Kural 184 · கண்ணின்று கண்ணறச் சொல்லினும் சொல்லற்க

இராமனின் மௌனம்

இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் அயோத்யா காண்டத்தில் சொல்லப்படும் பரத்வாஜ ஆசிரமக் காட்சி. இராமன் வனத்துக்குச் சென்ற பிறகு பரதன் அயோத்தியின் படைகளோடு காட்டுக்கு வந்து தன் அண்ணனைக் காண வந்தான். அவன் வரும் செய்தி கேட்ட குகன், இலக்குவன் ஆகியோர் அவன் போர் செய்ய வருகிறான் என்று ஐயுற்றனர். இலக்குவன் கோபத்தோடு, "கைகேயியின் மகனுக்கு அரசு போதவில்லை; இராமனையும் அழிக்க வருகிறான்" என்று கூறினான்.

இராமன் இலக்குவனைத் தடுத்தான். "பரதன் என் தம்பி; அவன் மேல் இப்படிப் பேசாதே. அவன் அன்பினால்தான் வருகிறான். நீ சொல்வது அறமல்ல" என்றான். பரதனைப் பற்றி அவன் இல்லாத இடத்தில் சொல்லப்பட்ட பழியை இராமன் அங்கேயே நிறுத்தினான்.

பரதன் சித்திரகூடத்தில் இராமனைச் சந்தித்தபோது கண்ணீர் மல்கத் தன் தாயின் செயலுக்காக வருந்தினான். "என் தாயின் தவறால் நீ வனம் சென்றாய். அரசு உனக்கே உரியது. அயோத்திக்குத் திரும்பு" என்றான். தாய் கைகேயியைப் பற்றிக் கடுமையாகப் பேசினான்.

அப்போது இராமன் கைகேயியைப் பற்றி ஒரு சொல்லும் பழித்துக் கூறவில்லை. மாறாக, "தாய் கைகேயியைக் குறை சொல்லாதே. தந்தை சொன்ன வாக்கைக் காப்பது என் கடமை. அவர் சொல்லுக்கு நான் கட்டுப்பட்டவன்" என்றான். தன்னை வனத்துக்கு அனுப்பிய அந்த அன்னையின் மீது அவன் வெறுப்பைக் காட்டவே இல்லை. பல ஆண்டுகள் கழிந்து அயோத்தி திரும்பியபோதும் முதலில் கைகேயியின் திருவடிகளை வணங்கினான் என்று மரபு கூறுகிறது.

இராமனின் இந்த நடத்தை தனிப்பட்ட பண்பு மட்டுமல்ல, ஒரு அரசனுக்குரிய பண்பாகவும் காட்டப்படுகிறது. அவன் தன் ஆட்சியில் சொந்த நலனுக்காக எவரையும் பழிக்கவில்லை. மக்கள் அவனிடம் கண்ட நம்பிக்கைக்கு இந்த நடத்தையே காரணம்.

பரதன் இராமனின் பாதுகைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு அயோத்தி திரும்பினான். பதினான்கு ஆண்டுகளும் அந்தப் பாதுகைகளையே அரியணையில் வைத்து ஆண்டான். அவன் தன் தாயைப் பற்றி இகழ்ந்து பேசினாலும், இராமனின் அமைதிப் பேச்சு அவன் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது. தாயின் குறையை மன்னிக்கும் பண்பு பரதனிடமும் மெல்ல வளர்ந்தது.

சீதையும் இலக்குவனும் இராமனின் இந்தச் சொற்களைக் கேட்டு வியந்தனர். தன்னை வனத்துக்கு அனுப்பியவரைப் பற்றி இவ்வளவு மென்மையாகப் பேசுவது எவருக்கும் எளிதல்ல. ஆனால் இராமன் மனத்தில் வெறுப்பே இல்லை என்பதால் அது இயல்பாக வந்தது.

தனக்கு மிகப் பெரிய தீங்கு செய்தவரைப் பற்றியும் இராமன் அவர் இல்லாத இடத்தில் பழி கூறவில்லை. 'முன்னின்று பின் நோக்காச் சொல்' அவன் வாயிலிருந்து வரவே இல்லை. இதுவே அவனை ஆதர்ச புருஷனாக்கியது.

Rama's Restraint

This is a scene from the Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana. After Rama went to the forest, Bharata came to the wilderness with the armies of Ayodhya to see his elder brother. Hearing of his approach, Guha and Lakshmana suspected that he came to fight. Lakshmana said angrily, "Kaikeyi's son is not content with a kingdom; he comes to destroy Rama too."

Rama stopped Lakshmana. "Bharata is my brother; do not speak of him thus. He is coming out of love. What you say is not dharma." The slander against Bharata, spoken in his absence, Rama halted on the spot.

When Bharata met Rama at Chitrakuta, he wept and grieved over his mother's act. "By my mother's fault you went to the forest. The kingdom is yours. Return to Ayodhya," he said. He spoke harshly about his mother Kaikeyi.

Rama did not utter a word of reproach about Kaikeyi. Instead he said, "Do not blame Mother Kaikeyi. It is my duty to keep my father's word. I am bound by his command." He never showed hatred for the mother who sent him to the forest. The tradition says that when, after many years, he returned to Ayodhya, he first bowed at Kaikeyi's feet.

Even of the one who had done him the greatest wrong, Rama spoke no blame in her absence. No 'word said in front without a thought for what lies behind' ever came from his mouth. This is what made him the ideal man.