை உணர்ந்து அவர் சுட்டிக்காட்டினார் என்றும், கோபமுற்ற தந்தை 'எட்டு இடங்களில் வளைந்த உடலுடன் பிறப்பாய்' என்று சபித்தார் என்றும் மரபு கூறுகிறது. அந்தப் பெயரே அஷ்டாவக்கிரர் என்பதன் காரணம்.

காகோதர் மிதிலை மன்னர் ஜனகரின் வேள்வி அவைக்குச் சென்றார். அங்கே வந்தினன் என்னும் அறிஞன் வாதத்தில் தோற்றவர்களை நீரில் மூழ்கடிக்கும் வழக்கத்தை வைத்திருந்தான். காகோதரும் தோற்று நீருக்குள் அனுப்பப்பட்டார். தந்தைக்கு நேர்ந்ததை அஷ்டாவக்கிரர் பன்னிரண்டு வயதில் அறிந்தார். தம் தாய்மாமன் சுவேதகேதுவுடன் மிதிலைக்குப் புறப்பட்டார்.

அரண்மனை வாயிலில் காவலர் அவரைத் தடுத்தார்கள். 'இங்கே முதியோரும் வேதம் கற்ற அறிஞரும் மட்டுமே நுழையலாம்; நீ சிறுவன்' என்றனர். அஷ்டாவக்கிரர் அஞ்சவில்லை. 'தலை நரைத்ததால் ஒருவன் முதியவன் ஆவதில்லை; வேதம் அறிந்தவனே முதியவன். சிறுவனாயினும் நான் அறிவில் முதிர்ந்தவன்' என்றார். அந்த உறுதியால் வாயில் திறந்தது.

அவையில் ஜனகர் அவரைச் சோதித்தார். சிறுவனின் தெளிவான விடைகளைக் கண்டு வியந்தார். பின்னர் வந்தினனுடன் வாதம் தொடங்கியது. எண்களை வைத்து வந்தினன் ஒன்று, இரண்டு எனப் பொருள்களைக் கூறிக்கொண்டே சென்றான். ஒவ்வொன்றுக்கும் அஷ்டாவக்கிரர் உடனே அடுத்த எண்ணுடன் தக்க விடை சொன்னார். பதின்மூன்றாம் எண் வரை வந்தபோது, வந்தினன் சொற்கள் தடுமாறி நின்றுவிட்டான்; அதனை அஷ்டாவக்கிரரே நிறைவு செய்தார்.

அவையில் இருந்த அறிஞர்கள் ஆரவாரம் செய்தனர். அஷ்டாவக்கிரர், தோற்றவனை நீருக்குள் அனுப்பும் அதே முறை வந்தினனுக்கும் பொருந்தும் என்றார். அப்போது வந்தினன், தான் வருணனின் மகன் என்றும், வருணனின் வேள்விக்காகவே அறிஞர்கள் நீருள் அனுப்பப்பட்டார்கள் என்றும், அவர்கள் அனைவரும் உயிருடனே இருக்கிறார்கள் என்றும் கூறினான். அவர்கள் அனைவரும் நீரிலிருந்து திரும்பி வந்தனர். காகோதர் மகனைக் கண்டு மகிழ்ந்தார். சமங்கா ஆற்றில் நீராடியபோது மகனின் வளைந்த உறுப்புகள் நேராயின என்றும் கதை முடிகிறது.

இந்தக் கதை அவை அஞ்சாமையின் மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. சிறுவன் என்ற தோற்றம், முதியோர் நிறைந்த அவை, வெல்ல முடியாத வாதி ஆகிய எல்லாம் அவனுக்கு எதிராக இருந்தன. ஆனால் அவன் கற்றதில் நம்பிக்கையும் தந்தையின் மீது அன்பும் இருந்தன. அதனால் அச்சம் அவனைத் தொடவில்லை. வயது, தோற்றம் ஆகியவை அல்ல, கல்வியும் துணிவுமே அவையில் ஒருவரது நிலையை உறுதி செய்கின்றன என்பதை இக்கதை சொல்கிறது. அதே சமயம் அவன் ஆணவத்தால் அல்ல, தந்தையை மீட்கும் கடமையுணர்வால் பேசினான் என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.

