தEN
Read the Kural
Adhigaram 65

Power of Speech

சொல்வன்மை · Solvanmai

சொல்வன்மை அதிகாரம், நாவின் நலமே தனிப்பெரும் நலம் என்றும், இடம் அறிந்து சுருக்கமாகவும் இனிமையாகவும் பேசும் ஆற்றல் அறத்தையும் பொருளையும் தரும் என்றும் கூறுகிறது.

This chapter teaches that the grace of the tongue is a unique blessing, and that speech that is apt, brief and sweet brings both dharma and prosperity.

அறிமுகம்

திருக்குறளின் பொருட்பாலில் அரசியல் இயலைச் சேர்ந்த இந்த அதிகாரத்தின் பெயர் சொல்வன்மை. 'வன்மை' என்றால் வலிமை, திறன். சொல்லின் வலிமையையும் அதைப் பயன்படுத்தும் திறனையும் இந்த அதிகாரம் பேசுகிறது. அமைச்சு அதிகாரம் அமைச்சனின் தகுதிகளைச் சொன்னது; அந்த அமைச்சனின் மிகப் பெரிய கருவி அவனது நா. அதனால் அடுத்து இந்த அதிகாரம் வருவது இயல்பே. ஒரு நாட்டின் அமைதியும் போரும், ஓர் இல்லத்தின் இன்பமும் துன்பமும் சொல்லால் நிர்ணயமாகின்றன.

முதல் குறள் 'நாநலம்' என்பதை எல்லா நலங்களினும் வேறுபட்ட தனி நலம் என்று போற்றுகிறது. இரண்டாம் குறள் ஆக்கமும் கேடும் சொல்லால் வருவதால் சொல்லில் சோர்வு கூடாது என்கிறது. மூன்றாம் குறள் கேட்பவரைப் பிணிக்கும் சொல்லையே சொல் என்று கூற முடியும் என்கிறது. நான்கு, ஐந்து குறள்கள் இடம் அறிந்து, மறுக்க இயலாத சொல்லைச் சொல்வதன் சிறப்பைச் சொல்கின்றன. ஆறாம் குறள் கேட்பவரை மகிழ்விப்பதோடு பிறர் சொல்லின் பயனையும் கொள்ளும் மாட்சியைப் புகழ்கிறது.

ஏழாம் குறள் சொல்வன்மை, சோர்வின்மை, அஞ்சாமை ஆகிய மூன்றும் உடையவனை வெல்வது அரிது என்கிறது. எட்டாம் குறள் இனிமையாக ஒழுங்காகப் பேசுபவரை உலகம் விரைவில் செவிகொடுத்துக் கேட்கும் என்கிறது. ஒன்பதாம் குறள் பலவற்றைச் சொல்லத் துடிப்பவர், சில சொற்களில் தெளிவாகச் சொல்லும் திறன் இல்லாதவர் என்று சுட்டுகிறது. பத்தாம் குறள் கற்றதைப் பிறர் உணரும் வகையில் விரித்துரைக்க இயலாதவர் மணமற்ற மலர் போன்றவர் என்று உவமிக்கிறது.

இன்றைய உலகில் பேச்சு முன்னெப்போதையும் விட மிகுதியாக உள்ளது. சமூக வலைத்தளங்களில், கூட்டங்களில், குடும்பங்களில் சொற்கள் வெள்ளமாகப் பாய்கின்றன. ஆனால் அவற்றுள் எத்தனை சொற்கள் தெளிவையும் இனிமையையும் தருகின்றன என்பது கேள்விக்குறி. வள்ளுவரின் இந்த அதிகாரம் எப்போது, எவ்வளவு, எவ்வாறு பேச வேண்டும் என்ற பாடத்தை நமக்கு அளிக்கிறது.

