Kural 1309 · நீரும் நிழலது இனிதே புலவியும்

சித்திரகூடத்தில் ராமனும் சீதையும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டம் சித்திரகூட மலையையும் மந்தாகினி ஆற்றையும் அழகாக வருணிக்கிறது. அங்கே இராமன் சீதைக்கு ஆற்றின் அழகைக் காட்டியதாக மூலம் கூறுகிறது. கீழே வரும் சிறு ஊடல் நிகழ்ச்சி மூலத்தில் உள்ளதன்று; கதை சொல்லும் மரபு அந்தச் சூழலுக்கு அளிக்கும் கற்பனை விரிவு. அதை அப்படியே அறிந்து படிக்கவும்.

காட்டுவாசம் தொடங்கிய காலத்தில் இராமன், சீதை, இலக்குவன் ஆகியோர் சித்திரகூட மலையில் குடில் அமைத்துத் தங்கினர். மந்தாகினி ஆறு மலையடியில் ஓடியது. அதன் கரையில் மரங்கள் நிழல் தந்து நின்றன.

ஒரு நாள் இராமன் தம் வேலையில் ஆழ்ந்திருந்ததால் சீதையிடம் பேசவில்லை. அவள் சிறிது ஊடி, முகம் திருப்பிக்கொண்டு ஆற்றங்கரைக்கு நடந்தாள். இராமன் தன் வேலையை முடித்ததும் அவளைத் தேடிச் சென்றார்.

மந்தாகினியின் கரையில் ஒரு பெரிய மரத்தடியில் சீதை நின்றாள். இராமன் அருகே வந்து ஆற்று நீரைக் கையில் ஏந்தி, 'சீதை, வெயிலில் நீர் சூடாக இருக்கிறது; இந்த மரநிழலில் இருக்கும் நீரோ குளிர்ந்து இனிக்கிறது. உன் ஊடலும் இப்படித்தான்; பிறர் செய்தால் வெயில் போல எரிக்கும்; நீ செய்தால் நிழல் போல இனிக்கிறது' என்றார். சீதை புன்னகைத்தாள்.

சீதை புன்னகையோடு, 'அப்படியானால் என் ஊடலை நீங்கள் எப்போதும் இனிதென்றே கொள்வீர்களா?' என்று கேட்டாள். இராமன், 'உன் ஊடல் அன்பிலிருந்து பிறப்பதால் அது எனக்கு எப்போதும் இனியது. ஆனால் அதிக நேரம் நீடிக்க விடமாட்டேன்; ஏனெனில் உன் முகத்தில் புன்னகை இல்லாத ஒரு கணமும் எனக்கு வெயில்தான்' என்றார். அந்தச் சொல் சீதையின் உள்ளத்தை நிறைத்தது. இளையவனான இலக்குவன் தொலைவில் இருந்து அவர்களின் உரையாடலைக் கேட்டுப் பணிவோடு புன்னகைத்தான்.

இருவரும் ஆற்றின் அழகைக் கண்டு மகிழ்ந்தனர். மந்தாகினியில் மிதந்த மலர்களை இராமன் அவளுக்குக் காட்டினார். வால்மீகி வருணிக்கும் அந்த இனிய காட்டுச்சூழலில் அன்பே நிழலாக நின்றது.

அன்பு என்னும் நிழலில் ஊடல் இனிக்கிறது என்பதை இக்கதைச் சூழல் நயமாகக் காட்டுகிறது. அந்த மரத்தடி நிழலை அவர்கள் குடில் வாழ்வின் நினைவாகக் கொண்டனர்; அங்கே பேசிய இனிய சொற்கள் அடுத்த நாள் காட்டு வாழ்வின் கடுமையையும் எளிதாக்கின. இராமனும் சீதையும் அன்று மாலை ஆற்றங்கரையில் நெடுநேரம் அமர்ந்து, அடுத்த நாள் கூடச் செல்ல வேண்டிய இடங்களைப் பற்றிப் பேசி மகிழ்ந்தனர்.

Rama and Sita at Chitrakuta

The Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana beautifully describes the Chitrakuta hill and the river Mandakini. The original says that there Rama showed Sita the beauty of the river. The small incident of a sulk below is not in the original; it is an imaginative extension that the storytelling tradition gives to that setting. Please read it knowing this.

In the early days of the forest exile, Rama, Sita and Lakshmana built a hut on the Chitrakuta hill and stayed. The Mandakini river flowed at the foot of the hill. On its bank, trees stood giving shade.

One day Rama, absorbed in his work, did not speak to Sita. She sulked a little, turned her face away and walked to the riverbank. When Rama finished his work, he went to look for her.

Sita stood under a large tree on the bank of the Mandakini. Rama came near, took up river water in his hand and said, 'Sita, in the sun the water is hot; the water in the shade of this tree is cool and sweet. Your sulk is like this: if another made it, it would burn like the sun; when you make it, it is sweet like shade.' Sita smiled.

The two enjoyed the beauty of the river. Rama showed her the flowers floating on the Mandakini. In that lovely forest that Valmiki describes, love itself stood as the shade.

This setting shows charmingly that a sulk is sweet in the shade of love.