Kural 735 · பல்குழுவும் பாழ்செய்யும் உட்பகையும் வேந்தலைக்கும்

துவாரகையின் வீழ்ச்சி

மகாபாரதத்தின் மௌசல பர்வமும் பாகவத புராணமும் துவாரகையின் முடிவைக் கூறுகின்றன. கிருஷ்ணனின் காலத்தில் துவாரகை செல்வமும் அழகும் நிறைந்த நகரம். யாதவ குலம் வலிமையும் புகழும் பெற்றிருந்தது. ஆனால் குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பின் பல ஆண்டுகள் கழிந்தபின் அவர்களுக்குள் ஒரு தீய காலம் வந்தது.

ஒரு நாள் யாதவ இளைஞர்கள் சிலர் முனிவர்களை ஏளனம் செய்தனர் என்று கதை செல்கிறது. கர்ப்பிணி வேடம் தரித்த சாம்பன் என்ற இளைஞனைக் காட்டி என்ன குழந்தை பிறக்கும் என்று கேட்டனர். சினமடைந்த முனிவர்கள் இரும்பு உலக்கை ஒன்று பிறந்து யாதவ குலத்தை அழிக்கும் என்று சாபமிட்டனர். இக்கதை பாரத மரபில் வருகிறது.

அந்த உலக்கையைத் தூளாக்கிக் கடலில் எறிந்தனர். அது கடற்கரையில் நாணலாக வளர்ந்தது. பின்னர் யாதவர்கள் பிரபாச தீர்த்தத்தில் கூடி மது அருந்தினர். போதையில் பழைய பகைகள் எழுந்தன. சாத்யகியும் கிருதவர்மனும் சண்டையிட்டனர். குழுக்களாகப் பிரிந்து அவர்கள் நாணல்களைப் பிடுங்கி ஒருவரை ஒருவர் தாக்கினர். அந்த நாணல்கள் இரும்பு உலக்கைகளாக மாறின என்று பாரதம் கூறுகிறது.

இவ்வாறு யாதவ குலம் தானே தன்னை அழித்துக்கொண்டது. கிருஷ்ணன் இதைத் தடுக்கவில்லை; அது விதி என்று ஏற்றார். பின்னர் துவாரகையைக் கடல் கொண்டது என்று புராணம் கூறுகிறது. சாபம், விதி என்ற கோணங்கள் மரபில் உண்டு; அதே நேரம் குலத்தின் உட்பகை அவ்வழிவை வேகப்படுத்தியது என்பதும் உண்மை.

வெளிப்பகை இல்லாமலேயே ஒரு வலிமையான நாடு உட்குழுப்பூசலால் அழிவதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது. 'பல்குழுவும் பாழ்செய்யும் உட்பகையும் இல்லது நாடு' என்ற குறளின் எதிர்மறைச் சான்று இது.

பாகவதம் இந்தக் கதையை இன்னும் அமைதியான தொனியில் முடிக்கிறது. கிருஷ்ணன் தம் குலம் அழிவதைக் கண்டு துயரமின்றி ஏற்றுக்கொண்டார்; தம் பணி முடிந்தது என்று அறிந்து இவ்வுலகை விட்டுச் செல்ல ஆயத்தமானார் என்று புராணம் சொல்கிறது. அவர் தேர்ப்பாகன் தாருகனை அர்ஜுனனிடம் அனுப்பி யாதவ குடும்பங்களைக் காக்கச் சொன்னார் என்று மரபு கூறுகிறது. இத்தகைய இறுதிக் காட்சிகளில் கூட தர்மத்தின் பொறுப்பு உணர்த்தப்படுகிறது. இந்தக் கதை எச்சரிக்கையாக மட்டுமின்றி, நம் சமூகங்களில் சிறு பூசல்களையும் உடனே தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற பாடமாகவும் நின்றது.

The Fall of Dvaraka

The Mausala Parva of the Mahabharata and the Bhagavata Purana tell of the end of Dvaraka. In Krishna's time Dvaraka was a city full of wealth and beauty, and the Yadava clan was strong and renowned. But many years after the Kurukshetra war an evil time came upon them.

The story goes that one day some Yadava youths mocked sages. They showed them the young Samba dressed as a pregnant woman and asked what child would be born. The angry sages cursed that an iron pestle would be born that would destroy the Yadava clan. This tale comes from the Mahabharata tradition.

They ground the pestle to powder and threw it into the sea, and it grew as reeds on the shore. Later the Yadavas gathered at Prabhasa and drank. In their drunkenness old enmities arose. Satyaki and Kritavarma quarrelled. Splitting into factions, they plucked the reeds and struck each other, and the reeds turned into iron clubs, the Mahabharata says.

Thus the Yadava clan destroyed itself. Krishna did not prevent it; he accepted it as fate. Later, the Purana says, the sea swallowed Dvaraka. The traditions speak of curse and destiny; at the same time it is true that the clan's internal enmity hastened that ruin.

This story shows how a strong land can be destroyed by factional strife without any outside enemy. It is the negative witness to the couplet 'a land is one without warring factions and ruinous internal enmity'.