இந்த அதிகாரம் அமைச்சு அதிகாரத்தின் தொடர்ச்சியாக இருப்பதில் ஒரு நுட்பம் உண்டு. அமைச்சன் எவ்வளவு அறிவுடையவனாக இருந்தாலும் அந்த அறிவை அரசனுக்கும் மக்களுக்கும் புரியும் வகையில் சொல்லத் தெரியாவிட்டால் அது பயனற்றுப் போகிறது. அதனால் கல்வி, ஆராய்ச்சி, ஆலோசனை ஆகியவற்றின் இறுதிப் படி சொல்வன்மையே. எழுத்தும் பேச்சும் இரண்டும் இதில் அடங்கும். சொல்லை அவ்வாறு பண்படுத்தியவனை உலகம் மதிக்கிறது.

இந்த அதிகாரத்தில் வள்ளுவர் சொல்லின் ஆற்றலைப் புகழ்வதோடு நிற்கவில்லை; அதன் ஆபத்தையும் எச்சரிக்கிறார். ஒரே சொல் ஆக்கத்தையும் கேட்டையும் தரக்கூடும் என்பதால் சொல்லில் சோர்வு கூடாது என்கிறார். அதேபோல், சுருக்கமான பேச்சு, இடம் அறிந்த பேச்சு, எதிர்க்க இயலாத பேச்சு, இனிய பேச்சு, அஞ்சாத பேச்சு, கேட்பதிலும் கற்பதிலும் பணிவு ஆகியவற்றை வரிசையாகச் சொல்கிறார். இவை எல்லாம் சேர்ந்தால் தான் சொல்வன்மை முழுமை பெறுகிறது.

நம் காலத்துக்கு இது ஒரு பெரிய பாடம். ஊடகங்களும் கருவிகளும் நம் சொற்களுக்கு வானளாவிய ஒலிபெருக்கியைத் தந்துள்ளன. அதே வேளையில் நம் சொல்லின் பொறுப்பும் அதிகரித்துள்ளது. ஒவ்வொரு சொல்லையும் எண்ணிப் பேசும் பழக்கமே இன்றைய சமூகத்துக்குத் தேவையான சொல்வன்மை.

நம் மரபில் வாக்கிற்கு தனிச் சிறப்பு உண்டு. சரஸ்வதியை வாக்தேவி என்று வணங்குகிறோம். 'வாக்கே தெய்வம்' என்ற நம்பிக்கை உண்டு. அத்தகைய வாக்கை நாம் தூய்மையாகவும் பயனுடையதாகவும் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே இந்த அதிகாரத்தின் உள்ளக் கருத்து.

ஆகவே நாவை நலமாக வளர்ப்பது ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்நாள் பணி என்பதே இந்த அதிகாரம் தரும் அழைப்பு.

இந்த அதிகாரத்தைப் படிக்கும் ஒவ்வொருவரும் தாம் இன்று பேசிய சொற்களை ஒருமுறை நினைத்துப் பார்த்து, அவற்றுள் எவை இனிமையும் உண்மையும் உடையவை என்று ஆராயலாம். அந்த ஆராய்ச்சியே சொல்வன்மைக்கான முதல் படி.

Introduction

The name of this chapter in the Arasiyal section of the Porutpaal is Solvanmai. 'Vanmai' is strength or skill. The chapter speaks of the power of speech and the skill to use it. The previous chapter gave the qualifications of the minister; the minister's greatest tool is his tongue. So it is natural that this chapter follows. A country's peace or war and a home's joy or sorrow are decided by words.

The first verse honours 'naanalam', the grace of the tongue, as a unique blessing different from all other blessings. The second says that since prosperity and ruin both come from speech, there must be no lapse in speaking. The third says that only speech that binds the listeners can be called speech. The fourth and fifth speak of the value of speaking aptly and unanswerably. The sixth praises the dignity of delighting listeners while also taking the value of others' words.

The seventh says that one with eloquence, steadiness and fearlessness is hard to defeat. The eighth says that the world quickly lends its ear to those who speak sweetly and in order. The ninth points out that those who long to say many things lack the skill to say a few clear words. The tenth compares those who cannot explain what they have learnt to a flower without fragrance.

In today's world speech is more abundant than ever. In social media, meetings and families words flow like a flood. How many of them give clarity and sweetness is the question. This chapter of Valluvar gives us the lesson of when, how much and how to speak.