அஷ்டாவக்கிரரின் கதையில் இன்னும் சில நுட்பங்கள் உள்ளன. அவர் ஜனகரிடம் முதலில் பேசியபோது, அரசர் அவரைச் சோதிக்கும் வகையில் பல கேள்விகளைக் கேட்டார். அந்தச் சிறுவன் எல்லாவற்றுக்கும் அவசரப்படாமல் விடை சொன்னான். 'அரசே, நீங்கள் என் வடிவத்தைப் பார்த்துச் சிரிக்கலாம்; ஆனால் அறிவு வடிவத்தில் இல்லை' என்ற பொருளில் அவன் பேசியதாக மரபு சொல்கிறது. மற்றொரு இடத்தில் அவையினர் அவனது வளைந்த உடலைப் பார்த்துச் சிரித்தபோது, அவன் அவர்களைப் பார்த்துச் சிரித்தான் என்றும், அவர்கள் கோயிலின் வடிவத்தைப் பார்த்து அதன் உள்ளிருக்கும் தெய்வத்தை மறப்பவர்கள் என்று சுட்டிக்காட்டினான் என்றும் ஒரு கதை வடிவம் உண்டு.

இந்தக் கதையில் இன்னொன்றும் கவனிக்கத்தக்கது. அஷ்டாவக்கிரர் வாதத்தில் வெல்வதே தம் குறிக்கோளாகக் கொள்ளவில்லை. அவரது நோக்கம் தந்தையையும் பிற அறிஞர்களையும் மீட்பது. வெற்றி பெற்றபின் அவர் வந்தினனை அழிக்க முனையவில்லை; வந்தினன் உண்மையை வெளிப்படுத்தியதும் எல்லோரும் மகிழ்ந்தனர். வேள்வியாக நீருள் சென்றோர் திரும்பி வந்தனர். இதனால் அச்சமின்றிப் பேசுதல் பகைமையில் முடியாமல், நல்ல விளைவிலும் முடியக்கூடியது என்று இக்கதை உணர்த்துகிறது.

இன்றைய வாழ்க்கையிலும் இது பொருந்தும். ஒரு மாணவன் தன் ஆசிரியரின் முன்பும், ஓர் இளம் ஊழியர் மூத்த அதிகாரிகள் முன்பும், ஒரு குடிமகன் பஞ்சாயத்தின் முன்பும் தன் கருத்தைச் சொல்ல வேண்டிய தருணங்கள் வருகின்றன. அப்போது தோற்றம், வயது, பதவி ஆகியவை நம் மனத்தை அழுத்துகின்றன. அஷ்டாவக்கிரரைப் போல, நாம் அறிந்ததையும் நாம் சொல்லும் நோக்கத்தின் நன்மையையும் நினைத்துக்கொண்டால் அச்சம் தளர்கிறது.

Ashtavakra in King Janaka's Court

The story of Ashtavakra comes in the Vana Parva of the Mahabharata. He was the son of the sage Kahoda and Sujata. Tradition says that while still in his mother's womb he noticed a flaw in the Veda recited by his father, and that the angry father cursed him to be born bent in eight places. That is the origin of the name Ashtavakra, 'eight-bent'.

Kahoda went to the sacrificial assembly of King Janaka of Mithila. There a scholar named Vandin had a custom of sending those he defeated in debate under the water. Kahoda was defeated and sent below. Ashtavakra learned of his father's fate at the age of twelve and set out for Mithila with his maternal uncle Shvetaketu.

At the palace gate the guards stopped him. 'Only elders and learned scholars may enter here; you are a boy,' they said. Ashtavakra was not afraid. 'One does not become old because the hair turns grey; he who knows the Veda is the elder. Though a boy, I am mature in knowledge,' he said. By that firmness the gate was opened.

In the hall Janaka tested him and marvelled at the boy's clear answers. Then the debate with Vandin began. Vandin spoke in numbered riddles, one, two and so on, naming sets of things. To each, Ashtavakra at once replied with the next number and a fitting answer. When they came to the number thirteen, Vandin's words faltered and stopped, and Ashtavakra himself completed the verse.

The scholars in the hall cheered. Ashtavakra said that the same rule by which the defeated were sent under water should now apply to Vandin. Then Vandin revealed that he was a son of Varuna, that the scholars had been sent below for Varuna's sacrifice, and that all of them were alive. They all returned from the water. Kahoda rejoiced to see his son. The tale ends by saying that when Ashtavakra bathed in the river Samanga, his bent limbs were made straight.

This story is the finest example of fearlessness in the assembly. His boyish look, a hall of elders and an apparently unbeatable debater were all against him. Yet he had confidence in what he had learned and love for his father, so fear did not touch him. The tale shows that neither age nor appearance but learning and courage fix one's place in the hall. It also reminds us that he spoke not out of pride but out of duty to rescue his father.