Kural 730 · உளரெனினும் இல்லாரொடு ஒப்பர் களன்அஞ்சிக்

Kural 730 · Not to dread the Council · அவை அஞ்சாமை

உளரெனினும் இல்லாரொடு ஒப்பர் களன்அஞ்சிக்கற்ற செலச்சொல்லா தார்.

Ulareninum Illaarotu Oppar Kalananjik / Katra Selachchollaa Thaar

Behold the men that are afraid before an assembly and are unable to expound what they have learned: though they breathe, they are no better than dead men.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

களத்துக்கு அஞ்சித் தாம் கற்றதைப் பொருந்தச் சொல்லாதவர், உயிருடன் இருந்தாலும் இல்லாதவரோடு ஒப்பாவர்.

Meaning

Those who fear the hall and cannot state what they have learned are, though alive, equal to those who are not.

சொற்பொருள் Word by word

உளர் எனினும்: though they live
இல்லாரொடு ஒப்பர்: are equal to those who are not
களன் அஞ்சி: fearing the hall
கற்ற: what they have learned
செலச் சொல்லாதார்: who cannot state it so that it takes effect

விளக்கம்

அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறள் இது. அவை அஞ்சாமையின் தேவையைத் தீவிரமான உவமையோடு முடிக்கிறது. 'உளர் எனினும் இல்லாரொடு ஒப்பர்' என்பது உயிருடன் இருந்தாலும் இல்லாதவர் போன்றவர் என்று சொல்கிறது. காரணம், ஒருவரின் உயிர்ப்பு அவர் உடல் மூச்சில் மட்டுமில்லை; அவரது அறிவு பிறர்க்குப் பயன்படுவதிலும் இருக்கிறது என்பதே வள்ளுவரின் பார்வை.

'களன்' என்ற சொல் அவை, போர்க்களம், விவாதக் களம் ஆகிய எல்லாவற்றையும் குறிக்கும். களத்துக்கு அஞ்சுபவர் செயல் புரியாதவர். செயல் இல்லாமல் உள்ள வாழ்க்கை பயனற்றது என்பது திருக்குறள் முழுவதும் வரும் கருத்து. எனவே கற்றும் செயல்படாதவர் இல்லாதவருக்கு ஒப்பாவர் என்கிறார்.

இந்த உவமை கடுமையாகத் தோன்றினாலும் நோக்கம் ஊக்கமூட்டுவதே. உயிரோடு இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் தமக்குரிய இடத்தில் தம் அறிவை வெளிப்படுத்தினால் இந்த உவமை பொருந்தாமல் போகும். அதிகாரத்தின் தொடக்கமும் முடிவும் சேர்ந்து, அறிவு நாவில் ஏறி அவையில் நிற்கும்போதுதான் அது உயிர் பெறுகிறது என்று சொல்கின்றன.

இக்குறளில் 'இல்லாரொடு ஒப்பர்' என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் செத்தவரோடு ஒப்பர் என்று பொருள் கூறுகின்றனர். வள்ளுவர் இந்த உவமையை வேறு இடங்களிலும் பயன்படுத்துகிறார்: கல்வி இல்லாதவர், அருள் இல்லாதவர் ஆகியோரை உயிர் இருந்தும் உயிரற்றவர் எனக் குறிப்பிடுகிறார். இங்கே அதே உவமை கற்றும் சொல்ல அஞ்சுபவருக்கும் பொருந்துகிறது. அறிவு வாழும் வாழ்க்கையைத் தருவது, அது அவையில் சொல்லப்படாவிட்டால் அது பிறருக்குச் செத்த அறிவாகிறது என்பதே அதன் ஆழ்ந்த கருத்து. எனவே இந்தக் குறள் அச்சத்தை இகழ்வதற்காக அல்ல; தம் அறிவுக்கு உயிர் தரும் துணிவைப் பெற அழைப்பதற்காக. கற்றோர் ஒவ்வொருவரும் அவையில் தம் குரலைக் கொடுத்தால் சமூகம் வளம் பெறும். ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு சிறிய அறிவுப் பொறி இருக்கிறது; அதை அவையில் ஒளிரவிடுவதே வாழ்வின் பொருள்.

Explanation

This is the closing couplet of the chapter. It ends the call for fearlessness in the assembly with a stark comparison. 'Though they live, they are like those who are not' says that such people are like the non-existent although alive. The reason is that, in Valluvar's view, a person's life does not lie only in bodily breath but also in his knowledge being of use to others.

The word 'kalan' can mean the assembly, the battlefield and the arena of debate, all together. One who fears the field does not act. The thought that a life without action is without use runs throughout the Kural. So Valluvar says that one who has learned yet does not act is equal to the non-existent.

The comparison may sound harsh, but its aim is to encourage. If everyone who lives brings out his knowledge in the place meant for it, the comparison will not apply. The beginning and the end of the chapter together say that knowledge comes alive only when it climbs to the tongue and stands in the assembly. Commentators take 'equal to those who are not' as equal to the dead. Valluvar uses this comparison elsewhere too: he speaks of those without learning or without compassion as lifeless though alive. Here the same comparison applies to the one who has learned yet fears to speak. Its deeper thought is that knowledge gives a living life, and if it is not stated in the assembly it is dead knowledge to others.