There is a subtlety in this chapter following the chapter on ministers. However wise a minister may be, if he cannot say his knowledge in a way the king and people understand, it is useless. So the last step of learning, examination and counsel is eloquence. Both writing and speaking come under it. The world honours one who has so refined his word.

Valluvar here does not only praise the power of speech; he also warns of its danger. Because one word may bring prosperity or ruin, he says there should be no lapse in speech. He also lists in order brief speech, apt speech, unanswerable speech, sweet speech, fearless speech, and humility in listening and learning. Only when all these combine does eloquence become complete.

In our tradition speech has special honour. We worship Saraswati as Vagdevi. There is the belief that speech is divine. The inner idea of the chapter is that such speech should be used purely and usefully.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

  1. 641நாநலம் என்னும் நலனுடைமை அந்நலம்
    யாநலத்து உள்ளதூஉம் அன்று.    நாவின் நலம் என்று சொல்லப்படும் சிறந்த நலம், மற்ற எந்த நலங்களுக்குள்ளும் அடங்குவதில்லை; அது தனித்து நிற்கும் சிறப்புடையது.The excellence called the grace of the tongue is not counted among any other excellences; it stands apart.    Read
  2. 642ஆக்கமுங் கேடும் அதனால் வருதலால்
    காத்தோம்பல் சொல்லின்கட் சோர்வு.    நன்மையும் தீமையும் சொல்லாலேயே வருவதால், சொல்லில் தவறு நேராமல் காத்துப் பேணிக்கொள்ள வேண்டும்.Since both prosperity and ruin come through speech, one must guard against any lapse in words.    Read
  3. 643கேட்டார்ப் பிணிக்கும் தகையவாய்க் கேளாரும்
    வேட்ப மொழிவதாம் சொல்.    கேட்டவரைத் தன்பால் கட்டிக்கொள்ளும் தன்மையுடையதாய், கேட்க விரும்பாதவர்களும் விரும்பும்படி பேசுவதே சொல்.Speech that binds those who hear it, and is spoken so that even those not inclined to listen come to desire it, is true speech.    Read
  4. 644திறனறிந்து சொல்லுக சொல்லை அறனும்
    பொருளும் அதனினூஉங்கு இல்.    இடம், சமயம், உபாயம் அறிந்து சொல்லைச் சொல்ல வேண்டும்; அறத்துக்கும் பொருளுக்கும் அதைவிட மேலான வழி வேறில்லை.One should speak words after knowing the means, time and place; there is nothing better than this for dharma and wealth.    Read
  5. 645சொல்லுக சொல்லைப் பிறிதோர்சொல் அச்சொல்லை
    வெல்லுஞ்சொல் இன்மை அறிந்து.    அந்தச் சொல்லை வெல்லக்கூடிய வேறொரு சொல் இல்லை என்பதை அறிந்தே, ஒரு சொல்லைச் சொல்ல வேண்டும்.Say a word only after knowing that no other word can defeat it.    Read
  6. 646வேட்பத்தாஞ் சொல்லிப் பிறர்சொல் பயன்கோடல்
    மாட்சியின் மாசற்றார் கோள்.    கேட்பவர் விரும்பும்படி தாம் பேசி, பிறர் சொல்லின் பயனையும் கொள்ளுதல் என்பது, குற்றமற்ற பெரியோரின் சிறந்த கொள்கை.To speak so that listeners desire to hear, and to take the benefit of others' words, is the excellent way of the faultless great.    Read
  7. 647சொலல்வல்லன் சோர்விலன் அஞ்சான் அவனை
    இகல்வெல்லல் யார்க்கும் அரிது.    சொல்வன்மை உடையவனாகவும், தளர்ச்சி இல்லாதவனாகவும், அஞ்சாதவனாகவும் இருப்பவனை வாதத்தில் வெல்வது யாருக்கும் அரிது.It is hard for anyone to defeat in debate one who is skilled in speech, free of lapse and fearless.    Read
  8. 648விரைந்து தொழில்கேட்கும் ஞாலம் நிரந்தினிது
    சொல்லுதல் வல்லார்ப் பெறின்.    ஒழுங்காக அடுக்கி இனிமையாகப் பேசும் திறன் உடையவரைப் பெற்றால், உலகம் அவர் சொல்லும் செயலை விரைவாகக் கேட்டு நடக்கும்.If the world finds those skilled in speaking in order and sweetly, it will quickly hear and follow what they say to do.    Read
  9. 649பலசொல்லக் காமுறுவர் மன்றமா சற்ற
    சிலசொல்லல் தேற்றா தவர்.    அவையில் குற்றமற்ற சில சொற்களால் கருத்தைச் சொல்லத் தெரியாதவர்களே பல சொற்களைச் சொல்ல விரும்புவர்.Those who do not know how to say their thought in a few faultless words in an assembly are the ones who long to speak many words.    Read
  10. 650இணருழ்த்தும் நாறா மலரனையர் கற்றது
    உணர விரித்துரையா தார்.    தாம் கற்றதைப் பிறர் உணரும்படி விளக்கிச் சொல்லாதவர், கொத்தாகப் பூத்தும் மணம் வீசாத மலரைப் போன்றவர்.Those who do not explain what they have learnt so that others understand are like a flower that blooms in clusters yet gives no fragrance.    Read
அதிகாரக் கதை

