பரவை நாச்சியாரின் ஊடலும் இறைவனின் தூதும்
இது பெரியபுராணத்தில் சேக்கிழார் சொல்லும் சுந்தரர் வரலாற்றின் ஒரு பகுதி. இங்கே அதன் கருத்தை மரியாதையோடு சுருக்கமாகக் கூறுகிறோம்.
திருவாரூரில் வாழ்ந்த சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் பரவை நாச்சியாரை மணந்தார். இருவரும் அன்போடு இல்லறம் நடத்தினர். பின்னர் சுந்தரர் திருவொற்றியூர் சென்றபோது அங்கே சங்கிலியாரைக் கண்டு மணம் செய்துகொண்டார் என்று புராணம் கூறுகிறது. சங்கிலியாருக்குக் கொடுத்த உறுதிமொழியை மீறி அவர் ஊரை விட்டு வந்ததால் கண்பார்வை இழந்தார் என்பதும் அதே மரபு.
திருவாரூர் திரும்பியதும் இச்செய்தி பரவை நாச்சியாரை எட்டியது. அவள் மிகவும் ஊடினாள். கதவை அடைத்துக்கொண்டாள். சுந்தரர் வாயிலில் நின்று வருந்தினார். அவளது ஊடல் வாடிய கொடிபோல இருந்தது; அதைத் தணிக்க அவரால் இயலவில்லை.
சுந்தரர் தம் தோழரான சிவபெருமானைத் தூது செல்லுமாறு வேண்டினார். இறைவன் இரு முறை இரவில் பரவையின் இல்லம் சென்று, அவளிடம் சுந்தரருக்காகப் பேசினார் என்று பெரியபுராணம் சொல்கிறது. அடியார்கள் இதை இறைவன் தம் அடியாருக்காகத் தூது சென்ற பெருங்கருணையாகப் போற்றுகின்றனர். இறுதியில் பரவையின் ஊடல் தணிந்தது.
பரவையின் வாயிலில் இறைவன் தூதாகச் சென்ற செய்தி திருவாரூர் முழுவதும் பரவியது. மக்கள் வியந்தனர்: உலகை ஆளும் பரம்பொருள் தம் அடியாருக்காக ஓர் ஊடலைத் தணிக்கச் செல்கிறார் என்றால், ஊடலைத் தணிப்பது எவ்வளவு உயர்ந்த செயல்! இறைவனே தணிக்கத் தயங்காத ஊடலை மனிதர் தணிக்க மறுப்பது எப்படி? தூது செல்லுதல் சிறுமை அன்று; அன்புக்குச் செய்யும் தொண்டு என்ற பொருளும் இதில் உண்டு. வள்ளுவர் சொல்லும் வேரறுத்தல் அங்கே நிகழவில்லை; வேர் காக்கப்பட்டது; கொடி மீண்டும் தளிர்த்தது. அடியார்கள் இதை நினைந்து இல்லறத்தின் பாடமாகக் கொள்வர். சுந்தரர் தம் பாடல்களில் இறைவனைத் தோழனாகவே பாடுவதால், 'தோழன் தூது செல்வது இயல்பே' என்று அடியார்கள் இந்த நிகழ்வை நட்பின் உச்சமாகப் போற்றுவர். அதே நட்பின் கனிவை இல்லற வாழ்வில் கணவன் மனைவிக்கும் செலுத்த வேண்டும் என்பது கதை தரும் இனிய பாடம். வெறும் புராணச் செய்தி என்று கடந்துவிடாமல், அதன் உட்பொருளை இல்லறம் ஏற்றுக்கொள்ளலாம். தணிக்காமல் விடப்பட்ட ஊடலே பிரிவின் தொடக்கம்; தணிக்கப்பட்ட ஊடலே இணைவின் தொடக்கம்; இந்த இரண்டு பாதைகளுக்கு இடையே ஒரு தூதுச் சொல்லின் தொலைவே உள்ளது.
ஊடியவரை உணர்ந்து தணிக்காமல் விடுவது வேரறுப்பதாகும் என்பதை உணர்ந்த சுந்தரர், இறைவன் துணையோடு அந்த வேரைக் காத்தார். வள்ளுவர் குறளுக்கு இக்கதை நல்ல விளக்கம்.