Vinayagar Agaval 10 · வாக்கும் மனமும் இல்லா மனோலயம் – Tamilone

Verse 10 · Vinayagar Agaval · Avvaiyar

வாக்கும் மனமும் இல்லா மனோலயம்தேக்கியே யென்றன் சிந்தை தெளிவித்திருள்வெளி இரண்டுக் கொன்றிட மென்னஅருள்தரும் ஆனந்தத் தழுத்தியென் செவியில்எல்லை யில்லா ஆனந்தம் அளித்தல்லல் களைந்தே அருள்வழி காட்டிச்

Vaakkum manamum illaa manoalayam / Thaekkiyae yenran sinthai thelivith / Thirulveli irantuk konrita menna / Arultharum aananthath thazhuththiyen seviyil / Ellai yillaa aanantham alith / Thallal kalainthae arulvazhi kaattis

பொருள்

வாக்கும் மனமும் எட்டாத மனோலய நிலையை என்னுள் நிறைத்து, என் சிந்தையைத் தெளிவாக்கினாய். இருளுக்கும் ஒளிக்கும் ஒரே இடம் என்று சொல்லும்படி, அருள் தரும் ஆனந்தத்தில் என்னை ஆழ்த்தி, என் செவியில் எல்லையில்லாத ஆனந்தத்தைத் தந்தாய். என் துன்பங்களைக் களைந்து அருள் வழியைக் காட்டினாய்.

Meaning

You filled me with the dissolving of the mind that speech and thought cannot reach, and made my mind clear. You immersed me in the bliss that grace bestows, where darkness and light become one place, and in my ear You gave me bliss without limit. You cleared away my sorrows and showed me the path of grace.

சொற்பொருள் Word by word

வாக்கும் மனமும் இல்லா: beyond speech and mind
மனோலயம்: the dissolving of the mind
தேக்கி: filling, storing up
சிந்தை தெளிவித்து: making the mind clear
இருள் வெளி: darkness and light (ignorance and knowledge)
இரண்டுக்கு ஒன்றிடம்: one single place for both
அருள்தரும் ஆனந்தம்: the bliss that grace gives
அழுத்தி: immersing, pressing deep
எல்லையில்லா ஆனந்தம்: bliss without limit
அல்லல்: suffering
அருள்வழி: the path of grace

விளக்கம்

"மனோலயம்" என்பது மனம் ஒடுங்கிக் கரைந்துவிடும் நிலை. மனம் இருக்கும் வரை எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். மனம் தன் மூலத்தில் கரையும்போது வாக்கும் மனமும் எட்டாத அமைதி பிறக்கிறது. தைத்திரீய உபநிடதம் "மனத்தோடு வாக்கும் திரும்பி வரும் இடம்" என்று பிரம்மானந்தத்தைச் சொல்கிறது.

"இருள்வெளி இரண்டுக்கு ஒன்றிடம்" என்பது அழகிய வரி. சாதாரணமாக இருளும் ஒளியும் எதிரெதிர். ஆனால் உயர்ந்த அனுபவத்தில் அந்த இருமையே மறைகிறது. நல்லது கெட்டது, இன்பம் துன்பம் என்ற இரட்டைகள் எல்லாம் ஒரே இடத்தில் அடங்குகின்றன. அதுவே "ஒன்றிடம்".

மீண்டும் "என் செவியில்" என்ற சொல் வருகிறது (முன்பு அடி 25-இல் உபதேசம் செவியில் புகட்டப்பட்டது). அன்று செவியில் விழுந்த உபதேசம் இன்று செவியில் எல்லையில்லா ஆனந்தமாக ஒலிக்கிறது. விதையாக விழுந்த சொல் கனியாகிவிட்டது.

Explanation

'Manolayam' is the state in which the mind subsides and dissolves. As long as the mind is there, thoughts keep running. When the mind dissolves into its source, a peace is born that neither speech nor mind can reach. The Taittiriya Upanishad describes the bliss of Brahman as the place 'from which speech turns back, together with the mind'.