திருஞானசம்பந்தரின் தேவாரம்

பெரிய புராணத்தில் திருஞானசம்பந்தர் புராணம் சொல்லின் ஆற்றலுக்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது. சீர்காழியில் சிவபாத இருதயர், பகவதி அம்மையார் தம்பதிக்குப் பிறந்த குழந்தை மூன்று வயதில் கோயில் குளக்கரையில் தந்தையைக் காணாமல் அழுதது. அப்போது உமையம்மை ஞானப்பாலை ஊட்டியதாகவும், அந்தக் குழந்தை 'தோடுடைய செவியன்' என்று தொடங்கும் முதல் பதிகத்தைப் பாடியதாகவும் புராணம் கூறுகிறது. அந்தச் சொற்களில் பக்தியும் இசையும் பொருளும் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தன.

சம்பந்தர் தலந்தோறும் சென்று பதிகம் பாடினார். அவர் பாடல்களைக் கேட்டவர்கள் மனம் உருகினர். திருக்கோலக்காவில் அவர் கை தட்டிப் பாடியபோது கை நோவுமென்று இறைவன் பொற்றாளம் அளித்தார் என்று கதை சொல்கிறது. பாடல் இனிமையால் கேட்போரைக் கட்டிப் போடும் வல்லமை அவரிடம் இருந்தது. அவர் சொற்களைக் கேட்டவர்கள் அவற்றை நெஞ்சில் பதித்துக்கொண்டனர்.

மதுரையில் பாண்டிய மன்னன் கூன் பாண்டியன் சமணர்களின் தாக்கத்தில் இருந்தான். அவன் மனைவி மங்கையர்க்கரசியாரும் அமைச்சர் குலச்சிறையாரும் சிவ பக்தர்கள். அவர்கள் சம்பந்தரை மதுரைக்கு அழைத்தனர். அரசன் வெப்பு நோயால் வருந்தியபோது சமணர் அவனைக் குணப்படுத்த இயலாமல் தவித்தனர். சம்பந்தர் 'மந்திரமாவது நீறு' என்று தொடங்கும் பதிகத்தைப் பாடி திருநீறு பூசினார்; நோய் தணிந்தது என்று புராணம் கூறுகிறது.

அதன் பின் சமணர்களோடு வாதமும் நடந்தது. அனல் வாதம், புனல் வாதம் என இரண்டிலும் சம்பந்தரின் தேவாரப் பாடல்களே வெற்றி பெற்றன என்று பாரம்பரியம் கூறுகிறது. இதன் பின் பாண்டிய மன்னன் சைவம் தழுவினான். சம்பந்தரின் சொல்லுக்கு எதிர்ச்சொல் இல்லை என்ற நிலை உருவானது. அவர் வெறும் வாதத்தால் அல்ல, அன்பும் அருளும் கலந்த சொற்களால் வென்றார்.

