Kural 326 · கொல்லாமை மேற்கொண் டொழுகுவான் வாழ்நாள்மேல்

கஜேந்திரனும் முதலையும்

பாகவத புராணத்தின் எட்டாம் காண்டம் கஜேந்திர மோட்சம் என்ற புகழ்பெற்ற கதையைச் சொல்கிறது. திரிகூட மலையின் அருகே ஒரு தாமரைப் பொய்கை இருந்தது. அங்கே கஜேந்திரன் என்ற யானைகளின் தலைவன் தன் மந்தையுடன் வாழ்ந்தான். அவன் பெரும் வலிமையுடையவன். ஒரு கடும் வெயில் நாளில் அவன் தன் கூட்டத்துடன் அந்தப் பொய்கையில் நீராடச் சென்றான்.

நீரில் இறங்கிய கஜேந்திரனின் காலை ஒரு முதலை பற்றிக்கொண்டது. யானை முழு வலிமையால் இழுத்தும் முதலை விடவில்லை. நீரில் முதலைக்கு வலிமை அதிகம். ஆயிரம் ஆண்டுகள் இந்தப் போராட்டம் நடந்தது என்று புராணம் கூறுகிறது. யானையின் உடலும் வலிமையும் தளர்ந்தன. அவனுடைய மந்தையினரும் குடும்பமும் அவனைக் கைவிட்டனர்.

தன் வலிமையால் தப்ப முடியாது என்று கஜேந்திரன் உணர்ந்தான். அவன் மனம் தளர்ந்து, தன் முற்பிறவி பக்தியை நினைவுகூர்ந்தது. ஒரு தாமரை மலரை எடுத்து இறைவனை நோக்கி உயர்த்தி, 'ஆதிமூலமே! என்னைக் காப்பாற்று' என்று கூவினான். அந்தக் குரல் வைகுண்டத்தை எட்டியது.

திருமால் கருடனில் வேகமாக வந்தார். தம் சக்கரத்தால் முதலையை அழித்து கஜேந்திரனை விடுவித்தார். முதலை முன்பு ஹூஹூ என்ற கந்தர்வன் என்றும், சாபத்தால் முதலையாக மாறியவன் என்றும், கஜேந்திரன் முற்பிறவியில் இந்திரத்யும்னன் என்ற அரசன் என்றும் புராணம் விளக்குகிறது. இருவரும் இந்தத் தொடர்பால் சாப விமோசனம் பெற்றனர்.

இந்தக் கதையில் கஜேந்திரன் ஒரு வலிமையான விலங்கு; அவன் அழிவின் வாயில் நின்றான். ஆனால் இறைவனை நாடிய அவனுக்கு எமன் அணுகவில்லை. 'கொல்லாமை மேற்கொண் டொழுகுவான் வாழ்நாள்மேல் செல்லாது உயிருண்ணுங் கூற்று' என்ற குறளின் கருத்தை இக்கதை ஓர் உருவகமாகக் காட்டுகிறது. தன்னை முழுவதும் இறைவனிடம் ஒப்படைத்து, எந்த உயிருக்கும் தீங்கு நினையாதவனை அழிவு அணுகாது. அவன் துன்பம் மிகுந்த நிலையிலும் காக்கப்பட்டான்.

இக்கதையின் பாடம் இது: துயரத்தில் மூழ்கியவன் தன் வலிமையை நம்புவதை விட்டு, இறைவனைச் சரணடையும்போது விடுதலை கிடைக்கிறது என்பது மரபின் நம்பிக்கை. கஜேந்திரன் காட்டின் தலைவனாக இருந்தவன்; ஆனால் இறுதியில் தன் தலைமைப் பெருமையை விட்டு எளிய பக்தனாக நின்றான். அவனுடைய பிரார்த்தனை எளிய சொற்களால் ஆனது என்று புராணம் கூறுகிறது. இறைவன் உடனே வந்தார் என்பதே கதையின் மையம்.

இதனை நாம் குறளோடு இணைத்தால், உயிரைக் காக்கும் அருளே இறைவனின் இயல்பு; உயிரைக் காக்கும் மனமே மனிதனை இறைவனுக்கு நெருக்கமாக்குகிறது என்று கொள்ளலாம். இதுவே கொல்லாமையின் ஆன்மிகப் பொருள்.

Gajendra and the Crocodile

The eighth book of the Bhagavata Purana tells the famed story of Gajendra Moksha. Near Mount Trikuta there was a lotus pond. There Gajendra, the leader of elephants, lived with his herd. He was of great strength. On a day of fierce heat he went with his herd to bathe in that pond.

When Gajendra entered the water, a crocodile seized his leg. Though the elephant pulled with all his strength, the crocodile did not let go. In water the crocodile has more strength. This struggle went on for a thousand years, the Purana says. The elephant's body and strength weakened. His herd and family abandoned him.

Gajendra realised he could not escape by his own strength. His mind sank, and remembered the devotion of his previous birth. Picking up a lotus flower and raising it toward the Lord, he cried, "O Primal Source! Save me!" That cry reached Vaikuntha.

Vishnu came swiftly on Garuda. With his discus he destroyed the crocodile and freed Gajendra. The Purana explains that the crocodile had been a gandharva named Huhu who turned into a crocodile by a curse, and that Gajendra in his previous life was a king named Indradyumna. Through this meeting both obtained release from their curses.

In this story Gajendra is a powerful animal who stood at the gate of destruction. But for him who sought the Lord, Death did not approach. The story gives an image of the idea in "Over the lifespan of one who keeps non-killing, Death the devourer of lives does not go." Death does not come near one who surrenders himself entirely to God and thinks harm to no life. Even in the depth of suffering he was protected.