Kural 516 · செய்வானை நாடி வினைநாடிக் காலத்தோடு

ஜராசந்தனை வீழ்த்திய பீமன்

மகாபாரதத்திலிருந்து (சபா பர்வம்): யுதிஷ்டிரன் ராஜசூய வேள்வி செய்ய விரும்பினான். ஆனால் மகத மன்னன் ஜராசந்தன் எண்ணற்ற அரசர்களைச் சிறைப்படுத்தி வைத்திருந்தான். அவனை வெல்லாமல் வேள்வி நிறைவேறாது. ஜராசந்தன் மிகுந்த வலிமை உடையவன்; அவனை எவராலும் மற்போரில் வெல்ல முடியவில்லை. முன்பு கண்ணனே அவனை வெல்ல முடியாமல் மதுராவை விட்டு துவாரகைக்குச் சென்றான்.

கண்ணன் ஆராய்ந்தான். ஜராசந்தனை வெல்ல யார் தகுதியானவன்? அர்ஜுனன் வில்லாளன்; ஆனால் மற்போரில் ஜராசந்தனுக்கு நிகரானவன் பீமன்தான். வினையை ஆராய்ந்தான்: ஜராசந்தன் உடல் இரண்டாகப் பிளந்தாலும் மீண்டும் ஒன்று சேரும் வரம் பெற்றவன் என்ற இரகசியம் கண்ணனுக்குத் தெரியும். ஆகவே பணி வலிமை மட்டும் கேட்கவில்லை; நுட்பமான அறிவையும் கேட்டது.

அடுத்து காலம். ஜராசந்தன் ஒருவரைச் சிறை பிடித்து நூறு மன்னர்களாகும் வரை காத்திருந்தான்; அவன் வேள்விக்குத் தயாராகும் நேரம் நெருங்கியது. தாமதித்தால் சிறைப்பட்ட மன்னர்கள் பலியாகக் கூடும். அதனால் கண்ணன் உடனே நடவடிக்கை எடுத்தான். அவனும் பீமனும் அர்ஜுனனும் அந்தணர் வேடம் பூண்டு மகதம் சென்றனர்.

அவர்கள் ஜராசந்தனை அணுகி, "நீ மற்போர் விரும்பி; எங்களில் ஒருவனோடு போரிடு" என்று அழைத்தனர். ஜராசந்தன் பீமனைத் தேர்ந்தான். பதின்மூன்று நாட்கள் இரவும் பகலும் கடும் மற்போர் நடந்தது. பதினான்காம் நாள் ஜராசந்தன் சோர்ந்தபோது, கண்ணன் ஒரு குச்சியைப் பிளந்து எதிர்த்திசையில் எறிந்து சைகை செய்தான். பீமன் அதைப் புரிந்துகொண்டு ஜராசந்தனை இரண்டாகக் கிழித்து எதிர்த் திசைகளில் எறிந்தான்.

இவ்வாறு தகுந்த ஆள் (பீமன்), தகுந்த செயல் (மற்போர் வெற்றி), தகுந்த காலம் (சிறைப்பட்டோரைக் காக்கும் நேரம்) ஆகியவற்றைப் பொருத்திக் கண்ணன் செயலைச் சாதித்தான். சிறைப்பட்ட மன்னர்கள் விடுவிக்கப்பட்டனர்; ராஜசூயத்துக்கு வழி திறந்தது.

ஆராய்ச்சியின் நுட்பம் இக்கதையில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. பணியின் இரகசியம் அறிந்த கண்ணன், பணியாளாகப் பீமனைத் தேர்ந்தான்; காலத்தையும் உணர்ந்தான்.

கண்ணன் எந்தப் பணியிலும் தானே முன்வந்து செய்யவில்லை; பணிக்குத் தகுந்தவனை முன்னிறுத்தினான். இதுவே சிறந்த தலைவனின் அடையாளம். தன் திறமையைக் காட்டுவதைவிடப் பணி நிறைவேறுவதே அவனுக்கு முக்கியம். பீமனுக்கு வெற்றி கிடைத்தபோதும் அதற்கான திட்டத்தை வகுத்தவன் கண்ணன் என்பதை எல்லோரும் அறிவர்.

மேலும் சிறைப்பட்ட மன்னர்கள் விடுவிக்கப்பட்டதால் மக்கள் மகிழ்ந்தனர். ஜராசந்தனின் மகன் சகதேவன் அரியணை ஏற்றான். கண்ணன் அவனை அன்போடு ஆதரித்தான். நல்ல திட்டம் வெற்றிக்குப் பின்னும் நல்ல விளைவுகளையே தந்தது.

Bhima Who Overcame Jarasandha

From the Mahabharata (Sabha Parva): Yudhishthira wished to perform the Rajasuya sacrifice. But Jarasandha, king of Magadha, had imprisoned countless kings. Without defeating him, the sacrifice could not be completed. Jarasandha was extremely strong, and no one could defeat him in wrestling. Earlier even Krishna could not defeat him and left Mathura for Dwaraka.

Krishna examined. Who was fit to defeat Jarasandha? Arjuna was an archer, but the equal of Jarasandha in wrestling was Bhima. He examined the work: Krishna knew the secret that Jarasandha had the boon that even if his body was split in two, it would join again. So the task required not strength alone but also subtle knowledge.

Next, the time. Jarasandha was waiting until the prisoners numbered a hundred kings, and the time of his own sacrifice was near. If delayed, the imprisoned kings might be sacrificed. So Krishna acted immediately. He, Bhima and Arjuna went to Magadha disguised as brahmins.

They approached Jarasandha and challenged, "You love wrestling; fight one of us." Jarasandha chose Bhima. For thirteen days and nights a fierce wrestling went on. On the fourteenth day, when Jarasandha tired, Krishna split a twig and threw the halves in opposite directions as a sign. Bhima understood, tore Jarasandha in two and threw the halves in opposite directions.

Thus by matching the right person (Bhima), the right task (winning the wrestling) and the right time (when the prisoners could still be saved), Krishna accomplished the work. The imprisoned kings were freed and the way to the Rajasuya was opened.

The subtlety of examination is clear in this tale. Krishna, knowing the secret of the task, chose Bhima as the doer, and also sensed the time.