Renown

கர்ணனின் கவச குண்டலம்

மகாபாரதத்திலிருந்து ஒரு நிகழ்ச்சி. அங்க நாட்டு மன்னன் கர்ணன் கொடையில் சிறந்தவன் என்று உலகம் முழுதும் அறிந்திருந்தது. காலையில் சூரிய வழிபாடு செய்து முடித்ததும், யார் வந்து எதைக் கேட்டாலும் இல்லை என்று சொல்லாமல் கொடுப்பது அவன் வழக்கம். அந்த வேளையில் வரும் இரவலர் வெறுங்கையுடன் திரும்பியதே இல்லை. அவனுடைய இந்தப் பெயர் வானிலும் எட்டியது.

அவன் பிறப்பிலேயே அணிந்து வந்த கவசமும் குண்டலமும் அவனைப் போரில் வெல்ல முடியாதவனாக்கின. இதை அறிந்த தேவர்தலைவன் இந்திரன், தன் மகன் அர்ச்சுனனுக்குத் துணையாக, அந்தணன் வடிவில் கர்ணனிடம் வந்தான். சூரியன் கனவில் தோன்றி எச்சரித்தும், கர்ணன் தன் வழக்கத்தை விடவில்லை. 'வந்தவன் கேட்பதை மறுத்தால், என் புகழும் அறமும் இரண்டும் போகும்' என்று அவன் எண்ணினான்.

அந்தணன் கவச குண்டலங்களைக் கேட்டான். கர்ணன் புன்னகையுடன் தன் உடலோடு ஒட்டிய அவற்றைக் கத்தியால் அறுத்து எடுத்து, குருதி சொட்ட அவன் கையில் வைத்தான். முகத்தில் வலியின் சுவடு இல்லை. இந்திரனே வியந்து, தான் யார் என்பதை வெளிப்படுத்தி, ஒரு வரம் அளித்தான்: ஒருமுறை மட்டும் குறிதவறாமல் எதிரியைத் தாக்கும் சக்தி வாய்ந்த ஆயுதம்.

கர்ணனின் வாழ்க்கை எளிதானதாக இருக்கவில்லை. அவன் தேரோட்டியின் வளர்ப்பு மகனாக வளர்ந்தான்; வில்வித்தை அரங்கில் அவனை 'தாழ்ந்த குலத்தவன்' என்று ஏளனம் செய்தவர்களும் உண்டு. அப்போது துரியோதனன் அவனை அங்க நாட்டு மன்னனாக்கிக் காத்தான். அந்த நன்றிக்காகவே கர்ணன் தன் இறுதி மூச்சு வரை அவன் பக்கம் நின்றான். இந்த நன்றி உணர்வும் அவனுடைய கொடைத் தன்மையும் ஒரே மனத்திலிருந்து வந்தவை என்று பலர் கருதுகின்றனர். பெற்றதை நினைத்து நன்றி கூறுபவனும், தான் பெற்றதை மற்றவர்க்குப் பகிர்ந்துகொடுப்பவனும் ஒரே வகையான உள்ளம் உடையவர்கள்.

அந்த இழப்பால் கர்ணன் போரில் வலிமை குன்றினான் என்பதை எல்லோரும் அறிவர். ஆனால் மகாபாரதத்தை இன்று சொல்பவர்கள் அவன் இழந்த கவசத்தைவிட, அவன் தந்த மனத்தையே நினைவுகூர்கிறார்கள். எதிரிகூட 'கொடையில் கர்ணனுக்கு நிகர் இல்லை' என்று சொல்லும் நிலை வந்தது.

போர்க்களத்தில் கர்ணன் வீழ்ந்த பின்னரும் அவன் கதை முடியவில்லை. அவன் இறக்கும் தருவாயில் கண்ணன் ஓர் அந்தணன் வடிவில் வந்து அவன் கொடையைச் சோதித்ததாகவும், அப்போது கர்ணன் தன் பல்லில் இருந்த தங்கத்தையே பெயர்த்துக் கொடுத்ததாகவும் ஒரு பாரம்பரியக் கதை உண்டு. இது வட்டாரத்துக்கு வட்டாரம் சற்று வேறுபட்டுச் சொல்லப்படுவது; ஆயினும் அதன் கருத்து ஒன்றே: கடைசி நொடியிலும் கொடுக்கும் உள்ளம் மாறவில்லை.

