Kural 657 · பழிமலைந்து எய்திய ஆக்கத்தின் சான்றோர்

குருக்ஷேத்திரத்து முங்கிலியும் ஏழை அந்தணனும்

மகாபாரதத்தின் ஆசுவமேதிக பருவம் ஒரு சிறந்த கதையைச் சொல்கிறது. குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பின் யுதிஷ்டிரன் அஸ்வமேத யாகம் நடத்தினார். பெரும் தானங்கள் கொடுக்கப்பட்டன. யாகம் முடிந்த பின் அரங்கில் ஒரு நாகுலம், அதாவது முங்கிலி அல்லது கீரி, வந்தது. அதன் உடலின் ஒரு பாதி பொன்னிறமாக இருந்தது. அது சிரித்துச் சொன்னது: 'இந்த யாகம் குருக்ஷேத்திரத்தில் வாழ்ந்த ஒரு ஏழை அந்தணன் அளித்த ஒரு பிடி மாவுக்கு நிகராகாது.'

அனைவரும் வியப்படைந்தனர். முங்கிலி அந்தக் கதையைச் சொன்னது: குருக்ஷேத்திரத்தில் உஞ்சவிருத்தி வாழ்க்கை நடத்திய ஒரு ஏழை அந்தணன் இருந்தான். வயலில் அறுவடைக்குப் பின் சிந்தும் தானிய மணிகளைப் பொறுக்கி உண்பான். அவன், மனைவி, மகன், மருமகள் நான்கு பேரும் கடும் பஞ்சத்தில் பல நாள் பட்டினி கிடந்தனர். ஒருநாள் பெரும் முயற்சியால் சிறிது மாவு கிடைத்தது. அதைச் சமைத்து உண்ணத் தொடங்கும் வேளையில் ஒரு விருந்தாளி வந்தார்.

அந்தணன் தன் பங்கு மாவை விருந்தாளிக்குக் கொடுத்தான். விருந்தாளி பசி தணியாததால் அந்தணன் மனைவி தன் பங்கைக் கொடுத்தாள். பின் மகன் தன் பங்கைக் கொடுத்தான். பின் மருமகள் தன் பங்கைக் கொடுத்தாள். அவர்கள் அனைவரும் பட்டினியிலேயே இருந்து உயிர் துறந்தனர் என்று கதை சொல்கிறது. விருந்தாளி உண்மையில் தர்மதேவன்; அவர்களை மகிழ்ச்சியுடன் ஆசீர்வதித்து சொர்க்கத்துக்கு அனுப்பினான்.

அந்த இடத்தில் சிந்திய மாவில் முங்கிலி புரண்டபோது அதன் உடலின் பாதி பொன்னானது. மற்ற பாதியும் பொன்னாக வேண்டும் என்பதற்காக அது பல யாகங்களுக்குச் சென்று புரண்டது. எங்கும் மாறவில்லை. யுதிஷ்டிரனின் பெரிய யாகத்திலும் மாறவில்லை.

வறுமையிலும் நேர்மையுடன் வாழ்ந்த அவரது வாழ்க்கை ஊராருக்கு ஒரு பாடமாக அமைந்தது. பழிவழிச் செல்வம் பெற்றவர் இரவில் தூக்கமின்றித் தவித்தபோது, இவர் நிம்மதியாக உறங்கினார். இதுவே குறள் சொல்லும் இனிமை.

இவ்வாறு கதை முடிந்தபோது கேட்டவர்கள் அனைவரும் தங்கள் சொந்த வாழ்வையும் சிந்தித்துப் பார்த்தனர்; குறளின் ஒளி அவர்கள் மனத்தில் தெளிவாக நின்றது.

இந்தக் கதை நேர்மையான ஏழ்மையின் மகிமையைக் காட்டுகிறது. அந்த அந்தணன் குடும்பத்திடம் செல்வம் இல்லை; ஆனால் அவர்கள் பசியிலும் பழிக்கு இடம் தரவில்லை. அவர்களின் ஒரு பிடி மாவு, பெரிய யாகத்தின் குவியல் தானங்களை விடப் பெரியது என்று கதை சொல்கிறது. 'பழிமலைந்து எய்திய ஆக்கத்தின் சான்றோர் கழிநல் குரவே தலை' என்பதன் சிறந்த சான்று இது.

The Mongoose and the Poor Brahmin of Kurukshetra

The Ashvamedhika Parva of the Mahabharata tells a fine story. After the Kurukshetra war Yudhishthira performed the Ashvamedha sacrifice. Great gifts were given. After the sacrifice a mongoose came into the arena; half of its body was golden. It said with a laugh, 'This sacrifice does not equal a handful of flour given by a poor brahmin who lived in Kurukshetra.'

Everyone was amazed. The mongoose told the story: In Kurukshetra lived a poor brahmin who lived by gleaning grain. He picked up the grains that fell in the fields after harvest and ate them. He, his wife, son and daughter-in-law, all four, went hungry many days in a severe famine. One day with great effort a little flour was obtained. As they were about to cook and eat it, a guest arrived.

The brahmin gave his share of flour to the guest. As the guest's hunger was not satisfied, the brahmin's wife gave her share. Then the son gave his share. Then the daughter-in-law gave hers. All of them remained hungry and died, the story says. The guest was in truth Dharmadeva; he blessed them gladly and sent them to heaven.

When the mongoose rolled in the flour spilled there, half its body became golden. To make the other half golden too, it went to many sacrifices and rolled. It changed nowhere. Not even at Yudhishthira's great sacrifice.

This tale shows the glory of honest poverty. That brahmin's family had no wealth; but even in hunger they gave no room to blame. Their handful of flour is greater than the heaped gifts of a great sacrifice, the story says. It is a fine witness of 'pazhimalaindhu eydhiya aakkaththin saandror kazhinal kuravae thalai'.