Kural 181 · அறங்கூறான் அல்ல செயினும் ஒருவன்

முருகனின் மௌனம்

இது தமிழ்நாட்டின் ஒரு கோவில் நகரத்தில் வாழ்ந்த நெசவாளர் முருகன் பற்றிய கற்பனைக் கதை. காஞ்சிபுரத்தின் ஒரு தெருவில் முருகன் பட்டுப் புடவை நெய்து வாழ்ந்தான். அவன் ஏழை; பெரிய தானங்கள் செய்யும் அளவு செல்வம் இல்லை. கோவிலுக்குப் போவதிலும் அவன் ஒழுங்கு இல்லாதவன்; சில நாட்கள் தரிசனத்தையும் மறந்துவிடுவான். பேரறிஞர்கள் வந்து சொற்பொழிவு செய்யும் மண்டபத்திலும் அவன் அமர்ந்ததே இல்லை. 'அறம் பேசாதவன்' என்று ஊர்க்காரர்கள் அவனைப் பற்றி எண்ணுவதில் ஆச்சரியம் இல்லை.

ஆனால் முருகனிடம் ஒரு பழக்கம் இருந்தது. அவன் எவரைப் பற்றியும் பின்னால் பேசமாட்டான். நெசவுக் கூடத்தில் பிற நெசவாளர்கள் அரசவைப் பட்டு வணிகரைப் பற்றியும், அண்டை வீட்டாரைப் பற்றியும் பேசும்போது முருகன் தறியை நோக்கிக் குனிந்து அமைதியாக நெய்வான். யாராவது அவனையும் பேச அழைத்தால், "அவர் இங்கே இருந்தால் நான் அதைச் சொல்வேனா என்று எண்ணிப் பார்க்கிறேன்; சொல்லமாட்டேன். அதனால் இப்போதும் சொல்லமாட்டேன்" என்பான்.

ஒரு நாள் பக்கத்து வீட்டு வணிகன் தன் மகளின் திருமண ஏற்பாட்டில் பெரும் சிக்கலில் இருந்தான். மாப்பிள்ளை வீட்டார் ஊரில் பலரிடம் விசாரித்தபோது பலரும் ஏதேதோ குறை கூறினர். முருகனிடமும் வந்து கேட்டனர். "அவர் குடும்பத்தில் நான் பார்த்தவரை எல்லோரும் உழைப்பாளிகள். அதற்கு மேல் எனக்குத் தெரியாது; தெரியாததை நான் சொல்லமாட்டேன்" என்றான். இந்த ஒரு வாக்கியம் அந்தத் திருமணம் நடக்க உதவியது.

ஊர்ப் பெரியவரான சிவாசாரியார் இதைக் கேள்விப்பட்டார். "முருகன் சொற்பொழிவுகளுக்கு வருவதில்லை; ஆனால் இந்தப் பண்பால் அவன் பலருக்கு நன்மை செய்திருக்கிறான்" என்று கூட்டத்தில் கூறினார். அன்று முதல் முருகனின் பெயர் 'புறம் பேசாதவன்' என்று ஊரில் அடையாளமாயிற்று. எல்லோரும் தம் ரகசியங்களையும் துயரங்களையும் அவனிடம் நம்பிச் சொன்னார்கள்.

முருகன் தன் மௌனத்தால் யாருக்கும் தீங்கு செய்யவில்லை என்பது மட்டுமல்ல; அது பிறருக்கு ஓர் அடைக்கலமாகவும் இருந்தது. எளிய வாழ்க்கை வாழ்ந்த அவனுக்கு அந்த ஒரு பண்பே புகழ்.

முருகன் வாழ்நாள் முழுவதும் அறம் பேசாதவனாகவே இருந்தாலும், இந்த ஒரே பண்பால் அவனுக்கு மதிப்பும் நம்பிக்கையும் கிடைத்தன. இறுதிக் காலத்தில் ஊர் முழுவதும் அவனுக்காகக் கூடி அஞ்சலி செலுத்தியது. 'புறங்கூறான் என்றல் இனிது' என்ற குறளின் கருத்தை அவன் வாழ்வு எளிமையாகக் காட்டியது.

Murugan's Silence

This is an imagined story about Murugan, a weaver who lived in a temple town of Tamil Nadu. In a street of Kanchipuram, Murugan lived weaving silk saris. He was poor, without wealth enough for big gifts. He was also irregular about going to the temple and sometimes forgot the darshan. He never sat in the hall where learned scholars gave discourses. It was no surprise that townspeople thought of him as one who 'does not speak of dharma'.

But Murugan had one habit. He never spoke of anyone behind his back. In the weaving shed, when other weavers talked about the silk merchants or the neighbours, Murugan bent over his loom and wove quietly. If someone invited him to join in, he would say, "I ask myself whether I would say it if he were here. I would not. So I will not say it now either."

One day a neighbouring merchant was in a great tangle over his daughter's wedding arrangements. When the groom's family asked around in the town, many people made up one fault or another. They asked Murugan too. "As far as I have seen, everyone in that family is hardworking. Beyond that I do not know, and what I do not know I will not say," he replied. This one sentence helped that wedding to take place.

The village elder, Sivacharya, heard of it. At a gathering he said, "Murugan does not come to the discourses, yet by this quality he has done good to many." From that day Murugan's name in the town became a byword for 'one who does not backbite.'

Though Murugan remained all his life one who did not speak dharma, this quality brought him respect and trust. In his last days the whole town gathered to pay homage. His life showed in simple form the thought of the verse: to be called 'one who does not backbite' is sweet.