Kural 723 · பகையகத்துச் சாவார் எளியர் அரியர் – Tamilone

Kural 723 · Not to dread the Council · அவை அஞ்சாமை

பகையகத்துச் சாவார் எளியர் அரியர்அவையகத்து அஞ்சா தவர்.

Pakaiyakaththuch Chaavaar Eliyar Ariyar / Avaiyakaththu Anjaa Thavar

They are common, those that can brave death on the battlefield: but they are rare who can face an audience without trembling.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பகைவர் நடுவே சாகவும் துணிந்து நிற்பவர் எளிதில் கிடைப்பர்; அறிஞர் அவையின் நடுவே அஞ்சாமல் பேசுபவர் கிடைப்பது அரிது.

Meaning

Those ready to die in the midst of enemies are easy to find; those who stand unafraid in the assembly are rare.

சொற்பொருள் Word by word

பகையகத்து: in the midst of enemies
சாவார்: those ready to die
எளியர்: are easy to find
அரியர்: are rare
அவையகத்து: in the assembly
அஞ்சாதவர்: those without fear

விளக்கம்

இந்தக் குறள் அதிகாரத்தின் மையச் சொல். போர்க்களத்தில் உயிரைத் தருவது மிகப் பெரிய துணிவு என்று உலகம் மதிக்கிறது. வள்ளுவர் அதைக் குறைத்துச் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவர் கண்ணோட்டத்தில் அவை அஞ்சாமை அதனினும் அரிதான துணிவு. காரணம், போரில் துணிவு கூட்டத்தின் வேகத்தாலும் வீர முழக்கத்தாலும் பிறக்கிறது; அவையில் துணிவு தனியாக நின்று தன் அறிவையும் மானத்தையும் சோதனைக்கு வைக்கிறது.

'எளியர்' என்ற சொல்லையும் 'அரியர்' என்ற சொல்லையும் எதிரெதிராகக் கவனிக்க வேண்டும். வாள் ஏந்தி சாவதற்குத் துணிந்தவர் ஒரு நாட்டுக்குப் பலர் இருப்பர். ஆனால் அறிஞர் நிறைந்த அவையில் நின்று, எதிர் கேள்விகளுக்கும் ஏளனப் பார்வைகளுக்கும் நடுவே, அமைதியாகத் தம் கருத்தை எடுத்துரைப்பவர் மிகச் சிலரே. உடலுக்கு வரும் அச்சத்தைவிட மானத்துக்கு வரும் அச்சம் வலியது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

இதனால் வள்ளுவர் தரும் செய்தி இரண்டு. ஒன்று, அவை அஞ்சாமை ஒரு பெரும் வீரம் என்பதை மதிக்க வேண்டும். இரண்டு, அந்த வீரம் இயல்பாக வருவதில்லை; பயிற்சியாலும் அறிவாலும் அடையப்படுவது. தேர்வு அறை, நேர்காணல், வழக்கு மன்றம், சட்டசபை என எல்லா இடங்களிலும் இந்தத் துணிவு தேவைப்படுகிறது.

வள்ளுவரின் இந்தக் கூற்றுக்கு இன்னொரு பரிமாணமும் உண்டு. போர்க்களத்தில் வீரன் தனியாக இல்லை; அவன் பக்கத்தில் வீரர்கள் உண்டு, படைத்தலைவன் உண்டு, அவன் கடமையும் தெளிவாக இருக்கிறது. அவையில் பேசுபவனுக்கோ இவை எதுவும் துணை இல்லை. தன் அறிவு, தன் சொல், தன் நிலைப்பாடு மட்டுமே அவனுடன் உள்ளன. அதனால் அங்கே தேவைப்படும் துணிவு மனத்தின் ஆழத்திலிருந்து வர வேண்டும். அதனால் அவையில் அஞ்சாமல் நிற்பவரைப் பெரிதும் போற்றுவது நமக்குத் தகும்; அவர்களே சமூகத்தின் சிந்தனையை முன்னெடுத்துச் செல்கின்றனர். ஆகவே வீரத்தையும் அறிவையும் ஒருங்கே மதிக்கும் சமூகமே வளர்ச்சி பெறும் என்பது வள்ளுவரின் எண்ணம்.

Explanation

This couplet is the central one of the chapter. The world honours giving one's life on the battlefield as the greatest courage, and Valluvar does not belittle it. But in his view fearlessness in the assembly is a rarer courage. In war courage is born of the crowd's momentum and the war cries; in the assembly courage stands alone and puts both knowledge and honour to the test.

Notice the opposition of 'easy to find' and 'rare'. Men ready to die with sword in hand number many in a country. But very few can stand in a hall full of scholars, among counter-questions and scornful looks, and calmly state their view. This shows that fear for one's honour is stronger than fear for one's body.

Valluvar's message is twofold. First, fearlessness in the assembly must be honoured as a great kind of valour. Second, that valour does not come naturally; it is gained by practice and knowledge. The examination hall, the interview, the court of law and the legislature all call for this courage. Valluvar's claim has another dimension. On the battlefield the soldier is not alone: there are fellow soldiers, a commander, and a clear duty. For one speaking in the hall none of these helps. Only his knowledge, his word and his stand are with him, so the courage needed must come from the depth of the mind.

