Vinayagar Agaval 12 · அஞ்சக் கரத்தின் அரும்பொருள் தன்னை – Tamilone

Verse 12 · Vinayagar Agaval · Avvaiyar

அஞ்சக் கரத்தின் அரும்பொருள் தன்னைநெஞ்சக் கருத்தின் நிலையறி வித்துத்தத்துவ நிலையைத் தந்தெனை யாண்டவித்தக விநாயக விரைகழல் சரணே

Anjak karaththin arumporul thannai / Nenjak karuththin nilaiyari viththuth / Thaththuva nilaiyaith thanthenai yaanta / Viththaka vinaayaka viraikazhal saranae

பொருள்

ஐந்தெழுத்தின் அரிய பொருளை, என் நெஞ்சின் கருத்தில் நிலைபெறும்படி அறிவித்து, தத்துவ நிலையைத் தந்து என்னை ஆட்கொண்ட ஞானியான விநாயகனே! உன் மணம் கமழும் திருவடிகளே எனக்கு அடைக்கலம்.

Meaning

You made the precious meaning of the five syllables known to me, so that it stays fixed in the thought of my heart; You gave me the state of ultimate truth and made me Your own. O wise Vinayaka, Your fragrant, anklet-adorned feet are my refuge!

சொற்பொருள் Word by word

அஞ்சக்கரம்: the five syllables, Na-ma-si-va-ya
அரும்பொருள்: the precious meaning
நெஞ்சக் கருத்து: the thought of the heart
நிலை அறிவித்து: making known its true state
தத்துவ நிலை: the state of the tattvas, of ultimate truth
தந்து எனை ஆண்ட: who gave it and made me His own
வித்தகன்: the wise one, the master
விநாயகன்: Vinayaka, the Lord who has no lord above Him
விரைகழல்: fragrant feet adorned with anklets
சரணே: refuge, I surrender

விளக்கம்

அடி 19-இல் விநாயகர் "முதல் ஐந்தெழுத்தை" உள்ளத்தில் தெளிவாக்கினார். இப்போது அடி 69-இல் அதே ஐந்தெழுத்தின் "அரும்பொருள்" நெஞ்சில் நிலைபெறுகிறது. தொடக்கத்தில் மந்திரம் தெளிவானது; முடிவில் அதன் பொருள் அனுபவமானது. சொல்லாகத் தொடங்கியது நிலையாக முடிகிறது.

"தத்துவ நிலை" என்பது சைவ சித்தாந்தம் சொல்லும் முப்பத்தாறு தத்துவங்களையும் கடந்து, உண்மைப் பொருளை அடைந்த நிலை. "தந்தெனை ஆண்ட" என்ற சொல்லில் அகவல் முழுவதின் தன்மையும் அடங்குகிறது: ஔவையார் எதையும் தானே அடைந்ததாகச் சொல்லவில்லை. ஒவ்வொரு அடியிலும் "அருளி", "காட்டி", "அறிவித்து" என்று விநாயகரே செய்தார் என்கிறார்.

"விநாயகன்" என்ற பெயருக்குத் "தனக்கு மேல் தலைவன் இல்லாதவன்" என்று பொருள். அத்தகைய தலைவனின் "விரைகழல்", மணம் கமழும் கழல் அணிந்த திருவடிகள். அகவல் திருவடியில் தொடங்கியது ("செந்தாமரைப் பூம் பாதம்"); திருவடியிலேயே "சரணே" என்று முடிகிறது. ஒரு முழு வட்டம்.

Explanation

In line 19 Ganesha made 'the first five syllables' clear within her heart. Now, in line 69, the 'precious meaning' of those same five syllables becomes fixed in her heart. At the start the mantra became clear; at the end its meaning has become experience. What began as a word ends as a state.

The 'state of the tattvas' is the state Shaiva Siddhanta describes as going beyond all thirty-six tattvas, the principles of existence, and reaching the true reality. The words 'gave it and made me His own' hold the spirit of the whole Agaval: Avvaiyar never says she attained anything herself. In every line she says Ganesha did it: 'granted', 'showed', 'made known'.

