Kural 322 · பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர்

வள்ளியம்மையின் பசிதீர்க்கும் பந்தல்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை; தமிழ்நாட்டின் எளிய கிராம வாழ்வின் பண்புகளை ஒட்டியது. திருச்செந்தூர் முருகன் கோயிலுக்குத் தைப்பூச காலத்தில் பாத யாத்திரையாகச் செல்லும் அடியார்களுக்காகப் பல ஊர்களில் வழிநெடுக தண்ணீர்ப் பந்தல்களும் அன்னதானப் பந்தல்களும் அமைவது வழக்கம். அவ்வாறு ஒரு சிற்றூரின் வழியோரத்தில் வள்ளியம்மை என்ற விதவை தன் வீட்டு வாசலிலேயே ஒரு சிறிய பந்தல் போட்டிருந்தாள்.

வள்ளியம்மைக்குப் பெரும் செல்வம் இல்லை. கூலிவேலை செய்து தன் மகனை வளர்த்தாள். ஆனால் ஆண்டுதோறும் தைப்பூச யாத்திரைக் காலத்தில், தன் சேமிப்பிலிருந்து கொஞ்சம் அரிசி வாங்கி, பெரிய பானையில் கூழ் காய்ச்சுவாள். மோரும் தண்ணீரும் வைப்பாள். யாத்திரை வரும் எவருக்கும், அவர் எந்த சாதியினர், எந்த ஊரினர் என்று கேட்காமல் கொடுப்பாள்.

அவள் தினமும் காலையில் உண்பதற்கு முன் ஒரு பிடி சோற்றை முற்றத்தில் காகத்துக்கும், ஒரு கவளத்தைத் தெருவில் திரியும் நாய்க்கும் வைப்பாள். வீட்டுப் பசுவுக்கு முதல் கவளம் கொடுத்த பின்னரே தானும் உண்பாள். குழந்தை சிறுவனாக இருந்த காலத்தில் அவன் இதைப் பார்த்து, 'அம்மா, நமக்கே போதாதே, ஏன் எல்லோருக்கும் கொடுக்கிறாய்?' என்று கேட்டான். வள்ளியம்மை சிரித்தாள். 'தம்பீ, பகிர்ந்து உண்டால் உணவு குறைவதில்லை; மனம் நிறைகிறது. நாம் உண்ணும் ஒவ்வொரு கவளமும் ஏதோ ஓர் உயிரின் உழைப்பிலிருந்து வருகிறது' என்றாள்.

ஒரு ஆண்டு கடுமையான வெயில் காலம். பல அடியார்கள் களைப்பாலும் தாகத்தாலும் தளர்ந்து வந்தனர். வள்ளியம்மையின் பந்தலில் அவர்கள் நிழலிலும் கூழிலும் மோரிலும் உயிர்த்தெழுந்தனர். ஒருவர், 'அம்மா, நீ பல உயிர்களைக் காத்தாய்' என்று வாழ்த்தினார்.

சில ஆண்டுகளுக்குப் பின் அவள் மகன் படித்து ஆசிரியரானான். அவன் வகுப்பில் பசித்து வரும் குழந்தைகளுக்குத் தன் உணவை பகிர்ந்தான். தன் தாயின் பழக்கம் அடுத்த தலைமுறைக்கும் நீண்டது. 'பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் நூலோர் தொகுத்தவற்றுள் எல்லாந் தலை' என்ற குறளின் உண்மை இந்த எளிய குடும்பத்தின் வாழ்வில் நிறைவாகத் தெரிகிறது.

அடுத்த தலைமுறைக்கும் இந்தப் பண்பு செல்வதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். வள்ளியம்மை தன் மகனுக்குப் பாடம் சொல்லவில்லை; தன் செயலால் காட்டினாள். குழந்தைகள் சொற்களைவிட செயல்களிலிருந்தே அதிகம் கற்கின்றனர். அதனால் அறத்தைக் கற்பிக்க சிறந்த வழி அதை வாழ்ந்து காட்டுவதே. அவள் ஏழையாக இருந்தும் பகிர்வதில் மனம் தளரவில்லை; ஏனெனில் அவள் செல்வம் பொருளில் இல்லை, மனத்தில் இருந்தது.

இக்கதையில் வரும் கோயில், பந்தல், யாத்திரை ஆகியவை தமிழ்ச் சமூகத்தின் அன்றாடக் காட்சிகள்; அவை பகிர்ந்துண்ணும் பண்பாட்டின் அடையாளங்கள்.

Valliammai's Feeding Shed

This is an imagined story, following the qualities of simple village life in Tamil Nadu. It is the custom that during Thaipusam, along the road of devotees walking on pilgrimage to the Murugan temple at Tiruchendur, many villages set up water sheds and free-meal sheds. In one small village, by the roadside, a widow named Valliammai had set up a small shed at the door of her own house.

Valliammai had no great wealth. She raised her son by wage labour. But every year in the Thaipusam pilgrimage season, she bought a little rice from her savings and cooked gruel in a large pot. She kept buttermilk and water. She gave to every pilgrim who came, without asking what caste he was or from what village.

Every morning before eating she placed a handful of rice in the yard for the crow and a morsel in the street for the stray dog. She gave the first mouthful to the household cow before she herself ate. When her son was a little boy and saw this, he asked, "Mother, we ourselves do not have enough. Why give to everyone?" Valliammai laughed. "My child, when you share food it does not lessen; the heart fills. Every mouthful we eat comes from the labour of some life," she said.

One year was a time of severe summer heat. Many pilgrims came exhausted with fatigue and thirst. In Valliammai's shed they revived with shade, gruel and buttermilk. One blessed her: "Mother, you have saved many lives."

Some years later her son became a teacher. In his class he shared his food with children who came hungry. His mother's habit extended to the next generation. The truth of "Sharing one's food and protecting many lives is chief among the virtues the learned compiled" shows fully in the life of this simple family.