Kural 376 · பரியினும் ஆகாவாம் பாலல்ல உய்த்துச்

மகாபலியின் இழப்பும் பேறும்

பாகவத புராணத்தின் எட்டாம் ஸ்கந்தத்தில் மகாபலிச் சக்கரவர்த்தியின் கதை வருகிறது. பிரகலாதனின் பேரன் மகாபலி அசுர குலத்தவன்; ஆயினும் அறநெறியும் கொடைத்திறனும் மிக்கவன். தன் வலிமையால் அவன் இந்திரனை வென்று மூவுலகையும் ஆண்டான். தேவர்கள் அச்சுறுத்தப்பட்டு திருமாலிடம் முறையிட்டனர்.

திருமால் காசியபருக்கும் அதிதிக்கும் மகனாக வாமனன் என்ற குள்ள அந்தணச் சிறுவனாகப் பிறந்தார். மகாபலி வேள்வி செய்துகொண்டிருந்த இடத்துக்கு வாமனன் வந்தார். மகாபலி அவரை வரவேற்று, 'என்ன வேண்டும்?' என்று கேட்டான். 'மூன்றடி நிலம் வேண்டும்' என்றார் வாமனன். அசுர குருவான சுக்கிராசாரியார் இது திருமாலின் சூழ்ச்சி என்று உணர்ந்து, 'கொடுக்காதே' என்று தடுத்தார்.

ஆனால் மகாபலி, 'கொடுத்த வாக்கைக் காப்பதே அறம்; கொடுப்பவனுக்கு அழிவு வந்தாலும் கொடை பெரிது' என்று உறுதியாகக் கூறி நீர் வார்த்தான். அந்தக் கணத்தில் வாமனன் விசுவரூபம் எடுத்தார். ஓர் அடியால் பூமியை அளந்தார்; இரண்டாம் அடியால் வானத்தை அளந்தார். மூன்றாம் அடிக்கு இடம் எங்கே என்று கேட்டார். மகாபலி தன் தலையைக் காட்டி, 'என் தலைமேல் வையுங்கள்' என்றான். திருமால் தம் அடியை அவன் தலை மேல் வைத்து, அவனைச் சுதல உலகுக்கு அனுப்பினார் என்று நூல் சொல்கிறது.

மூவுலகையும் காப்பாற்றி வைத்திருந்த மகாபலிக்கு அது நிலைக்கவில்லை. ஆனால் இழப்பிலும் அவன் முகம் மலர்ந்தே இருந்தது. திருமால் அவனது கொடைக்கு மகிழ்ந்து, அடுத்த மன்வந்தரத்தில் இந்திரப் பதவியை அவனுக்கு அளிப்பதாக வாக்களித்தார். சுதல உலகில் தாமே அவனது வாயிற்காவலனாக நிற்பதாகவும் அருளினார்.

இக்கதையில் 'பரியினும் ஆகாவாம்' என்பது தெளிவாகிறது. மகாபலி மூவுலகையும் பாதுகாக்க எவ்வளவு முயன்றாலும், அது ஊழ் வகுத்த அளவுக்கு மேல் நிலைக்கவில்லை. அதே சமயம் 'சொரியினும் போகாதம' என்பதும் உண்மையாயிற்று: தன் செல்வம் முழுவதையும் தானம் செய்த அவனுக்கு, பெருமையும் பதவியும் வேறு வடிவில் திரும்பின.

கேரளத்தில் ஓணம் திருநாள், மகாபலி ஆண்டுதோறும் தம் மக்களைக் காண வருவதாக நம்பி, மகிழ்ச்சியோடு கொண்டாடப்படுகிறது. இழந்தும் மக்கள் மனத்தில் வாழ்பவனாக அவன் நினைக்கப்படுகிறான்.

உரிமை என்பது கையில் பிடித்துக்கொள்வதில் இல்லை; அது தரும் கொடையிலும் தாங்கும் மனநிலையிலும் உள்ளது என்பதை இந்தக் கதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

Mahabali's Loss and Gain

In the eighth book of the Bhagavata Purana comes the story of the emperor Mahabali. Mahabali, grandson of Prahlada, belonged to the asura line, yet was full of righteousness and generosity. By his might he defeated Indra and ruled the three worlds. The frightened devas appealed to Vishnu.

Vishnu was born to Kashyapa and Aditi as Vamana, a dwarf Brahmin boy. Vamana came to the place where Mahabali was performing a sacrifice. Mahabali welcomed him and asked, 'What do you want?' 'Three paces of land,' said Vamana. Shukracharya, the preceptor of the asuras, recognised this as Vishnu's ruse and said, 'Do not give it.'

But Mahabali firmly said, 'To keep one's word is dharma. Even if ruin comes to the giver, the gift is great,' and poured the water. At that moment Vamana took his universal form. With one step he measured the earth, with the second the sky. He asked where he might put the third step. Mahabali showed his head and said, 'Place it on my head.' Vishnu placed his foot on his head and sent him to the nether world Sutala, the text tells us.

Mahabali had guarded the three worlds, yet it did not last. But even in his loss his face stayed bright. Pleased with his generosity, Vishnu promised him the post of Indra in the next age, and graciously said that he himself would stand as the doorkeeper of Sutala.

In this story 'what is not our share does not stay though guarded' becomes plain. However hard Mahabali tried to protect the three worlds, they did not stay beyond what fate allotted. At the same time 'what is ours does not go though scattered' also proved true: to one who gave away all his wealth, honour and position returned in another form.