Kural 324 · நல்லாறு எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும் – Tamilone

Kural 324 · Not killing · கொல்லாமை

நல்லாறு எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும்கொல்லாமை சூழும் நெறி.

Nallaaru Enappatuvadhu Yaadhenin Yaadhondrum / Kollaamai Soozhum Neri

What is the good way? It is the path that taketh thought how it may save even the smallest of creatures from being killed.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நல்ல வழி என்று சொல்லப்படுவது எது என்றால், எந்த உயிரையும் கொல்லாமையை நினைத்துப் பின்பற்றும் நெறியே.

Meaning

If asked what is called the good path, it is the way that thinks of not killing anything at all.

சொற்பொருள் Word by word

நல்லாறு: the good path
எனப்படுவது: what is called
யாதெனின்: if asked what
யாதொன்றும்: anything at all
கொல்லாமை: not killing
சூழும் நெறி: the way that thinks of

விளக்கம்

இக்குறள் 'நல்லாறு' அதாவது நல்ல வழியை வரையறுக்கிறது. 'ஆறு' என்றால் வழி. எந்த உயிரையும் கொல்லாமையைச் 'சூழும் நெறி' என்கிறார் வள்ளுவர். 'சூழ்தல்' என்றால் நினைத்தல், ஆராய்தல், மனத்தால் கருதுதல். எனவே கொல்லாமையை வெறும் செயலாக மட்டுமின்றி, மனத்தில் எண்ணிப் பின்பற்றும் நெறியாகவே இக்குறள் காட்டுகிறது.

இந்தக் குறளின் வடிவம் வாய்மை அதிகாரத்தின் முதல் குறளை நினைவூட்டுகிறது: 'வாய்மை எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும் தீமை இலாத சொலல்'. அங்கே வாய்மைக்கு வரையறை; இங்கே நல்ல வழிக்கு வரையறை. இரண்டிலும் 'யாதொன்றும்' என்ற சொல் வருகிறது: எதையும், எவ்வளவு சிறியதாயினும். அதாவது கொல்லாமை எல்லா உயிர்களுக்கும் பொருந்தும்; எந்த விலக்கும் இல்லை.

'நெறி' என்பது ஒரு வழிமுறை, வாழ்க்கை முறை. கொல்லாமை ஒரு நாள் செய்யும் செயல் அல்ல, தொடர்ந்து பின்பற்றும் வழி. அந்த வழியில் செல்பவர் தம் உணவு, பழக்கம், பேச்சு, எண்ணம் ஆகிய அனைத்திலும் கவனம் செலுத்துகிறார். 'நல்லாறு' என்ற சொல் அந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தை அழகாக உருவகம் செய்கிறது.

மற்றொரு நுட்பம்: பல வழிகள் உண்டு; அவற்றுள் எது நல்ல வழி என்ற கேள்விக்கு வள்ளுவர் தெளிவான அளவுகோலைத் தருகிறார். ஒரு வழி உயிர்களைக் கொல்லும் எண்ணத்தைத் தூண்டுமாயின் அது நல்வழி அல்ல; அவ்வெண்ணத்தை விலக்குமாயின் அது நல்வழி. இந்த அளவுகோல் எந்த மரபுக்கும் எந்த முடிவுக்கும் பொருந்தக்கூடிய பொது அளவுகோல்.

இக்குறளில் 'சூழும்' என்ற சொல்லுக்கு 'சூழ்ந்து கொள்ளும்' என்றும் பொருள் கூறலாம்; அதாவது கொல்லாமை என்ற நெறி வாழ்வையே சூழ்ந்துகொள்கிறது. அது ஒரு சிறு பகுதியாக அல்லாமல் வாழ்க்கை முழுவதையும் தழுவும் நெறியாக அமைகிறது. அந்த வகையில் நல்லாறு என்பது ஒரு தனித்த அறம் அல்ல, வாழ்வின் முழுத் திசை.

Explanation

This couplet defines nallaaru, the good path. Aaru means a way. Valluvar calls it the nerri that choozhum, "thinks of", not killing any life. Soozhdhal means to think, to examine, to hold in the mind. So the couplet shows non-killing not only as an act but as a way followed with thought in the mind.

The form of this couplet recalls the first couplet of the chapter on truth: "If you ask what is truth, it is speaking words free of any harm." There a definition of truth; here a definition of the good path. In both the word yaadhondrum appears: anything, however small. That is, non-killing applies to all lives with no exception.

Neri is a method, a way of life. Non-killing is not an act of one day but a path followed continuously. One who goes on that path pays attention to his food, habits, speech and thought. The word nallaaru beautifully pictures that journey of life.

Another subtlety: there are many paths, and to the question which is the good path Valluvar gives a clear measure. If a path stirs the thought of killing lives, it is not the good path; if it removes that thought, it is. This measure is general and can apply to any tradition and any decision.

