Kural 323 · ஒன்றாக நல்லது கொல்லாமை மற்றதன்

சீதையின் அறிவுரை

வால்மீகி இராமாயணத்தின் ஆரண்ய காண்டம் ஒரு நுட்பமான உரையாடலைக் கொண்டுள்ளது. இராமன், சீதை, இலக்குவன் ஆகியோர் தண்டகாரண்யத்துக்குள் நுழைந்து, முனிவர்களின் ஆசிரமங்களைக் கண்டு, சில காலம் அவர்களுடன் தங்கினர். முனிவர்கள் அரக்கர்களின் துன்பத்தைப் பற்றி இராமனிடம் முறையிட்டனர். அரக்கர்களை அழிக்க இராமன் வாக்குக் கொடுத்தான்.

அதன் பின் சீதை இராமனிடம் தன் மனக் கவலையைச் சொன்னாள். அவளுடைய சொற்கள் பின்வருமாறு அமைந்தன என்று மரபு கூறுகிறது: 'மனிதருக்கு விருப்பத்தால் வரும் மூன்று தீமைகள் உண்டு. ஒன்று பொய் பேசுதல்; இரண்டாவது பிறன்மனை நயத்தல்; மூன்றாவது பகையின்றி வன்முறை செய்தல். முதல் இரண்டும் உங்களிடம் இல்லை, அவை உங்களுக்கு வராது. ஆனால் மூன்றாவது பற்றிய என் கவலையைச் சொல்கிறேன்.'

சீதை தொடர்ந்தாள்: 'தண்டகாரண்யத்தில் அரக்கர்களுடன் நீங்கள் பகைமை கொள்ளவில்லை. அவர்கள் உங்களுக்குத் தீங்கு செய்யவில்லை. வில்லைக் கையில் வைத்திருப்பது வீரத்துக்கு நல்லது; ஆனால் காரணமின்றி அம்பு எய்வது வனத்தில் வாழும் உயிர்களுக்குத் துன்பம் தரும். ஆயுதமும் வனமும் ஒன்றாக இருந்தால் மனம் எளிதில் வன்முறைக்கு இழுக்கப்படும்.'

இராமன் அன்புடன் அவள் சொற்களைக் கேட்டு, 'நீ என் நன்மைக்காகவே சொல்கிறாய். நீ சொன்னது அறநூல்களுக்கு ஒத்தது. ஆனால் நான் முனிவர்களுக்கு வாக்குக் கொடுத்துள்ளேன். அவர்களைக் காப்பது என் கடமை. உன்னை, இலக்குவனை, என் உயிரையும் விடுவேன்; ஆனால் வாக்கை விடமாட்டேன்' என்றான். இங்கே இராமனின் வாய்மை உயர்ந்து நிற்கிறது.

இந்த உரையாடலில் கொல்லாமையும் பொய்யாமையும் ஒரே காட்சியில் பேசப்படுகின்றன. சீதையின் மனம் கொல்லாமையை முன்வைக்கிறது; இராமன் வாக்குறுதியின் வாய்மையை முன்வைக்கிறான். 'ஒன்றாக நல்லது கொல்லாமை மற்றதன் பின்சாரப் பொய்யாமை நன்று' என்ற குறளின் அமைப்பு இந்தக் காட்சியில் அழகாக எதிரொலிக்கிறது. காவியம் இரு அறங்களுக்கு இடையிலான இந்த நுட்பமான இழுபறியை மறைக்கவில்லை.

சீதையின் பங்கு இராமாயணத்தில் பெரும்பாலும் பொறுமையுடன் துன்பம் ஏற்பதாகவே நினைக்கப்படுகிறது. ஆனால் இந்தக் காட்சியில் அவள் ஒரு தெளிவான அறவாதியாகத் தோன்றுகிறாள். அவள் இராமனின் வீரத்தை மதிக்கிறாள்; அதே நேரம் அது அருளுடன் இணைந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைவூட்டுகிறாள். இராமன் அவள் சொற்களை மறுக்கவில்லை; அவற்றை மதித்துக் கேட்டு விரிவாகப் பதில் சொல்கிறான். இது கணவன் மனைவி உரையாடலின் அழகிய எடுத்துக்காட்டு.

இந்த உரையாடலுக்குப் பின் இராமன் கொல்லுதலைத் தற்காப்புக்கும் அறம் காக்கவுமே பயன்படுத்தினான் என்பதே மரபின் நம்பிக்கை.

Sita's Counsel to Rama

The Aranya Kanda of Valmiki's Ramayana contains a subtle conversation. Rama, Sita and Lakshmana entered the Dandaka forest, saw the hermitages of the sages and stayed with them for some time. The sages complained to Rama about the suffering caused by rakshasas. Rama gave his word to destroy them.

After that Sita told Rama of her anxiety. Her words, tradition says, ran: "There are three evils that arise in men out of desire. One is speaking falsehood; the second is craving another's wife; the third is violence without enmity. You have the first two not at all; they will never come to you. But I will tell you my worry about the third."

Sita continued: "You have no enmity with the rakshasas of the Dandaka forest. They have done you no harm. Holding a bow in hand is good for valour, but shooting arrows without cause will bring suffering to the creatures that live in the forest. When weapon and forest are together, the mind is easily drawn to violence."

Rama listened lovingly to her words. "You say this for my good. What you said agrees with the texts. But I have given my word to the sages. Protecting them is my duty. I could give up you, Lakshmana, even my life, but I will not give up my word," he said. Here Rama's truthfulness stands high.

In this conversation non-killing and truthfulness are spoken in one scene. Sita's heart puts forward non-killing; Rama puts forward the truth of a promise. The structure of the couplet "Non-killing is the foremost good; after it comes not lying" echoes beautifully in this scene. The epic does not hide this subtle tension between two virtues.