Kural 188 · துன்னியார் குற்றமும் தூற்றும் மரபினார்

கர்ணனும் சல்லியனும்

இது மகாபாரதத்தின் கர்ண பர்வத்தில் சொல்லப்படும் கர்ணன்–சல்லியன் உரையாடல். குருக்ஷேத்திரப் போரின் பதினேழாம் நாளில் துரியோதனன் கர்ணனைப் படைத்தலைவனாக நியமித்தான். கர்ணன் அர்ஜுனனுடன் போர் செய்யப் புறப்படும்போது தனக்குத் தேரோட்டியாக மத்ர நாட்டு மன்னன் சல்லியன் வரவேண்டும் என்று கேட்டான். சல்லியன் பாண்டவர்களின் தாய் மாமன்; ஆனால் துரியோதனனின் வஞ்சகத்தால் அவன் கௌரவர் பக்கம் போரிட நேர்ந்தது. தேரோட்டியாக இருக்கச் சல்லியனுக்கு விருப்பமில்லை. ஆனால் துரியோதனன் வேண்டியதால் ஒப்புக்கொண்டான்.

தேர் புறப்பட்டதும் சல்லியன் கர்ணனை இகழத் தொடங்கினான். "தேரோட்டியின் மகனே, நீ அர்ஜுனனுடன் மோத எண்ணுகிறாயா? சிங்கத்தோடு நரி போரிடுவது போல இருக்கிறது" என்று பழித்தான். கர்ணன் பதிலுக்கு மத்ர நாட்டு மக்களின் இயல்பைப் பற்றியும், சல்லியனைப் பற்றியும் கடுமையான குறைகளைக் கூறினான். இருவரும் ஒருவரின் குறையை மற்றவர் பட்டியலிட்டுப் பழிக்கத் தொடங்கினர்.

அவர்கள் நட்பாகப் போரைத் தொடங்க வேண்டியவர்கள். ஆனால் போருக்கு முன் ஒருவரைப் பற்றி இன்னொருவர் இகழ்ந்து பேசி, கோபத்தை மூட்டிக்கொண்டனர். இந்த வாக்குவாதம் முழுப் போர்க்களத்திலும் கேட்கத்தக்க அளவுக்கு நடந்தது. தம் நண்பனின் குறைகளைப் பிறர் முன் தூற்றும் ஒருவன் அயலாரிடம் என்ன செய்வானோ என்று அங்கு இருந்த வீரர்கள் வியந்தனர்.

கர்ணன் அர்ஜுனனுடன் மோதிக்கொண்டிருந்தபோது அவன் தேர்ச் சக்கரம் சேற்றில் புதைந்தது. அவன் இறங்கி அதைத் தூக்க முயன்றபோது சல்லியன் உதவ மறுத்தான். நெருங்கிய நட்பு இருந்திருந்தால் அவனுக்கு உதவியிருப்பான். வாக்குவாதத்தால் ஏற்பட்ட மனக்கசப்பு அவன் அவலத்தில் உதவாமையாக மாறியது. பின்னர் கர்ணன் வீழ்ந்தான்.

சல்லியன் முன்பு பாண்டவர்களின் தாய் மாமனாக அவர்களிடம் அன்பு கொண்டவன். அவன் கர்ணனிடம் அறிவுரை சொல்லும் வகையில் பேசியிருந்தால் நன்மை விளைந்திருக்கும். ஆனால் இகழ்ச்சி வழியே பேசியதால் இருவருக்கும் நன்மை இல்லாமல் போனது.

கர்ணன் சல்லியனுக்குப் பதிலளித்த சொற்களும் அதே தரமுடையவை. அவன் தன் கோபத்தை அடக்கியிருந்தால் போருக்கான மனத்தெளிவு அவனுக்கு இருந்திருக்கும். ஆனால் சினம் அவனை மூடியது. அன்பு இல்லாத தருணத்தில் ஏற்பட்ட இந்த வாக்குவாதம், போர்க்களத்தில் சிறு இடைவெளியை உருவாக்கி இறுதி வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தது.

துரியோதனன் இவர்கள் இருவரையும் சமாதானம் செய்ய முயன்றான். ஆனால் ஏற்கெனவே இருவர் மனமும் புண்பட்டுவிட்டது. ஒருமுறை தூற்றப்பட்ட நட்பு மீண்டும் முழுமையாக ஒட்டாது என்பதற்கும் இது சான்று.

கூட்டாளிகள் ஒருவர் குறையை மற்றவர் தூற்றினால் அவர்களின் ஒற்றுமையும் வலிமையும் சிதையும் என்பதற்கு இந்த நிகழ்வு ஒரு காட்சி. நெருக்கமானவரின் குற்றத்தையே தூற்றும் இயல்பு உள்ளவர்கள் எவரையும் விட்டுவைக்க மாட்டார்கள்.

Karna and Shalya

This is the dialogue between Karna and Shalya told in the Karna Parva of the Mahabharata. On the seventeenth day of the Kurukshetra war, Duryodhana appointed Karna commander. As Karna prepared to fight Arjuna, he asked that Shalya, king of Madra, drive his chariot. Shalya was the maternal uncle of the Pandavas, but by Duryodhana's cunning he had come to fight on the Kaurava side. Shalya had no wish to be a charioteer. But he agreed at Duryodhana's request.

As soon as the chariot set out, Shalya began to belittle Karna. "Son of a charioteer, do you think of fighting Arjuna? It is like a jackal fighting a lion," he mocked. In turn Karna spoke harshly of the character of the Madra people and of Shalya himself. Each began to list the other's faults and abuse him.

They ought to have begun the battle as allies. But before the fight each reviled the other and stirred up anger. The argument was loud enough to be heard on the battlefield. The warriors there marvelled: if a man will proclaim his friend's faults before others, what will he do to strangers?

When Karna was fighting Arjuna, his chariot wheel sank into the mud. As he got down and tried to lift it, Shalya refused to help. With a close friendship he would have helped. The bitterness caused by their wrangling turned into non-help in his hour of distress. Afterward Karna fell.

This event is a picture of how, when comrades spread each other's faults, their unity and strength fall apart. Those who have the habit of denouncing even the faults of intimates will spare no one.