பிற்காலத்தில் அவர் தம் திருமணத்தன்று நல்லூர்ப் பெருமணத்தில் ஒரு சோதி வடிவில் இறைவனோடு கலந்தார் என்று புராணம் கூறுகிறது. அவர் பாடிய பதிகங்கள் இன்றும் ஆலயங்களில் ஓதப்படுகின்றன. சொல்லின் நலம் அவரது பதினாறு ஆண்டு வாழ்க்கையைப் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு நிலைக்கச் செய்தது.

சம்பந்தரின் வாழ்வில் இன்னொரு நிகழ்வும் உண்டு. திருமறைக்காட்டில் வேதங்களால் பூசிக்கப்பட்ட கோயிலின் கதவுகள் மூடியிருந்தன. அவற்றைத் திறக்கும் வழியைப் பாட வேண்டும் என்று அப்பர் சுவாமிகள் முன்பு பதிகம் பாடி திறந்தார்; பின்னர் சம்பந்தர் பதிகம் பாடி மூடினார் என்று புராணம் கூறுகிறது. இருவரும் சொல்லாலேயே கதவுகளைத் திறந்தும் மூடியும் செய்ததாக மரபு உரைக்கிறது. இது தமிழ்ச் சொல்லின் ஆன்மிக ஆற்றலுக்கு ஒரு குறியீடு.

இன்றும் சம்பந்தரின் முதல் பதிகமான 'தோடுடைய செவியன்' கோயில்களில் ஓதப்படுகிறது. அது பல நூற்றாண்டுகளாகக் குழந்தைகளுக்கும் பெரியோருக்கும் ஒரே விருப்பத்தோடு சொல்லிக்கொடுக்கப்படுகிறது. இசைத் தமிழின் மேன்மையைச் சம்பந்தர் வாழ்ந்து காட்டினார். அவரது யாழ்முரி பதிகம் இசையில் கடினமான அமைப்புடையது; அதைக் கேட்டு யாழ் வாசித்த திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணர் வியந்தார் என்று கூறுகிறார்கள். எளிமையும் கடினமும் கலந்த சொல்வன்மையின் சிகரம் அவர்.

சம்பந்தர் சிறுவராயிருந்தும் பெரியவர்களும் அவரை வணங்கும் நிலை எப்படி வந்தது? அவர் சொல்லில் மட்டும் அல்ல, அவரது பணிவிலும் அன்பிலும் ஒளி இருந்தது. அவர் தம் பாடல்களில் தம் புகழைப் பாடவில்லை; இறைவனையே பாடினார். அதனால் அவரது சொல் செருக்கற்றதாகவும் இனிமையுடையதாகவும் இருந்தது. இதுவே சொல்வன்மையின் உண்மை இரகசியம்: சொல்லின் வலிமை சொல்பவனின் தூய்மையிலிருந்து வருகிறது.

'நாநலம் என்னும் நலனுடைமை' என்பதன் முழு வடிவம் சம்பந்தரின் வாழ்க்கை. அவர் நா இனிமையால் அருளையும், தெளிவால் அறிவையும், உறுதியால் வெற்றியையும் தந்தது. அதனால் சொல்வன்மை அதிகாரத்தின் உயிர்ச் சித்திரமாக அவரை நாம் காணலாம்.

சம்பந்தரின் வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்வது இதுதான்: அன்பும் பணிவும் உண்மையும் கலந்த சொல் சிறுவன் வாயிலிருந்து வந்தாலும் அரசர்களையும் அறிஞர்களையும் வெல்லும். சொற்களைப் பண்படுத்தும் ஒவ்வொருவரும் தம்மைச் சுற்றி ஒரு சிறிய தேவாரத்தை உருவாக்க முடியும்; அது வீட்டில் இனிய சொல்லாக, பள்ளியில் தெளிந்த பாடமாக, சமூகத்தில் உண்மையான சொல்லாக ஒலிக்கலாம். அவ்வாறு ஒலிக்கும் சொல்லே சொல்வன்மையின் நிறைவு.