கதை

கௌரவர் அவையில் விகர்ணன்

மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில் சூதாட்ட நிகழ்வு வருகிறது. யுதிஷ்டிரர் சூதாட்டத்தில் தம் நாடு, தம்பிகள், தம்மையும் இழந்தார். பின்னர் திரௌபதியையும் பணயம் வைத்து இழந்தார். துரியோதனனின் ஆணையால் அவள் அவைக்கு இழுத்து வரப்பட்டாள். அவை அதிர்ச்சியடைந்தது.

திரௌபதி அவையைப் பார்த்து ஒரு தர்மக் கேள்வி கேட்டாள்: தன்னை இழந்த பிறகு யுதிஷ்டிரருக்கு என்னைப் பணயம் வைக்க உரிமை உண்டா? பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர் போன்ற பெரியோர் அங்கே அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் கற்றறிந்த பெரியோர். ஆயினும் அவர்கள் தெளிவான பதிலைச் சொல்லாமல் மௌனம் காத்தனர். பீஷ்மர் 'தர்மத்தின் வழி நுட்பமானது' என்று தயங்கியதாகப் பாரதம் கூறுகிறது.

அப்போது கௌரவ சகோதரர்களுள் ஒருவனான விகர்ணன் எழுந்தான். திருதராஷ்டிரனின் இளைய மகன்; துரியோதனனின் தம்பி. 'பெரியோர்களே, நீங்கள் மௌனமாக இருப்பது சரியல்ல. அவள் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லுங்கள்' என்றான். யாரும் பேசாததால் தானே தன் கருத்தைச் சொன்னான்: யுதிஷ்டிரர் தம்மை இழந்த பின் அவளை வைக்க உரிமையில்லை; ஆகவே அவள் வெல்லப்படவில்லை.

கர்ணன் அவனைச் சினந்து, 'நீ இளையவன், உன் பேச்சு பொருளற்றது' என்றான். விகர்ணன் தன் நிலைப்பாட்டிலிருந்து பின்வாங்கவில்லை. அவன் அவையில் தனியாக நின்றபோதும் உண்மையைச் சொன்னான். இதன் தொடர்ச்சியாக திரௌபதியைக் காக்க நடந்த நிகழ்வுகளும் பாரதத்தில் உண்டு.

இக்கதையில் கற்றறிந்த பெரியோர் மௌனம் காத்த இடத்தில், இளையவன் ஒருவன் அவையை அஞ்சாமல் எதிர்கொண்டான். பாரத மரபில் பீஷ்மரின் மௌனத்துக்குப் பல விளக்கங்கள் உள்ளன; அவர் பிறருக்குக் கட்டுப்பட்ட நிலை, தர்மத்தின் நுட்பம் முதலியவற்றைக் காரணமாகக் கூறுவர். அவற்றை நாம் தீர்ப்பு சொல்லக் கூடாது. ஆனால் கற்றும் சொல்லாமல் இருப்பதன் இழப்பையும், அஞ்சாமல் சொல்வதன் மதிப்பையும் விகர்ணன் எடுத்துக் காட்டுகிறான்.

விகர்ணனின் கதை சபா பர்வத்தில் சில வரிகளே வருகிறது. ஆனால் பிற்கால இலக்கிய மரபுகளில் அவன் தர்மத்தை நிலைநிறுத்தியவனாகப் போற்றப்படுகிறான். குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவன் துரியோதனன் பக்கம் நின்றான் என்பது அவன் குடும்பக் கடமையைக் காட்டுகிறது. அதனால் அவன் வாழ்க்கை தர்மம், கடமை ஆகியவற்றுக்கிடையிலான சிக்கலையும் நமக்குக் காட்டுகிறது. இவ்வாறு விகர்ணனின் துணிவு இன்றும் பேசப்படுகிறது. அவன் செய்தது பெரிய போராட்டத்தை மாற்றவில்லை; ஆனால் ஒருவர் உண்மையைச் சொன்னார் என்ற பதிவை வரலாற்றில் விட்டுச் சென்றது.

A story

Vikarna in the Kaurava Hall

The dice game episode comes in the Sabha Parva of the Mahabharata. Yudhishthira lost his kingdom, his brothers and himself in the game. Then he staked Draupadi and lost her too. At Duryodhana's order she was dragged into the hall. The assembly was shaken.

Draupadi looked at the assembly and put a question of dharma: after losing himself, did Yudhishthira have the right to stake me? Elders such as Bhishma, Drona and Kripa sat there. They were learned and venerable. Yet they kept silent without giving a clear answer. The Mahabharata says that Bhishma hesitated, saying that the path of dharma is subtle.

Then Vikarna, one of the Kaurava brothers, rose. He was a younger son of Dhritarashtra and a brother of Duryodhana. 'Elders, it is not right that you remain silent. Answer her question,' he said. Since no one spoke, he gave his own view: Yudhishthira, having lost himself, had no right to stake her; therefore she had not been won.

Karna rebuked him angrily: 'You are young, and your speech is meaningless.' Vikarna did not retreat from his position. Though he stood alone in the hall, he spoke the truth. The Mahabharata goes on to narrate the events that followed in protecting Draupadi.

In this story, where learned elders stayed silent, a young man faced the hall without fear. In the Mahabharata tradition there are several explanations for Bhishma's silence, such as his being bound by obligation and the subtlety of dharma. We should not pass judgement on them. But Vikarna shows the loss in not speaking despite learning, and the worth of speaking without fear.

சிந்தனைக்கு

உண்மையைச் சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் மௌனமாக இருந்த ஒரு தருணம் உங்களுக்கு உண்டா? அடுத்த முறை என்ன செய்வீர்கள்?

To reflect on

Was there a time you stayed silent where truth needed speaking? What will you do next time?