Kural 379 · நன்றாங்கால் நல்லவாக் காண்பவர் அன்றாங்கால்

குந்தியின் வேண்டுதல்

பாகவத புராணத்தின் முதல் ஸ்கந்தத்தில் குந்தி தேவியின் துதி வருகிறது. குருக்ஷேத்திரப் போர் முடிந்தது. பாண்டவர்கள் வெற்றி பெற்றனர். அஸ்வத்தாமன் ஏவிய பிரம்மாஸ்திரத்திலிருந்து உத்தரையின் கருவில் இருந்த பரீக்ஷித்தைக் கண்ணன் காப்பாற்றினான். கண்ணன் துவாரகை திரும்புவதற்குப் புறப்படும்போது, குந்தி தேவி அவனைப் புகழ்ந்து துதிக்கிறாள்.

அந்தத் துதியில் ஒரு வியக்கத்தக்க வேண்டுகோள் உள்ளது. குந்தி கண்ணனிடம், 'எங்களுக்குத் துன்பங்கள் எப்போதும் வந்துகொண்டே இருக்கட்டும்; ஏனெனில் துன்பங்களில்தான் உன்னைக் காண்கிறோம்' என்கிறாள். வாழ்க்கை முழுவதும் வனவாசம், அவமானம், போர், இழப்பு ஆகியவற்றைச் சந்தித்தவள் அவள். ஆனால் அவற்றின் ஒவ்வொன்றிலும் இறைவனின் துணையை உணர்ந்தவள்.

அவள் தொடர்ந்து சொல்கிறாள்: 'செல்வமும் பெருமையும் வரும்போது மனிதன் உன்னை மறந்துவிடுகிறான். எளியவர்க்கு எளியவனான நீ, பற்றற்றவனாகிய நீ, செல்வம் உடையவனுக்கு எளிதில் எட்டுபவன் அல்லை.' இவ்வாறு அவள் நன்மையையும் தீமையையும் ஒரே பார்வையில் எதிர்கொள்ளும் முதிர்ச்சியைக் காட்டுகிறாள்.

குந்தி இழந்தவை பல: கணவர் பாண்டு இளமையில் இறந்தார்; தன் முதல் மகன் கர்ணனை அவள் உலகுக்கு அறிவிக்க முடியவில்லை; தன் ஐந்து மகன்களும் காட்டில் துன்புற்றனர். இத்தனைக்கும் பிறகும் அவள் இறைவன் மீது வருந்தாமல், நன்றியோடு பேசுகிறாள்.

இந்தப் பக்குவம் வள்ளுவர் கூறும் 'நன்றாங்கால் நல்லவாக் காண்பவர் அன்றாங்கால் அல்லற்படுவது எவன்?' என்ற கேள்விக்கு ஓர் உயிருள்ள விடை. நன்மையிலும் தீமையிலும் இறைவனின் நினைவை இழக்காமல் இருப்பவளுக்கு, துன்பம் வருத்தமாக மாறாமல் துணையாகிறது.

நாமும் குந்தியைப்போல் ஒவ்வொரு துன்பத்திலும் ஏதேனும் ஒரு பாடத்தையும், ஒரு துணையையும் காணப் பழகலாம். அந்தப் பழக்கமே அல்லற்படாமல் இருக்கும் வழி.

குந்தியின் துதி வைணவ மரபில் மிகவும் போற்றப்படும் பகுதிகளில் ஒன்றாகும். பாகவத பாராயணத்தில் கேட்கும் ஒவ்வொருவரும் அவளுடைய வேண்டுதலின் ஆழத்தை வியக்கின்றனர். துன்பத்தை வரமாகக் கேட்கும் துணிவு, அவள் எவ்வளவு ஆழமாக இறைவனை அறிந்தாள் என்பதைக் காட்டுகிறது. அவள் கண்ணனிடம் தன் மகன்களின் வெற்றியைக் கோரவில்லை; தம் பற்றுகள் தளர வேண்டும் என்று கோரினாள். போரில் தன் பிள்ளைகள் வென்றபோதும் அவள் செருக்குக் கொள்ளவில்லை. அவளுடைய அந்தப் பணிவே அவளை அமைதியாக நிற்க வைத்தது. தன் வாழ்வின் துயரங்களை இறைவனின் அருளாகப் பார்க்கும் அவளுடைய பார்வை நமக்கு ஒரு வழிகாட்டி.

Kunti's Prayer

The first book of the Bhagavata Purana contains the prayer of Queen Kunti. The war of Kurukshetra was over. The Pandavas had won. Krishna had saved Parikshit in Uttara's womb from the Brahmastra hurled by Ashvatthama. As Krishna was about to leave for Dwaraka, Kunti Devi praised him in a prayer.

In that prayer there is a striking request. Kunti said to Krishna, 'Let calamities come to us always, because it is in calamity that we see you.' She was one who had faced forest exile, humiliation, war and loss throughout her life. Yet in each of them she had felt the Lord's support.

She continued, 'When wealth and glory come, a person forgets you. You who are easily reached by the humble, you who are free of attachment, are not easily attained by the man of riches.' In this way she shows the maturity to meet good and bad with one eye.

Kunti had lost much. Her husband Pandu died young. She could not announce her first son Karna to the world. Her five sons suffered in the forest. After all of this she speaks to the Lord not with complaint but with gratitude.

This maturity is a living answer to Valluvar's question, 'those who welcome good when it comes, why do they grieve when the opposite comes?' For one who does not lose the memory of the Lord in good or bad, sorrow becomes not grief but companionship.

We too can learn like Kunti to look for a lesson and a companion in each trouble. That habit is the way not to be tormented by it.