இந்த வாழ்க்கை வரலாற்றைப் படிக்கும் குழந்தைகள் தம் சொற்களில் அன்பையும் உண்மையையும் சேர்த்துப் பழக வேண்டும் என்று பெரியோர் ஊக்குவிக்கின்றனர்.

Chapter story

The Thevaram of Thirugnanasambandar

In the Periya Puranam, the Thirugnanasambandar Puranam stands as a fine example of the power of the word. A child born to Sivapada Hridayar and Bhagavathi Ammaiyar at Sirkazhi, at three years old cried on the temple tank bank not finding his father. Then, the Purana says, Goddess Uma fed him the milk of wisdom, and the child sang the first decad beginning 'Thodudaiya seviyan'. In those words devotion, music and meaning were mingled as one.

Sambandar went from shrine to shrine singing decads. Those who heard his songs melted in heart. At Thirukkolakka, when he sang clapping his hands, the story says the Lord gave a golden cymbal so that his hands would not hurt. His songs had the power to bind listeners by sweetness. Those who heard his words kept them in their hearts.

In Madurai the Pandya king Koon Pandyan was under the influence of the Jains. His queen Mangayarkkarasiyar and minister Kulachchiraiyar were Shiva devotees. They invited Sambandar to Madurai. When the king suffered a burning fever the Jains could not cure him. Sambandar sang the decad beginning 'Mandhiramaavadhu neeru' and applied sacred ash; the fever eased, the Purana says.

Then a debate with the Jains followed. Tradition says that in both the ordeal by fire and the ordeal by water, Sambandar's Thevaram songs won. After this the Pandya king embraced Shaivism. A state arose in which Sambandar's word had no counter-word. He won not by mere argument but by words mixed with love and grace.

Later, the Purana says, on the day of his wedding at Nallur Perumanam he merged with the Lord in a form of light. His decads are still chanted in temples. The grace of speech made his sixteen-year life last many centuries.

There is another event in Sambandar's life. At Thirumaraikadu the doors of the temple, once worshipped by the Vedas, stood closed. The Purana says that Appar earlier opened them by singing a decad, and later Sambandar sang a decad to close them. Tradition says both opened and closed the doors by word alone. It is a symbol of the spiritual power of the Tamil word.

Even today Sambandar's first decad 'Thodudaiya seviyan' is chanted in temples. For many centuries it has been taught with equal love to children and elders. Sambandar lived out the excellence of musical Tamil. His 'Yazhmuri' decad has a difficult musical structure; it is said the yazh player Thirunilakanta Yazhppanar marvelled when he heard it.

How did it come that though Sambandar was a child, even elders bowed to him? There was light not only in his word but in his humility and love. In his songs he did not sing his own praise; he sang the Lord. So his word was free of pride and sweet. This is the true secret of eloquence: the strength of a word comes from the purity of the speaker.

Sambandar's life is the full form of 'naanalam ennum nalanudaimai'. His tongue gave grace through sweetness, knowledge through clarity and victory through firmness. So we can see him as the living picture of the chapter on the power of speech.

முக்கியப் பாடங்கள்

  • நாவின் நலம் மற்ற எல்லா நலங்களிலிருந்தும் வேறுபட்ட சிறப்புடையது.
  • ஆக்கமும் கேடும் சொல்லால் வருவதால் சொல்லில் சோர்வு கூடாது.
  • இடம், பொருள், கேட்பவர் ஆகியவற்றை அறிந்து சொல்வதே சிறந்த பேச்சு.
  • அஞ்சாமையும் தெளிவும் உடைய சொல்வன்மையை வெல்வது அரிது.
  • கற்றதைப் பிறர் உணரும் வகையில் விரித்துரைக்கும் ஆற்றல் அறிவுக்கு மணம் சேர்க்கும்.

Key lessons

  • The grace of the tongue is a blessing different from all other blessings.
  • Since prosperity and ruin both come from speech, there must be no lapse in speaking.
  • The best speech is that which knows the place, the matter and the listener.
  • A speaker who is fearless and clear is hard to defeat.
  • The ability to explain what one has learnt so that others understand adds fragrance to knowledge.