Kural 375 · நல்லவை எல்லாஅந் தீயவாம் தீயவும்

ஊர்வசியின் சாபமும் பிருகந்நளையும்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்திலும் விராட பர்வத்திலும் அர்ஜுனனின் ஒரு கதை வருகிறது. வனவாசத்தின்போது அர்ஜுனன் தெய்வீக அஸ்திரங்களைப் பெறுவதற்காகத் தேவலோகம் சென்று இந்திரனின் அரண்மனையில் தங்கினான். அங்கே இசை, நடனம், கலை ஆகியவற்றையும் பயிற்சி பெற்றான். இந்திரன் அவனுக்கு சித்திரசேனன் என்ற கந்தர்வனை ஆசிரியராக்கினான்.

ஒரு நாள் தேவ மங்கை ஊர்வசி அர்ஜுனனிடம் தன் ஆசையைத் தெரிவித்தாள். அர்ஜுனன் அவளைத் தாய்போல மதிப்பதாகக் கூறி, பணிவோடு மறுத்தான். அவள் அழகைவிட அவளது வம்சத்தின் முன்னோர் புருரவசு என்பதால் அவள் தனக்குத் தாய் முறை ஆகிறாள் என்று அவன் கருதினான் என்று மரபு சொல்கிறது. ஊர்வசி சினம் கொண்டு, 'ஒரு ஆண்டு நீ பேடு ஆவாய்' என்று சபித்தாள்.

அர்ஜுனன் இந்தச் சாபத்தால் மிகவும் வருந்தினான். ஆனால் இந்திரன், 'இது உனக்கு நன்மையாக முடியும்; உன் அஞ்ஞாதவாசக் காலத்தில் இதை ஒரு ஆண்டாக ஏற்றுக்கொள்ளலாம்' என்று தேற்றினார். அவ்வாறே சாபம் ஒரு ஆண்டுக்கு மட்டும் பலிக்கும்படி மாற்றப்பட்டது.

பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசம் முடிந்து, பதிமூன்றாம் ஆண்டு யாரும் அறியாமல் வாழ வேண்டிய கட்டம் வந்தது. அந்த நிலையில் தன்னை மறைத்துக்கொள்வது பாண்டவர்களுக்குப் பெரிய சிக்கலாக இருந்தது. அர்ஜுனன் அந்தச் சாபத்தைப் பயன்படுத்தி, விராட நாட்டு அரண்மனையில் பிருகந்நளை என்ற பெயரில் இளவரசி உத்தரைக்கு நடனமும் இசையும் கற்பிக்கும் ஆசிரியராகச் சேர்ந்தான்.

அந்த ஆண்டு முழுவதும் அவனை யாரும் அடையாளம் காணவில்லை. தேவலோகத்தில் கற்ற நடனமும் இசையும் அங்கே அவனுக்குப் பெரிதும் உதவின. ஒருகாலத்தில் தண்டனை போலத் தோன்றிய சாபம் அவர்களை எதிரிகளின் கண்களிலிருந்து காப்பாற்றும் மறைவாக மாறியது. ஆண்டு முடிந்ததும் சாபமும் முடிந்தது; அர்ஜுனன் தன் உருவத்தைப் பெற்றான்.

இக்கதை 'தீயவும் நல்லவாம்' என்பதன் அழகான உதாரணம். ஊழ் சாதகமாக மாறும்போது ஒரு சாபமே வரமாகிறது. அர்ஜுனன் தன் துன்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டு பொறுமையாக இருந்தான் என்பதே அவனுக்கு உதவியது.

விராட நாட்டில் அந்த ஆண்டு முடிவில் எதிரிகளை வெல்லும் வீரச் செயலும் அவனுக்கு வாய்த்தது.

தருமனும் பிற பாண்டவர்களும் அந்த ஆண்டை வெற்றிகரமாக முடித்ததும், அவர்கள் தம் உண்மை அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தினர். அர்ஜுனனின் இந்த அனுபவம் பின்னாளில் தெய்வங்களின் திட்டத்தில் ஒரு பகுதி என்று மரபு போற்றுகிறது. உத்தரை பின்னர் அர்ஜுனனின் மகன் அபிமன்யுவை மணந்தாள்; இவ்வாறு விராட வம்சத்துடன் பாண்டவருக்குப் பிணைப்பு உண்டானது.

Urvashi's Curse and Brihannala

A story of Arjuna appears in the Vana Parva and the Virata Parva of the Mahabharata. During the forest exile Arjuna went to the world of the gods to obtain divine weapons and stayed in Indra's palace. There he also trained in music, dance and the arts. Indra made the gandharva Chitrasena his teacher.

One day the celestial dancer Urvashi told Arjuna of her desire. Arjuna said he respected her as a mother and humbly declined. Tradition says he considered her to stand in a mother's place because her lineage went back to his own ancestor Pururavas. Urvashi grew angry and cursed him: 'For one year you will be unmanly.'

Arjuna was deeply distressed by the curse. But Indra comforted him: 'This will end in good. You can take this as a year during your period of hidden life.' So the curse was modified to take effect for just one year.

When the twelve years in the forest were over, the thirteenth year came, in which the Pandavas had to live unrecognised. Hiding themselves was a great difficulty for them. Arjuna used the curse. In the palace of the Virata kingdom he joined as Brihannala, teacher of dance and music to Princess Uttara.

Throughout that year nobody recognised him. The dance and music he had learned in the heavenly world served him greatly. The curse that once seemed a punishment became a cloak that protected them from their enemies' eyes. When the year ended, the curse also ended and Arjuna regained his form.

This tale is a lovely example of 'even the bad turns good'. When fate turns favourable, even a curse becomes a boon. What helped Arjuna was that he accepted his suffering and waited patiently.

At the end of that year in Virata, the chance for heroic action against the enemy also came to him.