Kural 736 · கேடறியாக் கெட்ட இடத்தும் வளங்குன்றா

போருக்குப் பின் யுதிஷ்டிரரின் நாடு

மகாபாரதப் போர் முடிந்தபின் குருநாடு மிகப் பெரிய இழப்பைச் சந்தித்தது. எண்ணற்ற வீரர்கள் மடிந்தனர்; குடும்பங்கள் அழிந்தன; நிலம் இரத்தத்தால் நனைந்தது. யுதிஷ்டிரர் வெற்றி பெற்றாலும் துயரத்தில் மூழ்கியிருந்தார். சாந்தி பர்வம் அவர் மனநிலையை விரிவாகக் கூறுகிறது.

பீஷ்மர், கிருஷ்ணன், வியாசர் ஆகியோர் யுதிஷ்டிரருக்கு அரச கடமையை எடுத்துரைத்தனர். துயரத்தில் தங்கி நாட்டைக் கைவிடுவது அறம் அல்ல; நாட்டை மீண்டும் நிலைநிறுத்துவதே அரசனின் கடமை என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். யுதிஷ்டிரர் மெல்ல ஆட்சியை ஏற்று, போரில் கணவன்மார் இழந்த பெண்களுக்கும் பெற்றோர் இழந்த குழந்தைகளுக்கும் உதவி செய்தார்.

பீஷ்மர் தம் அறிவுரையில் நாடு பாதுகாப்பாக, வளமாக இருக்க என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொன்னார்: உழவர்களுக்கு விதையும் பசுக்களும் தர வேண்டும்; வணிகரைக் காக்க வேண்டும்; நீர்நிலைகளைப் பேண வேண்டும்; அறிஞர்களை மதிக்க வேண்டும். இவற்றை யுதிஷ்டிரர் பின்பற்றினார்.

அசுவமேத பர்வம் பின்னர் யுதிஷ்டிரர் ஆட்சியில் நாடு செழித்ததாகக் கூறுகிறது. பாரதக் கதைப்படி அவர் நீண்டகாலம் அறவழியில் ஆட்சி செய்தார். போரினால் வீழ்ந்த நாடு மீண்டும் எழுந்தது. நிலம் தன் வளத்தை மீண்டும் தந்தது; மக்கள் துயரிலிருந்து மீண்டனர்.

இங்கே 'கெட்ட இடத்தும் வளம் குன்றாமை' என்பது இயல்பாக நடந்த அதிசயம் அல்ல; அறிவுரையும் முயற்சியும் இணைந்த மீட்சி. வளம் குன்றாத நாடு என்பது ஒரு முறை கேடு காணாமல் இருப்பதை விட, கேடு வந்தபின் எழுந்து நிற்கும் திறனைக் கொண்டது என்பதை இக்கதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

சாந்தி பர்வத்தில் பீஷ்மர் சொல்லும் அறிவுரைகளில் ஒன்று, அரசன் எப்போதும் துன்ப காலத்துக்கான சேமிப்பை வைத்திருக்க வேண்டும் என்பது. பஞ்சம் வந்தால் எப்படிச் சமாளிப்பது, பகைவர் தாக்கினால் எப்படி மீள்வது என்று அவர் விளக்கினார். அவற்றைப் பின்பற்றிய யுதிஷ்டிரரின் நாடு பேரழிவிலிருந்து விரைவாக எழுந்தது என்பது பாரதம் காட்டும் படம். யுதிஷ்டிரரின் இந்த மீட்புப் பணியில் பீஷ்மரின் அறிவுரைகளும் கிருஷ்ணனின் வழிகாட்டலும் வியாசரின் ஆறுதலும் துணையாக இருந்தன. சமூகம் ஒன்றாகச் சேர்ந்து உதவும்போதே பெரிய இழப்பையும் தாண்ட முடியும் என்பதை இது காட்டுகிறது. நாட்டை மீண்டும் நிறுத்துவது ஒருவரின் வேலை அல்ல; எல்லோரின் கூட்டு உழைப்பு என்பதையும் இந்தக் கதை சொல்கிறது.

The Kingdom Restored After the War

After the Mahabharata war the Kuru land suffered immense loss. Countless warriors had died, families were destroyed, and the earth was soaked in blood. Though victorious, Yudhishthira was sunk in grief. The Shanti Parva describes his state of mind at length.

Bhishma, Krishna and Vyasa explained the king's duty to Yudhishthira. They said it was not dharma to stay in grief and abandon the land; the king's duty was to re-establish it. Yudhishthira slowly took up the rule and helped women who had lost husbands and children who had lost parents.

In his counsel Bhishma told what must be done for a land to be safe and prosperous: give farmers seed and cattle, protect merchants, maintain water bodies, and honour scholars. Yudhishthira followed these.

The Ashvamedhika Parva later says the land flourished under Yudhishthira's rule. According to the Mahabharata he ruled righteously for a long time. A land felled by war rose again. The soil gave back its fertility, and people recovered from sorrow.

Here the wealth not diminishing 'even in ruin' was not a miracle that happened by itself but a recovery made of counsel and effort. The story teaches us that a land of unfailing wealth is not one that never meets ruin, but one with the power to stand up again after it. Foresight made recovery possible.