Kandar Alankaram 10 · சொல்லுகைக் கில்லையென் றெல்லா மிழந்துசும்மாவிருக்கு

Verse 10 · Kandar Alankaram · Arunagirinathar

சொல்லுகைக் கில்லையென் றெல்லா மிழந்துசும்மாவிருக்குமெல்லையுட் செல்ல எனைவிட்டவா இகல் வேலனல்லகொல்லியைச் சேர்க்கின்ற சொல்லியைக் கல்வரைக் கொவ்வைச்செவ்வாய்வல்லியைப் புல்கின்ற மால்வரைத் தோளண்ணல் வல்லபமே.

Sollukaik killaiyen rellaa mizhanthusummaavirukku / Mellaiyut sella enaivittavaa ikal vaelanalla / Kolliyais saerkkinra solliyaik kalvaraik kovvaissevvaay / Valliyaip pulkinra maalvaraith thoalannal vallapamae.

பொருள்

"சொல்வதற்கு எதுவும் இல்லை" என்று எல்லாவற்றையும் இழந்து, சும்மா இருக்கும் எல்லைக்குள் என்னைச் செல்ல விட்டது, பகைவரோடு போர் புரியும் வேலன் அல்லவா? கொல்லிமலையைச் சேர்ந்த இனிய மொழியுடைய, மலைநாட்டுக் கொவ்வைக் கனி போன்ற சிவந்த வாயுடைய வள்ளியைத் தழுவும், மலை போன்ற தோளுடைய அண்ணலின் வல்லமையே அது!

Meaning

'There is nothing to say': losing everything, I was let into the realm of simply being still. Was it not the warrior Lord of the vel who let me in? It was the power of the great one with mountain-like shoulders, who embraces Valli, sweet of speech, whose red lips are like the kovvai fruit of the hills!

சொற்பொருள் Word by word

சொல்லுகைக்கு இல்லை: there is nothing to be said
எல்லாம் இழந்து: losing everything
சும்மா இருக்கும் எல்லை: the realm of being still
எனை விட்டவா: who let me in
கொவ்வைச் செவ்வாய்: lips red as the kovvai fruit
வல்லி: Valli, the creeper
மால்வரைத் தோள்: shoulders like great mountains
வல்லபமே: it is (his) power

விளக்கம்

"சும்மா இரு" என்பது ஒரு எல்லை, ஒரு நாடு: அதற்குள் "செல்ல" வேண்டும். ஆனால் அதற்குள் நுழைய முயற்சி போதாது; முருகன் "விட" வேண்டும். போர்வீரனான வேலனும், வள்ளியை அணைக்கும் காதலனும் ஒருவனே. வீரமும் அன்பும் சேர்ந்த அந்த வல்லமையே அமைதியின் கதவைத் திறக்கிறது.

Explanation

'Summa irukkum ellai', the realm of being still, is pictured as a territory one must 'enter'. Yet effort alone cannot get one in; Murugan must 'let' one in. The verse joins two faces of the Lord: the warrior with the vel and the lover who embraces Valli. It is that power, valour and tenderness together, that opens the door to stillness.

சதாசிவ பிரம்மேந்திரர் வரலாறு

கை வெட்டப்பட்டதும் அறியாத மௌனி

சதாசிவ பிரம்மேந்திரர் மரபிலிருந்து. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் காவிரிக் கரையில் வாழ்ந்த சதாசிவ பிரம்மேந்திரர் தம் குருவின் சொல்லால் மௌன விரதம் பூண்டார். ஆடையும் இல்லாமல், உலகை மறந்து அலைந்தார். ஒரு நாள் ஒரு அரசனின் அந்தப்புரத்துக்குள் அறியாமல் நுழைய, கோபமுற்ற அரசன் வாளால் அவர் கையை வெட்டினான். அவர் நின்று பார்க்கவும் இல்லை; தொடர்ந்து நடந்தார். அதைக் கண்ட அரசன் நடுங்கி அவர் காலில் விழுந்தான். அவர் தொட்டதும் கை மீண்டும் வளர்ந்தது என்று மரபு சொல்கிறது. "சும்மா இருக்கும் எல்லை"க்குள் சென்றவரின் நிலை அது.

Life of Sadasiva Brahmendra

The Silent Sage Who Did Not Notice His Arm

From the tradition of Sadasiva Brahmendra. In the eighteenth century, on the banks of the Kaveri, Sadasiva Brahmendra took a vow of silence at his guru's word. He wandered unclothed, absorbed, forgetting the world. One day he unknowingly walked into a king's private quarters, and the furious king cut off his arm with a sword. The sage did not even stop or look; he simply walked on. Terrified, the king ran after him and fell at his feet; tradition says the sage touched the arm and it was whole again. That was the state of one who had entered 'the realm of being still'.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் நாளில் சொல்ல எதுவும் இல்லாமல் சும்மா இருக்கும் கணங்கள் எவை?

To reflect on

When in your day are there moments with nothing to say, just being?