Kural 733 · பொறையொருங்கு மேல்வருங்கால் தாங்கி இறைவற்கு

Kural 733 · The Land · நாடு

பொறையொருங்கு மேல்வருங்கால் தாங்கி இறைவற்குஇறையொருங்கு நேர்வது நாடு.

Poraiyorungu Melvarungaal Thaangi Iraivarku / Iraiyorungu Nervadhu Naatu

Behold the great nation: even if burdens upon burdens press down upon it, it will support them bravely and pay its taxes in full withal.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

சுமைகள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து வரும்போதும் அவற்றைத் தாங்கி, அரசனுக்குச் செலுத்த வேண்டிய வரியை முழுமையாகத் தருவதே நாடு.

Meaning

A land is one that bears burdens even when they come all together and still pays the king his dues in full.

சொற்பொருள் Word by word

பொறை: burdens
ஒருங்கு மேல் வருங்கால்: when they come together
தாங்கி: bearing them
இறைவற்கு: to the king
இறை: the due tax
ஒருங்கு நேர்வது: that pays in full

விளக்கம்

ஒரு நாட்டின் வலிமை நல்ல காலத்தில் தெரிவதில்லை; துன்பம் வரும்போதே தெரிகிறது. பஞ்சம், வெள்ளம், போர் ஆகிய சுமைகள் ஒன்றாக வந்து மோதினாலும் தாங்கி நிற்கும் நாடு வலிமையானது. அவ்வாறு தாங்குவது மட்டுமன்றி, அரசனுக்குச் செலுத்த வேண்டிய இறையையும் குறையின்றிச் செலுத்தும் வளம் அதற்கு இருக்க வேண்டும்.

இங்கே 'இறை' என்பது வரி. பழங்காலத்தில் நாட்டுக் குடிமக்கள் தரும் வரியே அரசின் செலவுகளை ஏற்றது. அந்த வரியை வழங்கும் அளவுக்கு நாடு வளமாக இருக்க வேண்டும். அதே சமயம் அரசன் அதற்குரிய அளவையே கேட்கிறான் என்பதும் இதில் அடங்கும். அளவுக்கு மீறிய வரி கேட்கப்பட்டால் நாடு தாங்காது.

உரையாசிரியர்கள் 'பொறை ஒருங்கு மேல்வருங்கால்' என்பதை 'சுமைகள் எல்லாம் ஒரே காலத்தில் வரும்போது' என்று கொள்கின்றனர். சிலர் 'பொறை' என்பதைப் பொறுமை என்றும் கொள்ளலாம் என்கின்றனர். எப்படியாயினும், துன்ப நேரத்திலும் தம் கடமையைச் செய்யும் குடிகளைக் கொண்டதே நல்ல நாடு.

இதிலிருந்து இருபக்கக் கடமை தெரிகிறது. குடிகள் நேர்மையாக வரி செலுத்த வேண்டும்; அரசு அதை நியாயமாகக் கேட்டுக் குடிகளின் நலனுக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும். அப்போதுதான் நாடு இரண்டு சுமைகளையும் தாங்கும். இக்குறளில் நாடு என்பது வெறுமனே வரி செலுத்தும் இயந்திரம் அல்ல. சுமைகள் வரும்போது ஒன்றிணைந்து எதிர்கொள்ளும் ஒற்றுமையும் அதில் உள்ளது. பஞ்சம் வந்தால் செல்வர் உதவுவதும், வெள்ளம் வந்தால் ஊரார் கூடிக் கரை கட்டுவதும் இதன் நடைமுறை வடிவம். அவ்வாறு தாங்கும் நாடு தன் கடமையை மறக்காமல் அரசனுக்கு உரிய பங்கையும் தருகிறது. இது நாட்டின் நேர்மைக்கும் வலிமைக்கும் ஒரு சான்று. ஆகவே குடிகளின் ஒத்துழைப்பும் அரசின் அளவறிந்த நடத்தையும் ஒன்றிணைந்து நாட்டை வலுப்படுத்துகின்றன என்பது குறளின் ஆழ்ந்த கருத்து. பழைய அறிஞர்கள் வரியை 'இறை' என்று அழைத்ததிலேயே அரசனுக்குரிய மதிப்பு தெரிகிறது; அது கட்டாயமான கப்பம் அல்ல, நாடு தன் காவலனுக்குத் தரும் மரியாதையான பங்கு என்பது அதன் பொருள்.

Explanation

The strength of a land is not seen in good times but when trouble comes. A land that stands firm even when famine, flood and war all strike together is strong. Besides bearing them, it must have enough wealth to pay the king his due without shortfall.

Here 'irai' means tax. In ancient times the taxes the people paid carried the expenses of the state. The land must be prosperous enough to give them. At the same time it implies that the king asks only what is due. If excessive tax is demanded, the land cannot bear it.

Commentators take 'porai orungu melvarungaal' as 'when the burdens all come at the same time'. Some say 'porai' may also mean patience. In any case, a good land has people who do their duty even in hard times.

From this a duty on both sides appears. The people must pay taxes honestly, and the state must ask for them fairly and use them for the people's welfare. Only then can the land bear both burdens.

In this couplet a land is not merely a machine that pays tax. It also contains the unity to face burdens together when they come. In practice, the rich helping in famine and villagers gathering to build the bank in flood are examples. A land that bears so does not forget its duty and gives the king his due share. This is evidence of the land's honesty and strength.

