அகஸ்தியரும் காவிரியும்
தமிழ்நாட்டு மரபில் காவிரியின் பிறப்பு பற்றி ஒரு கதை சொல்லப்படுகிறது. இது புராண மரபு; நூல்களுக்கு நூல் சிறு வேறுபாடுகளுடன் வருகிறது. தென்னாட்டில் மழையின்றி நாடு வறண்டிருந்தது. குடகு நாட்டில் கவேர முனிவரின் மகளாகிய காவிரி, கடுமையான தவம் செய்து பிரம்மனிடமிருந்து மக்களுக்குப் பயன்படும் புனித நதியாகும் வரம் பெற்றாள் என்றும், பின்னர் அகஸ்திய முனிவரை மணந்தாள் என்றும் சில மரபுகள் கூறுகின்றன.
அகஸ்தியர் தம் கமண்டலத்தில் காவிரியின் நீரை அடக்கி வைத்திருந்தார் என்று மரபு சொல்கிறது. தென்னாட்டுக்கு நீர் வேண்டி அவர் அதை எடுத்துச் சென்றார். வழியில் அவர் ஓரிடத்தில் கமண்டலத்தை வைத்துவிட்டு நீராடச் சென்றபோது, விநாயகர் காகத்தின் வடிவில் வந்து கமண்டலத்தைக் கவிழ்த்துவிட்டார் என்பது இனிய கதை. நீர் பொங்கி ஆறாக ஓடத் தொடங்கியது. அதுவே காவிரி என்று கூறுவர்.
அகஸ்தியர் காகத்தைத் துரத்தியபோது, விநாயகர் சிறுவன் வடிவில் தோன்றினார். முனிவர் சினத்தில் அவர் தலையில் குட்ட வந்தார்; பின்னர் அவர் விநாயகர் என்று அறிந்து தம் தவற்றை உணர்ந்து தாமே தம் தலையில் குட்டிக்கொண்டார் என்றும், அதுவே விநாயகர் முன் குட்டி வணங்கும் வழக்கம் என்றும் கூறப்படுவதுண்டு.
இவ்வாறு காவிரி தமிழ்நாட்டு நிலத்தை வளப்படுத்தும் ஆறாக ஓடினாள். சோழநாடு முழுதும் நெல் வயல்களால் பசுமையாயிற்று. 'பொன்னி' என்ற பெயர் அந்தச் செழிப்பைக் குறிக்கிறது. தமிழர் ஆடிப் பெருக்கு விழாவில் காவிரியை இன்றும் வணங்குகின்றனர்.
நீர், மலை, ஆறு ஆகிய நாட்டின் உறுப்புகள் இக்கதையில் ஒன்றாகத் தெரிகின்றன. மலையிலிருந்து தோன்றி நாடு முழுதும் பாயும் ஆறு நாட்டின் உயிர்நாடியாகிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.
ஆடிப்பெருக்கு நாளில் காவிரிக்கரையில் மக்கள் கூடி ஆற்றுக்கு மலர், மஞ்சள், காப்பரிசி படைத்து வணங்குகின்றனர். புதுமணத் தம்பதிகள் தாலிக்கயிற்றை மாற்றிக்கொள்வதும் இந்நாளில் வழக்கம். நீருக்கு நன்றி சொல்லும் இந்த மரபு நாட்டின் முதல் உறுப்பைத் தெய்வமாகப் போற்றும் தமிழ் உள்ளத்தின் வெளிப்பாடு. இதில் நீர் வளம் காக்கப்பட வேண்டும் என்ற உணர்வும் இருக்கிறது. ஆறு தன் பிறந்த மலையையும் பாயும் நிலத்தையும் இணைக்கிறது; அதே போல நீர் தன்னைப் போற்றும் மக்களின் உள்ளங்களையும் இணைக்கிறது என்பதை இந்தத் திருவிழா நினைவூட்டுகிறது.