The name 'Vinayaka' means 'the one who has no lord above Him'. Of such a Lord she praises the 'virai kazhal', the fragrant feet adorned with anklets. The Agaval began at His feet ('feet like red lotus flowers'), and it ends at His feet with the word 'saranam', refuge. A full circle.

பெரியபுராணம் (சேக்கிழார்), திருநாவுக்கரசு நாயனார் புராணம்

கல்லோடு கட்டிக் கடலில் இட்டபோது

பெரியபுராணத்திலிருந்து. திருநாவுக்கரசர் (அப்பர்) சமண சமயத்தை விட்டுச் சிவனடியாரானார். இதனால் கோபம் கொண்ட பல்லவ மன்னன் அவரைப் பலவாறு துன்புறுத்தினான். சுண்ணாம்புக் காளவாயில் அடைத்தான்; நஞ்சு கலந்த உணவு கொடுத்தான்; மதயானையை ஏவினான். எதுவும் அவரை அசைக்கவில்லை.

இறுதியில் அவரை ஒரு பெரிய கல்லோடு கட்டி நடுக்கடலில் இடச் செய்தான். கடலில் மூழ்கும்போது அப்பர் அஞ்சவில்லை. ஐந்தெழுத்தையே துணையாகக் கொண்டு, "சொற்றுணை வேதியன் சோதி வானவன்... நற்றுணை ஆவது நமச்சிவாயவே" என்று பாடினார்.

அந்த ஐந்தெழுத்தின் வலிமையால், அவரை மூழ்கடிக்க வேண்டிய கல்லே தெப்பமாக மிதந்தது. அலைகள் அவரை மெல்லக் கரை சேர்த்தன. அவர் கரை ஏறிய இடம் திருப்பாதிரிப்புலியூர் அருகே உள்ளது; அங்கே இன்றும் இந்த அற்புதம் நினைவுகூரப்படுகிறது. இதைக் கேட்ட மன்னனே மனம் மாறிச் சிவனடியான் ஆனான்.

ஔவையார் தன் அகவலை ஐந்தெழுத்தின் அரும்பொருளோடு நிறைவு செய்கிறார். பிறவிக் கடலில் மூழ்கடிக்கும் கல்லையும் தெப்பமாக மாற்றுவது அந்த ஐந்தெழுத்தே; அதை நெஞ்சில் நிலைபெறச் செய்தவர் வித்தக விநாயகர்.

Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Thirunavukkarasar

Tied to a Stone and Thrown into the Sea

From the Periya Puranam. Thirunavukkarasar, also called Appar, left the Jain faith and became a devotee of Shiva. Enraged, the Pallava king tormented him in many ways. He shut him in a lime kiln, gave him poisoned food and set a maddened elephant on him. Nothing shook him.

At last the king had him tied to a great stone and thrown into the middle of the sea. As he sank, Appar was not afraid. Taking the five syllables as his only support, he sang: 'He is the Vedic One whose companion is the Word, the Lord of light... the true companion is Namasivaya.'

By the power of those five syllables, the very stone meant to drown him floated like a raft. The waves gently carried him to shore. The place where he came ashore lies near Thiruppathiripuliyur, where the miracle is remembered to this day. Hearing of it, the king himself had a change of heart and became a devotee of Shiva.

Avvaiyar completes her Agaval with the precious meaning of the five syllables. It is those five syllables that turn even the stone that would drown us in the sea of births into a raft, and it is wise Vinayaka who set them firmly in her heart.

சிந்தனைக்கு

அகவல் திருவடியில் தொடங்கி திருவடியில் முடிகிறது. உங்கள் நாளைத் தொடங்கவும் முடிக்கவும் ஒரு சிறிய வழிபாட்டுச் சொல்லைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பாருங்கள்.

To reflect on

The Agaval begins and ends at the Lord's feet. Try choosing one small word of prayer to begin and end your day with.