இந்தக் கதையில் ஒரு கேள்வி எழுகிறது: உயிருக்கு நிகரான ஒன்றைக் கொடுத்தவனை உலகம் ஏன் வெல்லாதவனாகவே எண்ணுகிறது? ஏனெனில் உடல் அழிந்தாலும், அவன் கொடுத்த செயல் நினைவில் நிற்கிறது. வள்ளுவரும் இதையே சொல்கிறார்: ஈதலோடு இசை சேர்ந்த வாழ்வே உயிர்க்கு ஊதியம். கர்ணனின் வாழ்க்கையில் பல குறைகளும் தவறான தோழமையும் உண்டு என்பதை நூல் மறைக்கவில்லை; ஆயினும் அவன் கொடைக்காக மட்டும் இன்றும் வணங்கப்படுகிறான்.

ஊரில் கதை சொல்லும் பாட்டிகள் குழந்தைகளிடம் இதைச் சொல்லும்போது ஒன்றை நினைவூட்டுவார்கள்: எல்லாரும் கர்ணனாக வேண்டியதில்லை; ஆனால் ஒவ்வொருவரும் தம் சக்திக்கு ஏற்றபடி தினமும் ஒரு சிறு கொடையைச் செய்தால், அதுவே ஒரு சிறிய புகழ்.

இங்கே கர்ணன் புகழுக்காகக் கொடுத்தவன் என்று கொள்ளக் கூடாது. கொடுக்கும் குணம் அவன் இயல்பு; புகழ் அதன் பின்னால் தானே வந்தது. இரப்பவரின் முகத்தைப் பார்த்து அவன் முடிவு செய்யவில்லை; கேட்பவர் யாராயினும் கொடுப்பது என்பதே அவன் நெறி. அதனால் தேவர்கள்கூட அவனை நம்பி வந்தனர்.

ஒரு வீட்டில் நாம் ஒரு பெரியவரைப் பார்த்திருப்போம்: வாசலில் வந்து நிற்பவருக்கு எப்போதும் உணவு தருபவர். அவர் செல்வந்தர் அல்லர்; ஆனால் அவர் வீட்டுப் படி ஏறியவர் பசியோடு திரும்பியதில்லை. அவர் மறைந்த பின் அந்தத் தெருவில் அவரைப் பற்றிப் பேசாதவர் இல்லை. இதுவே கர்ணன் கதையின் சிறு வடிவம். நாமும் நம் அளவில் ஒரு சிறு கொடையை நாள்தோறும் செய்ய முடியும்; அந்தப் பழக்கமே நம்மை நினைவில் நிறுத்தும்.

Karna's Armour and Earrings

This episode is from the Mahabharata. Karna, king of Anga, was known throughout the world for his generosity. After his morning worship of the Sun, he never refused anything that anyone asked of him. No beggar who came in that hour went away empty-handed, and the fame of this habit reached even the heavens.

Karna had been born wearing a natural armour and a pair of earrings, which made him invincible in battle. Indra, king of the gods, knowing this and wishing to protect his own son Arjuna, came to Karna disguised as a brahmin. The Sun God appeared to Karna in a dream and warned him, but Karna would not give up his vow. 'If I refuse what a seeker asks,' he thought, 'my name and my dharma will both be lost.'

The brahmin asked for the armour and earrings. Karna smiled, cut them from his own body, and placed them in the visitor's hand while blood flowed. There was no trace of pain on his face. Indra himself was astonished, revealed who he was, and granted Karna a boon: a powerful weapon that could strike an enemy once without missing.

It is well known that Karna was weaker in battle for that loss. Yet those who tell the Mahabharata today remember not the armour he lost but the heart he showed. Even his enemies came to say that in giving there was no one to equal Karna.

A question rises from the tale: why does the world regard as unconquered the man who gave away what was as dear as life? Because the body perishes, but the act of giving stays in memory. Valluvar says the same: a life of giving joined with good name is the true profit of the soul. The epic does not hide Karna's faults or his unfortunate friendships, yet it is for his generosity alone that he is remembered with reverence.

Karna did not give for the sake of fame. Giving was his nature, and fame followed behind it. He did not look at the face of the petitioner before deciding; whoever asked, he gave. That is why even the gods came to him with trust. In many a street we have seen a smaller version of this: an elder at whose door the hungry were always fed. He was not rich, but nobody who climbed his steps went away hungry, and after he was gone no one in the lane failed to speak of him.

When village grandmothers tell this story to children they add a gentle note: not everyone need be a Karna, but if each person gives a small gift every day according to their means, that too is a small renown.