கதை

கிருஷ்ணனின் தூது

மகாபாரதத்தின் உத்யோக பர்வம் கிருஷ்ணனின் சமாதானத் தூதை விரிவாகக் கூறுகிறது. போர் தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்று யுதிஷ்டிரர் விரும்பினார். கிருஷ்ணன் பாண்டவர்களின் தூதராக ஹஸ்தினாபுரத்துக்குச் சென்றார். அது கௌரவர் ஆட்சியின் இடம்; பகைவர்களின் மத்தியில் செல்வது என்பதை அவர் அறிந்தே இருந்தார். தூது செல்வதற்குமுன் திரௌபதி கண்ணீருடன் தன் துயரை நினைவூட்டினாள். கிருஷ்ணன் அவளுக்கு உறுதி அளித்துவிட்டுப் புறப்பட்டார்.

அவையில் திருதராஷ்டிரன், பீஷ்மர், துரோணர், விதுரர் உள்ளிட்ட பெரியோர் அமர்ந்திருந்தனர். துரியோதனனும் கர்ணனும் சகுனியும் அங்கு இருந்தனர். கிருஷ்ணன் அமைதியாக எழுந்தார். 'பாண்டவர் போரை விரும்பவில்லை; ஐந்து கிராமங்களை மட்டுமே கேட்கிறார்கள்' என்று தெளிவாகச் சொன்னார். குலம் அழியாமல் காக்கவே இந்தத் தூது என்பதையும் அடிக்கோடிட்டார்.

துரியோதனன் கடுஞ்சொல் சொன்னான்: 'ஊசி முனை அளவு நிலமும் தர மாட்டேன்.' அவையினர் பலர் அமைதியாக இருந்தனர். பீஷ்மரும் துரோணரும் விதுரரும் துரியோதனனை எச்சரித்தனர். கிருஷ்ணனோ அச்சமோ சினமோ இன்றி மீண்டும் தர்மத்தை எடுத்துரைத்தார். துரியோதனன் அவரைக் கட்டி வைக்கச் சதி செய்தபோதும், கிருஷ்ணன் அவையின் நடுவில் சிரித்துக்கொண்டே தம் விசுவரூபத்தைக் காட்டினார் என்று கூறுவர். அவையில் இருந்தோர் அதிர்ந்தனர்.

கிருஷ்ணன் தூது தோல்வியுற்றது; ஆனால் அவர் சொன்ன சொல் அவையில் தெளிவாக நிலைத்தது. பகைவர் அவையில் தனியாக நின்றும், அவர் தம் செய்தியைச் சிறிதும் தளர்வின்றிச் சொன்னார். இந்த நிகழ்வு பகையகத்து நின்று அஞ்சாமையையும் அவையில் நின்று அஞ்சாமையையும் ஒன்றாகக் காட்டுகிறது.

கிருஷ்ணன் தூது சென்றபோது பாண்டவர் தரப்பில் அவரோடு இருந்தவர் சிலரே. பகைவர் அவையில் அவர் தனி ஆளாக நின்றார். விதுரர் தம் இல்லத்தில் அவருக்கு விருந்தளித்து அன்பு காட்டினார்; ஆனால் அவையில் பேசியது கிருஷ்ணனே. இந்தச் சூழ்நிலையே 'அவையகத்து அஞ்சாதவர் அரியர்' என்ற குறளின் முழு எடுத்துக்காட்டாக அமைகிறது.

கிருஷ்ணன் சொன்ன சொற்கள் அவையில் இருந்தோருக்கு நீண்ட காலம் நினைவில் நின்றன. போரைத் தவிர்க்க அவர் செய்த முயற்சி, அன்பும் உறுதியும் இணைந்த சொல்வன்மைக்கு ஓர் அடையாளமாகப் பாரதத்தில் நிற்கிறது. பீஷ்மரும் விதுரரும் அவர் சொல்லை ஆதரித்தபோதும், விளைவு துரியோதனன் மனத்தைப் பொறுத்ததாகவே இருந்தது. சொல்லுதல் நம் கடமை; ஏற்பது கேட்பவரின் கடமை என்ற தெளிவும் இதில் உள்ளது.

A story

Krishna's Embassy to Hastinapura

The Udyoga Parva of the Mahabharata describes Krishna's peace embassy at length. Yudhishthira wished to avert war, and Krishna went to Hastinapura as the Pandavas' envoy. It was the seat of the Kaurava rule, and he knew he was going into the midst of enemies. Before he left, Draupadi tearfully reminded him of her sorrow, and Krishna gave her his assurance.

In the hall sat Dhritarashtra, Bhishma, Drona, Vidura and other elders. Duryodhana, Karna and Shakuni were also present. Krishna rose quietly. He said clearly: 'The Pandavas do not want war; they ask only for five villages.' He underlined that his embassy was to save the clan from ruin.

Duryodhana spoke harshly: 'I will not give even land the size of a needle's point.' Many in the hall stayed silent. Bhishma, Drona and Vidura warned Duryodhana. Krishna, without fear or anger, spoke of dharma again. When Duryodhana plotted to bind him, Krishna is said to have smiled and shown his cosmic form in the midst of the hall. Those present were shaken.

The embassy failed, but the words Krishna spoke stayed in the hall clearly. Standing alone among enemies, he delivered his message without the slightest slackening. This episode shows together fearlessness among enemies and fearlessness in the assembly. Krishna stood alone in the enemy's hall. His words did their duty even though they were not accepted.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் உண்மையென்று நம்பும் ஒன்றை உங்களுக்கு எதிரான கூட்டத்தில் சொல்ல நேர்ந்தால், அதற்கு உங்களைத் தயார் செய்வது எது?

To reflect on

If you had to state what you believe true before a gathering that opposes you, what would prepare you for it?