'One place for both darkness and light' is a beautiful line. Ordinarily darkness and light are opposites. But in the highest experience, that very duality disappears. All the pairs, good and bad, pleasure and pain, come to rest in a single place. That is the 'one place'.

The words 'in my ear' return here (in line 25 the teaching was poured into her ear). The teaching that once fell into her ear now sounds in that ear as bliss without limit. The word that fell as a seed has become fruit.

திருமுறை கண்ட புராணம் (உமாபதி சிவாச்சாரியார்)

நம்பியாண்டார் நம்பியும் பொல்லாப் பிள்ளையாரும்

திருமுறை கண்ட புராணத்திலிருந்து. திருநாரையூரில் பொல்லாப் பிள்ளையார் என்ற விநாயகர் கோயில் இருந்தது. அங்கே பூசை செய்யும் அர்ச்சகர் ஒருநாள் வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. தன் சிறு மகன் நம்பியிடம், "இன்று நீயே பிள்ளையாருக்கு நிவேதனம் செய்" என்று சொல்லிச் சென்றார்.

சிறுவன் நம்பி அன்போடு சோறு சமைத்து, பிள்ளையார் முன் வைத்து, "சாப்பிடுங்கள்" என்றான். பிள்ளையார் அசையவில்லை. "என் தந்தை கொடுக்கும்போது நீங்கள் உண்கிறீர்கள்; நான் கொடுத்தால் உண்ண மாட்டீர்களா?" என்று அழுதான். தன் தலையைக் கல்லில் மோதிக்கொள்ளத் துணிந்தான். அந்தக் கணம் பிள்ளையார் கை நீட்டி அவனைத் தடுத்து, படைத்த உணவை உண்டார்.

அன்று முதல் பிள்ளையாரே நம்பிக்கு குருவானார். அவருக்கு எல்லாக் கலைகளையும் கற்பித்தார். பின்னாளில் இராசராச சோழன் தேவாரப் பதிகங்களைத் தேடியபோது, அவை தில்லைக் கோயிலில் ஓர் அறையில் இருப்பதை நம்பிக்கு அறிவித்தவரும் இந்தப் பிள்ளையாரே. நம்பியாண்டார் நம்பி அவற்றைத் தொகுத்துத் திருமுறைகளாக நமக்குத் தந்தார்.

ஒரு குழந்தையின் கள்ளமில்லா அன்பு தெய்வத்தையே உண்ணவைத்தது; அந்த அன்பே அவனுக்கு எல்லையில்லா ஞானத்தின் வழியைத் திறந்தது. ஔவையாருக்கும் விநாயகர் இப்படியே குருவாக வந்து அருள்வழி காட்டினார்.

Thirumurai Kanda Puranam (Umapathi Sivacharya)

Nambiyandar Nambi and the Pollapillaiyar

From the Thirumurai Kanda Puranam. At Thirunaraiyur there was a temple of Ganesha known as Pollapillaiyar. One day the priest who performed the worship there had to travel. He told his little son Nambi, 'Today you must offer the food to Pillaiyar.'

Young Nambi lovingly cooked rice, set it before Pillaiyar and said, 'Please eat.' Pillaiyar did not move. 'When my father offers, You eat. Will You not eat when I offer?' the boy wept. He was ready to dash his head against the stone. At that moment Pillaiyar stretched out His hand, stopped him, and ate the food that was offered.

From that day Pillaiyar Himself became Nambi's guru and taught him every art. Later, when King Rajaraja Chola searched for the lost Thevaram hymns, it was this same Pillaiyar who revealed to Nambi that they lay in a room of the Chidambaram temple. Nambiyandar Nambi gathered them and gave them to us as the Thirumurai.

A child's innocent love made God Himself eat, and that love opened for him the way to boundless wisdom. In the same way Ganesha came to Avvaiyar as guru and showed her the path of grace.

சிந்தனைக்கு

மனம் முழுதும் அமைதியான ஒரு கணத்தை நினைத்துப் பாருங்கள். அப்போது நீங்கள் எங்கே இருந்தீர்கள், என்ன செய்துகொண்டிருந்தீர்கள்?

To reflect on

Remember a moment when your mind was completely at peace. Where were you, and what were you doing?