கதை

பீஷ்மர் சொன்ன வரி முறை

மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வத்தில் பீஷ்மர் யுதிஷ்டிரருக்கு அரச தர்மத்தை விரிவாகப் போதிக்கிறார். போர் முடிந்து அம்புப் படுக்கையில் இருந்தபடி அவர் சொன்ன அறிவுரைகள் அவை. அவற்றில் வரி பற்றிய பகுதி மிகச் சிறப்பானது.

பீஷ்மர் சொல்கிறார்: தேனீ மலர்களிடமிருந்து தேனை எடுக்கிறது; ஆனால் மலரைக் கெடுப்பதில்லை. அதேபோல அரசன் குடிகளிடமிருந்து வரியை எடுக்க வேண்டும். பசுவிடம் பாலைக் கறப்பவன் அதன் மடியைக் காயப்படுத்தமாட்டான்; கன்றுக்கும் பால் விடுவான். அரசனும் அவ்வாறே நாட்டிடம் இருந்து பெற வேண்டும் என்கிறார்.

மேலும் அட்டை இரத்தம் உறிஞ்சுவது போல மெல்ல மெல்ல எடுக்க வேண்டும்; ஒரே நேரத்தில் எடுத்தால் குடிகள் தாங்க மாட்டார்கள் என்றும் அவர் கூறுகிறார். வரி முறையாகவும் அளவோடும் வாங்கப்பட வேண்டும். அப்போது குடிகள் மனமகிழ்ச்சியோடு தருவர்; நாடும் வளரும்.

இந்த அறிவுரையில் இருபக்கமும் உண்டு. குடிகள் தம் அரசனை நம்பி வரி செலுத்தவேண்டும்; அரசன் குடிகளைக் காப்பதற்கே அதைப் பயன்படுத்த வேண்டும். சாந்தி பர்வம் அரசன் எவ்வாறு குடிகளின் நலனை முதலில் வைக்க வேண்டும் என்றும் சொல்கிறது.

இவ்வாறு வள்ளுவரின் 'இறையொருங்கு நேர்வது நாடு' என்ற கூற்று பாரத மரபில் காணப்படும் அரசதர்மத்தோடு பொருந்துகிறது. சுமைகளைத் தாங்கும் நாடும் அளவறிந்து வரி கேட்கும் அரசும் சேரும்போது நாடு நிலைபெறும். வரி என்பது பகிர்ந்துகொள்ளும் கடமையே தவிர, பறிப்பது அன்று.

பீஷ்மரின் இந்த அறிவுரையை மகாபாரதம் பல இடங்களில் வெவ்வேறு உவமைகளுடன் சொல்கிறது. அரசன் குடிகளைக் காக்க வேண்டும் என்பதை அவர் தாயின் கடமையோடு ஒப்பிடுகிறார். தாய் தன் குழந்தையின் நலனுக்காகவே உணவையும் கண்டிப்பையும் தருவது போல, அரசன் வரியைத் தனக்காக அல்ல, குடிகளின் நலனுக்காகவே வாங்க வேண்டும் என்பது அவர் எண்ணம். இவ்வாறு அரசன் மக்கள் பணத்தைத் தன் சொத்தாகக் கருதாமல், அவர்களுக்கு நம்பிக்கையுடன் வைத்த காப்பீடாகக் கருத வேண்டும் என்றார்.

இன்றும் நாம் வரி செலுத்துவதை ஒரு சுமையாக மட்டுமின்றி, ஒரு சமூகப் பங்களிப்பாகக் காணும்போது நாடு வலிமை பெறுகிறது. அரசு அந்தப் பணத்தைப் பொறுப்புடன் செலவிடும்போது நம்பிக்கை கூடுகிறது. இவ்வாறு குடிகளுக்கும் அரசுக்கும் இடையிலான இந்த இருவழி நம்பிக்கையே நாட்டைத் தாங்கும் தூணாகும்.

A story

Bhishma's Teaching on Taxation

In the Shanti Parva of the Mahabharata, Bhishma teaches Yudhishthira the duties of a king at length. These were counsels he gave from his bed of arrows after the war. The portion on taxes is especially fine.

Bhishma says: the bee takes honey from flowers but does not harm the flower. In the same way a king should take tax from his subjects. One who milks a cow does not injure its udder; he leaves milk for the calf. The king should likewise take from his land.

He adds that taxes should be drawn slowly, as a leech draws blood, since if taken all at once the subjects cannot bear it. Tax must be collected in due manner and in measure. Then the people give it gladly, and the land grows.

The counsel has two sides. Subjects must pay tax trusting their king, and the king must use it for the protection of the people. The Shanti Parva also says how the king must put the welfare of his people first.

Thus Valluvar's statement that a land is one that pays the king his full due fits the royal dharma found in the Mahabharata tradition. When a land that bears its burdens and a king who asks in measure come together, the land stands firm. Tax is a duty of sharing, not of seizing.

சிந்தனைக்கு

இன்று நீங்கள் செலுத்தும் வரி அல்லது பங்களிப்பு உங்கள் ஊரின் நலனுக்கு எப்படிப் பயன்படுகிறது என்று யோசித்ததுண்டா?

To reflect on

Have you considered how the taxes or contributions you give today serve your town's welfare?