Kural 738 · பிணியின்மை செல்வம் விளைவின்பம் ஏமம்

கிராமத்தின் ஐந்து அணிகள்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை. காவிரிக்கரையில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில் ஆண்டுதோறும் தைப்பொங்கல் அன்று ஊர் மன்றம் கூடுவது வழக்கம். அந்த ஆண்டு ஊர்த் தலைவர் முதியவர் சொக்கலிங்கம் தம் கிராமத்தின் நிலையைப் பற்றிப் பேச விரும்பினார். திருக்குறளை நன்கு அறிந்தவர் அவர்.

அவர் மன்றத்தில் எழுந்து, 'இன்று நாம் நம் ஊரின் ஐந்து அணிகளை எண்ணிப் பார்ப்போம்' என்றார். 'முதலாவது பிணியின்மை. இந்த ஆண்டு நம் ஊரில் காய்ச்சல் வந்தபோது ஊர் மருத்துவச்சி ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் சென்று உதவினாள். அதனால் பெரிய நோய் பரவவில்லை' என்றார். அவையினர் மருத்துவச்சிக்கு நன்றி கூறினர்.

'இரண்டாவது செல்வம். கோயில் நிலத்தில் பகிர்ந்த உழைப்பால் ஊருக்குப் பொது நிதி சேர்ந்துள்ளது. மூன்றாவது விளைவு. இந்த ஆண்டு காவிரி நீர் குறையாததால் நெல் நன்கு விளைந்தது' என்றார். உழவர்கள் மகிழ்ந்தனர்.

'நான்காவது இன்பம். இந்த ஆண்டு நம் குழந்தைகள் பள்ளியில் வெற்றி பெற்றனர்; இளைஞர்கள் கோயில் திருவிழாவை நன்றாக நடத்தினர். ஐந்தாவது ஏமம். ஊரில் திருட்டு இல்லை; ஊர்க்காவலர் இரவில் தெருவில் சுற்றி வருகின்றனர்.' இவற்றைக் கேட்டு மக்கள் கைதட்டினர்.

பின்னர் சொக்கலிங்கம், 'ஒவ்வொரு அணியிலும் குறையும் உண்டு. குளத்தின் கரை பலவீனமாக உள்ளது; மருத்துவச்சிக்கு உதவியாள் வேண்டும்' என்று சொன்னார். ஊரார் ஒவ்வொருவரும் பணிகளை ஏற்றனர். குளக்கரையைச் செப்பனிட்டனர்.

நாடு என்பது பெரிய அரசு மட்டுமன்று; சிறிய ஊரும் அதன் நிழலே. ஐந்து அணிகளை ஒவ்வொரு ஆண்டும் எண்ணிப் பார்க்கும் அந்த ஊர் வள்ளுவரின் கூற்றை வாழ்க்கையில் செயல்படுத்தியது.

அன்று கூட்டம் முடிந்தபின் சொக்கலிங்கம் தம் பேரப்பிள்ளைகளை அழைத்து, 'நாம் எண்ணிப் பார்த்தால்தான் நமக்குள்ள குறை தெரியும். எண்ணாமல் இருந்தால் குறையும் தெரியாது, நிறையும் தெரியாது' என்றார். பேரப்பிள்ளைகள் அடுத்த ஆண்டு தாங்களே இந்தப் பட்டியலைத் தயாரித்து மன்றத்தில் வாசிப்பதாக வாக்களித்தனர். இவ்வாறு ஒரு சிறிய ஊரும் வள்ளுவரின் எண்ணத்தை நடைமுறையில் காட்ட முடியும் என்பது அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தந்தது. அடுத்த ஆண்டு அவர்கள் குளக்கரையின் வலிமையையும் பட்டியலில் சேர்த்து எண்ணிப் பார்த்தனர். அந்த ஊர் மக்கள் தம் குறைகளையும் நிறைகளையும் வெளிப்படையாகப் பேசிக்கொள்வதே அதன் வலிமை. எந்த நாடும் தன்னைத்தானே ஆய்வு செய்யும் பழக்கத்தால்தான் வளர்கிறது.

A Village Counts Its Ornaments

This is an imagined tale. In a village on the Kaveri bank the village assembly meets every year on Thai Pongal. That year the village headman, the elder Sokkalingam, wished to speak of the state of his village. He knew the Kural well.

Rising in the assembly he said, 'Today let us count our village's five ornaments. The first is freedom from disease. This year when fever came, our village midwife-healer went from house to house helping. So no great sickness spread.' The assembly thanked the healer.

'The second is wealth. A common fund has gathered for the village through shared labour on the temple land. The third is produce. As the Kaveri water did not fall short this year, the paddy grew well.' The farmers rejoiced.

'The fourth is happiness. This year our children did well in school, and our youth conducted the temple festival well. The fifth is security. There is no theft in the village, and the watchmen go about the streets at night.' The people clapped on hearing this.

Then Sokkalingam said, 'There are lacks in each ornament too. The embankment of the tank is weak, and the healer needs an assistant.' The villagers each took up tasks, and they repaired the tank bund.

A land is not only a great state; a small village is its shadow. By counting the five ornaments each year, that village put Valluvar's words into practice.