Kural 182 · அறனழீஇ அல்லவை செய்தலின் தீதே

சகுனியின் புன்னகை

இது மகாபாரதத்தின் ஆதிபர்வம், சபா பர்வம் ஆகியவற்றில் சொல்லப்படும் காந்தாரத்து மன்னன் சகுனியின் கதை. சகுனி திருதராஷ்டிரனின் மனைவி காந்தாரியின் அண்ணன். தன் தங்கை பார்வையற்ற அரசனுக்கு மணமுடிக்கப்பட்டதில் அவனுக்கு குடும்பத்தின் மேல் மறைமுகமான வெறுப்பு இருந்தது என்று கதைகள் கூறுகின்றன. அவன் அஸ்தினாபுரத்தில் தங்கிவிட்டான். அங்கே அவன் குருகுலத்தின் மூத்தவர்களுடன் மிக அன்பாகப் பழகினான்.

பாண்டவர்கள் முன் சகுனி எப்போதும் புன்னகையோடு காணப்பட்டான். யுதிஷ்டிரனிடம் அன்புடன் பேசினான்; பீமனோடு வேடிக்கை செய்தான். ஆனால் அவன் சொந்த மருமகனான துரியோதனனின் காதில் தனியாக வேறு பேசினான். "பாண்டவர்கள் நம் குலத்தின் கண் வலி; அவர்களின் புகழ் உனக்குக் குறைவு" என்று தினமும் விஷத்தை ஊற்றினான். பாண்டவர்கள் முன் இன்முகம், பின் விஷக் குரல் என்ற இரட்டை வேடம் அவனுடையது.

இராஜசூய வேள்விக்குப் பின் துரியோதனன் பொறாமையால் எரிந்தபோது சகுனி தன் திட்டத்தை முன்வைத்தான். "போரில் அவர்களை வெல்ல முடியாது. ஆனால் யுதிஷ்டிரனுக்குச் சூதாட்டத்தில் பேராசை உண்டு; அதில் அவனை வெல்லலாம்" என்றான். சூதாட்ட அழைப்புக்குத் தூது சென்றவனும் இந்தச் சகுனியின் இனிய சொற்களை நம்பியே சென்றான். தருமன் அழைப்பை மறுக்க முடியாமல் வந்தான்.

சூதாட்ட மண்டபத்தில் சகுனி பணிவோடும் புன்னகையோடும் பேசினான். "நான் உங்கள் மாமன் முறை; உங்களுக்குத் தீங்கு செய்வேனா?" என்பதுபோல் நடித்தான். ஆனால் அவன் பகடை வஞ்சகமானது; அவன் பகடை விழுந்தபடி விழுந்தது என்று காவியம் சொல்கிறது. ஒவ்வொரு ஆட்டமும் யுதிஷ்டிரனின் செல்வத்தை, நாட்டை, தம்பிகளை, திரௌபதியைப் பறித்தது.

சகுனியின் சூழ்ச்சி ஒரே நாளில் உருவானதல்ல. பல ஆண்டுகள் அவன் இனிய முகத்தைக் காட்டிக்கொண்டு காத்திருந்தான். அதனால் குருகுலத்தில் எவரும் அவனை ஐயுறவில்லை. வஞ்சகம் பொறுமையுடன் வளரும் என்பதையும், அது நட்பின் முகமூடியை விரும்பி அணியும் என்பதையும் இந்தக் கதை காட்டுகிறது. விதுரர் மட்டுமே அவனை அடையாளம் கண்டு எச்சரித்தார்.

தருமன் சகுனியின் நட்புச் சொற்களை நம்பியது அவனுடைய நல்ல மனத்தின் அடையாளம்; ஆனால் அந்த நம்பிக்கையே அவனுக்குத் துயரம் தந்தது. இரட்டை முகம் உடையவரை அடையாளம் காண்பது எளிதல்ல என்பதற்கு இது சான்று.

இறுதியில் குருக்ஷேத்திரப் போரில் சகுனியை சகாதேவன் வென்று கொன்றான். அவனுடைய இனிய முகமூடியும் தந்திரச் சொற்களும் ஒரு வம்சத்தையே அழித்தன. அறத்தை வெளிப்படையாக எதிர்த்தவர்களைவிட, முன்னால் சிரித்து பின்னால் நஞ்சு தூவிய சகுனியே குருகுலத்துக்குப் பெரிய கேடு விளைவித்தவன் என்று பலரும் கருதுகின்றனர்.

Shakuni's Smile

This is the story of Shakuni, king of Gandhara, told in the Adi Parva and Sabha Parva of the Mahabharata. Shakuni was the brother of Gandhari, wife of Dhritarashtra. Tales say that his sister's marriage to a blind king left him with a hidden resentment toward the family. He stayed on at Hastinapura. There he mingled very warmly with the elders of the Kuru house.

Before the Pandavas, Shakuni always appeared smiling. He spoke lovingly to Yudhishthira and joked with Bhima. But in private he said something else into the ear of his own nephew Duryodhana. "The Pandavas are a sore in the eye of our house; their fame is your loss." Daily he poured poison. A double role was his: a pleasant face before them, a venomous voice behind.

When Duryodhana burned with jealousy after the Rajasuya, Shakuni put forward his plan. "We cannot defeat them in war. But Yudhishthira has a weakness for dice, and in that we can win." The envoy who went with the invitation to the game also believed Shakuni's sweet words. Yudhishthira could not refuse the invitation and came.

In the gambling hall Shakuni spoke with humility and a smile, as if to say "I am your maternal uncle; would I harm you?" But his dice were crooked; the epic says the dice fell as he wished. Every throw took Yudhishthira's wealth, kingdom, brothers and Draupadi.

In the end, in the Kurukshetra war, Sahadeva defeated and killed Shakuni. His sweet mask and cunning words destroyed a whole dynasty. Many consider that more than those who openly opposed dharma, Shakuni, who smiled in front and sprinkled poison behind, did the greatest harm to the Kuru house.