Kural 734 · உறுபசியும் ஓவாப் பிணியும் செறுபகையும்

அக்ஷய பாத்திரமும் திரௌபதியும்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வம் அக்ஷய பாத்திரத்தின் கதையைக் கூறுகிறது. பாண்டவர்கள் வனவாசம் சென்றபோது பல அந்தணர்கள் அவர்களுடன் சென்றனர். இத்தனை பேருக்கு எப்படி உணவு தருவது என்று யுதிஷ்டிரர் கவலைப்பட்டார். அவர் தம் புரோகிதர் தௌம்யரிடம் வழி கேட்டார்.

தௌம்யர் சூரிய தேவனை வழிபடும்படி கூறினார். யுதிஷ்டிரர் பக்தியுடன் சூரியனைத் துதித்தார். சூரியன் ஒரு செப்புப் பாத்திரத்தை அவருக்கு வழங்கினார். திரௌபதி உணவு சமைத்து எல்லோருக்கும் பரிமாறி, தான் உண்ணும் வரை அந்தப் பாத்திரத்தில் உணவு நிறைந்திருக்கும்; அவள் உண்டபின் அன்றைய உணவு தீரும் என்பது அந்த வரம்.

அந்தப் பாத்திரத்தால் காட்டிலும் பாண்டவர்களுடன் வந்த அந்தணர்கள் பசியின்றி இருந்தனர். திரௌபதி எல்லோரும் உண்ட பின்னரே தாம் உண்பாள். இவ்வாறு பசியால் யாரும் வாடாதபடி அவள் காத்தாள்.

துர்வாச முனிவர் தம் சீடர்களுடன் திடீரென வந்த கதையும் மரபில் உண்டு. அன்று திரௌபதி உண்டு முடித்துவிட்டதால் பாத்திரம் காலியாக இருந்தது. அவள் கிருஷ்ணனை நினைத்தாள்; கிருஷ்ணன் வந்து பாத்திரத்தில் ஒட்டியிருந்த ஒரு கீரைத் துண்டை உண்டார் என்றும், அதனால் முனிவர்கள் வயிறு நிறைந்த உணர்வு பெற்றனர் என்றும் கதை செல்கிறது.

அக்ஷய பாத்திரம் ஒரு நாடு அன்று; ஆனால் பசி இல்லாத வாழ்வு என்ற கனவை இது நமக்குக் காட்டுகிறது. எந்த நாட்டிலும் முதல் கடமை பசியைத் தணிப்பதுதான். 'உறுபசி சேராதியல்வது நாடு' என்ற குறளின் கொள்கையை இந்த மரபு அழகாக விளக்குகிறது. பகிர்ந்து உண்ணும் பண்பும், பிறர் உண்ட பின் தான் உண்ணும் பணிவும் அதில் உள்ளன.

மகாபாரதம் திரௌபதியின் இந்தப் பண்பை வேறொரு இடத்திலும் புகழ்கிறது. அவள் தினமும் அனைவரும் உண்ட பின்பே உண்டாள்; விருந்தினர்களை உபசரிப்பதில் தவறியதில்லை. அதனால் கானகத்திலும் அவர்கள் இல்லம் அன்னசத்திரம் போல இருந்தது. ஒரு நாட்டில் இந்தப் பண்பு அரசர் முதல் குடிமக்கள் வரை பரவினால் பசி என்பதே இல்லாத நிலை உருவாகும் என்பதே கதையின் சாரம். இவ்வாறு உணவை முதலிடத்தில் வைத்த திரௌபதியின் பண்பு, நாடு முழுவதும் பரவ வேண்டிய அன்பின் மாதிரியாகிறது. இவ்வாறு ஒரு வீட்டின் அன்பும் ஒழுங்கும் கூட நாட்டின் பசியைத் தணிக்கும் முன்மாதிரியாக ஆகலாம் என்பது கதையின் இனிய செய்தி; ஒவ்வொருவரும் தம் அளவில் பகிர்வதே பெரிய மாற்றத்தின் தொடக்கம்.

The Akshaya Patra

The Vana Parva of the Mahabharata tells the story of the Akshaya Patra. When the Pandavas went into exile in the forest, many brahmins accompanied them. Yudhishthira worried how to feed so many. He asked his priest Dhaumya for a way.

Dhaumya told him to worship the sun god. Yudhishthira praised the sun with devotion, and the sun gave him a copper vessel. The boon was that until Draupadi had cooked, served everyone and eaten herself, the vessel would stay full of food; after she ate, the food for that day would end.

Thanks to that vessel, the brahmins who came with the Pandavas were free from hunger even in the forest. Draupadi ate only after everyone else had eaten. In this way she saw to it that no one suffered from hunger.

Tradition also has the tale of Durvasa arriving suddenly with his disciples. That day Draupadi had finished eating and the vessel was empty. She thought of Krishna; Krishna came, ate a bit of leaf clinging to the vessel, and the sages are said to have felt their stomachs full.

The Akshaya Patra is not a land, but it shows us the dream of a life without hunger. In any land the first duty is to quell hunger. This tradition illustrates beautifully the principle of the couplet 'a land goes on without severe hunger'. It also holds the virtue of sharing food and the humility of eating after others.