Kural 420 · செவியிற் சுவையுணரா வாயுணர்வின் மாக்கள்

பகாசுரன்

மகாபாரத ஆதி பர்வத்தில் பாண்டவர்கள் அரக்கு மாளிகையிலிருந்து தப்பி, தாய் குந்தியோடு ஏகசக்கரம் என்ற ஊரில் ஒரு அந்தணரின் வீட்டில் மறைந்து வாழ்ந்தனர். ஒருநாள் அந்த வீட்டில் அழுகைக் குரல் கேட்டது. குந்தி அதன் காரணத்தை அறிந்தாள்.

அந்த ஊருக்கு அருகில் ஒரு காட்டில் பகன் என்னும் கொடிய அசுரன் வசித்தான். அவன் ஊர் மக்களை அழிப்பேன் என்று அச்சுறுத்தியதால், ஊரார் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்திருந்தனர். ஒவ்வொரு குடும்பமும் முறைவைத்து, ஒரு வண்டி நிறைய உணவையும் இரு எருதுகளையும், அவற்றைக் கொண்டு வரும் ஒரு மனிதனையும் அவனுக்கு அனுப்ப வேண்டும். அன்று அந்த அந்தணரின் முறை.

பகாசுரன் எந்த அறிவும் இல்லாதவன்; உண்ணுவதிலும் அழிப்பதிலுமே இன்பம் கண்டான். மனிதர்களின் துயரம், அழுகை, மன்றாடல் எதுவும் அவன் செவியில் நுழையவில்லை. அவன் அறிந்த ஒரே சுவை வாயின் சுவை. மனிதர்கள் தம் வலியால் அழும் ஒலி அவனுக்கு எதுவுமல்ல.

குந்தி தன் மகன் பீமனை அந்த முறைக்குப் போகச் சொன்னாள். அவன் உணவு வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டு காட்டுக்குச் சென்றான். வழியிலேயே அந்த உணவை எடுத்து உண்ணத் தொடங்கினான். பகன் வந்து பார்த்தபோது பீமன் தன் உணவை உண்ணுவதைக் கண்டு சினந்தான். இருவரும் கடும் போர் புரிந்தனர். பீமன் அவனைக் கொன்றான்.

ஊர் மக்கள் விடுதலை பெற்றனர். அவர்கள் பீமனைப் போற்றினர். ஆனால் உண்மையில் பகாசுரன் உயிர் வாழ்ந்த காலமெல்லாம் யாருக்கும் எந்தப் பயனும் இல்லை; அவன் இறந்ததால் ஊருக்கு இழப்பும் இல்லை. அவன் வாழ்வும் சாவும் ஒன்றே.

நல்லதைக் கேட்கும் சுவையை அறியாமல், வாயின் சுவையையே வாழ்வாகக் கொண்ட பகாசுரனுக்கு இறப்பும் வாழ்வும் ஒன்றே என்பதைக் குறள் கூறுவதற்கு இது ஒரு தெளிவான எடுத்துக்காட்டு.

பீமன் பகனைக் கொன்றபோது ஊர் மக்கள் மகிழ்ந்தனர். ஆனால் அதற்கு முன் அவர்கள் அவனுக்குப் பயந்து வாழ்ந்தனர். பகன் உண்மையில் ஒரு பெரிய பசி மட்டுமே; அவனுக்குள் வேறு எந்தப் பண்பும் இல்லை. நல்லவற்றைக் கேட்டிருந்தால் அவன் வாழ்வு வேறு விதமாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவன் அந்த வாய்ப்பைப் பெறவும் இல்லை, தேடவும் இல்லை. இது ஒரு எச்சரிக்கைக் கதை.

Bakasura

In the Adi Parva of the Mahabharata the Pandavas, having escaped from the house of lac, lived in hiding with their mother Kunti in the house of a Brahmin in a town called Ekachakra. One day a sound of weeping was heard in that house. Kunti learned the cause.

In a forest near that town lived a fierce asura named Baka. Since he threatened to destroy the people of the town, they had made an agreement. In turn, each family had to send him a cartload of food, two bulls and the man who brought them. That day it was the Brahmin's turn.

Bakasura had no knowledge at all; he found joy only in eating and destroying. The sorrow, weeping and pleas of people did not enter his ear. The only taste he knew was the taste of the mouth. The sound of people crying in pain meant nothing to him.

Kunti asked her son Bhima to go for that turn. He drove the food cart to the forest. On the way he began to eat the food himself. When Baka came and saw Bhima eating his food, he was enraged. The two fought a fierce fight. Bhima killed him.

The townspeople were freed. They praised Bhima. But in truth, all the time Bakasura lived he was of no use to anyone, and his death was no loss to the town. His living and dying were one.

For Bakasura, who knew no taste of hearing good things and made the taste of the mouth his life, living and dying were one, which is what the verse says; this is a clear example.