Kural 1307 · ஊடலின் உண்டாங்கோர் துன்பம் புணர்வது

திருமலையில் ஸ்ரீநிவாசனும் இலக்குமியும்

இது வேங்கடாசலத் தலபுராண மரபில் பல வடிவங்களில் சொல்லப்படும் கதை. விவரங்கள் நூலுக்கு நூல் மாறுபடும்; இங்கே அதன் அடிப்படையை மரியாதையோடு சொல்கிறோம்.

ஒரு முறை முனிவர்கள் வேள்வி செய்தபோது, மும்மூர்த்திகளுள் யார் பெரியவர் என்று அறிய பிருகு முனிவரைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். பிருகு முனிவர் வைகுண்டம் சென்றபோது திருமால் அவரை உரிய முறையில் வரவேற்கவில்லை என்று கதை கூறுகிறது. முனிவர் சினந்து, திருமாலின் மார்பில் காலால் உதைத்தார். திருமால் சினம் கொள்ளாமல் அவர் பாதத்தைப் பிடித்து அழுத்தி, 'என் மார்பு கல்போல் கடினமானது; உங்கள் பாதம் வலிக்கவில்லையே' என்று வினவினார். அவர் பெருந்தன்மையை முனிவர் உணர்ந்து பணிந்தார்.

ஆனால் திருமாலின் மார்பில் வாசம் செய்யும் இலக்குமிக்கு இது பொறுக்கவில்லை. தன் இருப்பிடமே உதைக்கப்பட்டதாக அவள் வருந்தி, வைகுண்டத்தை விட்டுக் கொல்லாபுரம் சென்றுவிட்டாள். திருமால் மிகவும் துயருற்றார். மனைவியின் இந்த ஊடல் அவருக்குப் பெரும் ஏக்கத்தைத் தந்தது: 'அவள் எப்போது திரும்புவாள்? இந்தப் பிரிவு நீடிக்குமோ?'

அந்தத் துயரத்தோடு திருமால் பூமிக்கு இறங்கி, வேங்கடாசல மலையில் ஸ்ரீநிவாசனாகப் புற்றில் தங்கினார் என்பது மரபு. அங்கே பசியோடும் ஏக்கத்தோடும் காத்திருந்த அவருக்கு, பசுவின் பாலால் ஓர் அன்பர் உதவினார். பின்னர் அவர் பத்மாவதியை மணந்தார் என்றும், இலக்குமி அவருடன் மீண்டும் இணைந்தார் என்றும் கூறுவர்.

இந்தக் கதையில் திருமாலின் ஏக்கம் நம் வீட்டு ஏக்கத்தோடு ஒப்பிடத்தக்கது. எவ்வளவு பெரிய தெய்வமாயினும் மனைவியின் ஊடலால் வருந்துகிறார் என்று கதை சொல்வதில் ஓர் ஆறுதல் இருக்கிறது. பிரிவு நீடிக்குமோ என்ற அச்சமும், அதே சமயம் அவள் திரும்புவாள் என்ற நம்பிக்கையும் ஒன்றாகக் கலந்து நிற்கின்றன. அடியார்கள் இந்தக் கதையை நினைவுகூரும்போது, துன்பம் தரும் ஊடலும் இறுதியில் இணைவில் முடியும் என்ற நம்பிக்கையை நெஞ்சில் ஏந்துகின்றனர். அந்த நம்பிக்கையே ஊடலில் உள்ள துன்பத்தைத் தாங்க உதவுகிறது.

இன்றும் திருமலையில் இறைவனின் மார்பில் இலக்குமியின் உருவம் காணப்படுகிறது. பிரிவின் ஏக்கமும் இணைவின் மகிழ்ச்சியும் இந்தத் தலத்தின் புராணமாக இன்றும் அடியார்களால் போற்றப்படுகின்றன. திருமலைக்குச் செல்லும் அடியார்கள் இன்றும் பிரிவையும் இணைவையும் சேர்த்து நினைந்து வணங்குகின்றனர்; இல்லறத்தாரும் தம் ஊடலின் இடைவெளிக்கு நடுவே இந்த நம்பிக்கையை நினைவுகூரலாம்.

Srinivasa and Lakshmi on Tirumala

This is a tale told in many forms in the sthala purana tradition of Venkatachalam. Its details vary from text to text; here we tell its basis with respect.

Once, when sages were performing a sacrifice, they chose the sage Bhrigu to learn which of the three Divine Ones was greatest. When Bhrigu went to Vaikuntha, the tale says, Vishnu did not receive him in due form. The sage grew angry and kicked Vishnu on the chest. Vishnu did not become angry; he took hold of the sage's foot and pressed it, asking, 'My chest is hard as stone; has your foot not been hurt?' The sage understood his greatness of heart and bowed.

But Lakshmi, who dwells on Vishnu's chest, could not bear this. Grieved that her very dwelling had been struck, she left Vaikuntha and went to Kolhapur. Vishnu was deeply distressed. His wife's sulk gave him a great longing: 'When will she return? Will this separation be long?'

With that sorrow, tradition says, Vishnu came down to the earth and stayed in an anthill on Venkatachala hill as Srinivasa. There, as he waited hungry and longing, a devotee helped him with the milk of a cow. Later, they say, he married Padmavati, and Lakshmi joined him again.

Even today at Tirumala the figure of Lakshmi is seen on the Lord's chest. The longing of separation and the joy of reunion are honoured by devotees as the legend of this shrine.