கதை

முனிவர்களின் தடை

மகாகவி காளிதாசரின் 'அபிஞான சாகுந்தலம்' நாடகம் ஒரு வேட்டைக் காட்சியோடு தொடங்குகிறது. இது காளிதாசரின் கற்பனையில் வடிக்கப்பட்ட காட்சி; மகாபாரதத்தின் சகுந்தலை கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அரசன் துஷ்யந்தன் தன் தேரில் ஏறி ஒரு புள்ளிமானைத் துரத்திக்கொண்டிருந்தான். வில்லில் அம்பை பூட்டிக் குறி பார்த்தான். மான் அச்சத்துடன் துள்ளிப் பாய்ந்தோடியது. அது கண்வ முனிவரின் ஆசிரமத்தை நோக்கி ஓடியது.

அந்தத் தருணத்தில் இரு முனிவர்கள் முன் வந்து அரசனின் தேரைத் தடுத்தனர். 'அரசே, அம்பை எய்யாதீர்! இது ஆசிரமத்தின் மான்; இந்த மானின் உடல் மென்மையானது, உங்கள் அம்பு நெருப்பைப் போன்றது. அவ்விரண்டும் இணைவது பொருத்தமல்ல. உங்கள் ஆயுதம் துன்புற்றோரைக் காக்க உள்ளது; அப்பாவி உயிரைக் கொல்ல அல்ல' என்றனர்.

துஷ்யந்தன் அவர்களின் சொற்களில் உண்மை இருப்பதை உணர்ந்தான். அவன் உடனே வில்லைத் தாழ்த்தி அம்பை எடுத்துவிட்டான். 'ஆசிரமத்துக்குச் சொந்தமான மானை நான் எய்ய மாட்டேன்' என்று வாக்குக் கொடுத்தான். முனிவர்கள் மகிழ்ந்து, அவன் வீரத்துக்கும் அருளுக்கும் தகுந்த மகனை அவன் பெறுவான் என்று வாழ்த்தினர்.

அந்தக் காட்சிக்குப் பின்னர் துஷ்யந்தன் சகுந்தலையைச் சந்தித்தான். ஆசிரமத்தின் அமைதி, உயிர்களுக்கிடையிலான நட்பு ஆகியவற்றை அவன் கண்டான். வேட்டையை நாடி வந்த அவன் அருளின் அழகைக் கண்டு மனம் மாறினான் என்று நாடகம் காட்டுகிறது. வன்முறைக்கான வில் தாழ்ந்த இடத்தில்தான் காதலும் அன்பும் மலர்ந்தன.

'நல்லாறு எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும் கொல்லாமை சூழும் நெறி' என்ற குறளின் கருத்தை இந்தக் காட்சி அழகாகக் காட்டுகிறது. அரசன் ஒரு கணம் நின்று, கொல்லாமையை எண்ணி, வில்லைத் தாழ்த்தினான். அந்த எண்ணம் அவனுக்கு நல்வழியைத் திறந்தது.

காளிதாசர் இந்தக் காட்சியில் அரசனின் இரு பண்புகளைக் காட்டுகிறார்: வீரம், பணிவு. அவன் வில்லை நன்கு பயின்றவன்; ஆனால் முனிவர்களின் எச்சரிக்கையைக் கேட்டதும் அதை உடனே ஏற்றான். வலிமையுடையவன் பணிவுடன் இருப்பதே உண்மையான அரச பண்பு என்று நாடகம் கூறுகிறது. அவன் வாக்குக் கொடுத்ததும் குறிப்பிடத்தக்கது: தன் செயலை மாற்றிக்கொள்ளும் உறுதிமொழி.

இக்காட்சி பின்னர் சகுந்தலைக்கும் துஷ்யந்தனுக்கும் இடையிலான அன்புக் கதைக்கு நல்ல தொடக்கமாக அமைகிறது; அருளுள்ள மனமே அன்புக்கு வாசலாகிறது.

A story

The Hermits Stop the Hunter King

The play Abhijnanasakuntalam of the great poet Kalidasa opens with a hunting scene. This scene is fashioned by Kalidasa's imagination, based on the Shakuntala tale of the Mahabharata. King Dushyanta, mounted on his chariot, was chasing a spotted deer. He fitted an arrow to the bow and took aim. The deer leapt and fled in fear. It ran toward the hermitage of the sage Kanva.

At that moment two hermits came forward and stopped the king's chariot. "O king, do not loose the arrow! This is a deer of the hermitage. The body of this deer is delicate, and your arrow is like fire. The two do not suit each other. Your weapon is meant to protect the afflicted, not to kill an innocent life," they said.

Dushyanta realised there was truth in their words. At once he lowered his bow and withdrew the arrow. "I will not shoot a deer belonging to the hermitage," he promised. The hermits were pleased and blessed him that he would have a son worthy of his valour and grace.

After that scene Dushyanta met Shakuntala. He saw the peace of the hermitage and the friendship among its creatures. The play shows that he, who had come seeking the hunt, was changed on seeing the beauty of compassion. Love and affection blossomed only where the bow of violence was lowered.

This scene shows the idea of the couplet, "The good path is the way that thinks of not killing anything." The king stopped for a moment, thought of non-killing and lowered his bow. That thought opened the good path for him.

சிந்தனைக்கு

ஒரு மென்மையான குரல் நீங்கள் பின்னர் வருந்தக்கூடிய செயலுக்கு முன் உங்களை எப்போது நிறுத்தியது?

To reflect on

When did a gentle voice make you pause before an act you would have regretted?