Kural 807 · அழிவந்த செய்யினும் அன்பறார் அன்பின்

இராமனின் பொறுமை

கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் சுக்ரீவன் அரசனான பின் ஒரு சிக்கல் எழுந்தது. வாலியை வீழ்த்தி நாட்டைப் பெற்ற சுக்ரீவன் அரசு இன்பங்களில் மூழ்கிவிட்டான். மழைக்காலம் முடிந்தவுடன் சீதையைத் தேடும் பணியைத் தொடங்குவதாக அவன் முன்பு உறுதி கூறியிருந்தான். மழைக்காலம் முடிந்தது; ஆனால் சுக்ரீவன் எதுவும் செய்யவில்லை. இராமன் மலையில் துயரத்தோடு காத்திருந்தான்.

இராமன் இலக்குவனிடம் சொன்னான்: "தம்பி, சுக்ரீவன் தன் உறுதியை மறந்துவிட்டான் போல இருக்கிறது. நீ சென்று அவனிடம் பேசு. ஆனால் கடுமையாகப் பேசாதே; அவன் நம் நண்பன்." இலக்குவன் கோபத்துடன் கிஷ்கிந்தைக்கு வந்தான். வில்லை நாண் ஏற்றிக்கொண்டு வந்த அவனைக் கண்டு வானரர் அஞ்சினர்.

இலக்குவன் சுக்ரீவனின் அவையில் நுழைந்தபோது அங்கதன் அவனை அன்போடு வரவேற்றான். தாரை சிரித்த முகத்துடன் வந்து, "இளவரசே, சினத்தை விடுங்கள்; சுக்ரீவன் தம் தவற்றை உணர்ந்துவிட்டார்" என்றாள். இலக்குவனின் சினம் மெல்லக் கரைந்தது. அன்பின் மொழியால் எந்த வில்லும் தாழும் என்பதை அந்தக் காட்சி காட்டுகிறது.

சுக்ரீவன் செய்தது இராமனுக்குப் பெரும் தீங்கு தரும் செயல்: சீதையைத் தேடும் முயற்சி தாமதமாயிற்று. ஒவ்வொரு நாளும் இராமனுக்கு வேதனை. இது வள்ளுவர் சொல்லும் 'அழிவந்த செய்தல்' போன்றதே. ஆனால் இராமன் அன்பை அறுக்கவில்லை. சுக்ரீவனை அழிக்கத் துணியவில்லை. இலக்குவனையும் கடுமை காட்ட வேண்டாம் என்று தடுத்தான்.

சுக்ரீவன் அச்சமடைந்தான்; தன் தவறை உணர்ந்து இலக்குவனிடம் வருந்தி மன்னிப்பு கேட்டான். தாரை, அனுமன் போன்றோர் அவனுக்காகப் பேசினர். உடனே அவன் நாற்புறமும் தூதர்களை அனுப்பினான். இராமன் தன் நண்பனின் வருத்தத்தை ஏற்றான்; பழைய அன்பு குறையவில்லை.

இராமனின் இந்தப் பொறுமைக்குப் பின்னால் அவன் தன் துயரத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்ட வலிமை இருந்தது. சீதையைப் பிரிந்த வேதனையில் ஒவ்வொரு நாளும் அவன் கண்ணீர் விட்டான். ஆனால் அந்த வேதனை அவனை நண்பனுக்கு எதிராகத் திருப்பவில்லை. இது அன்பின் வழி வந்த நட்பின் சிறப்பு.

பின்னர் இராமனும் சுக்ரீவனும் சந்தித்தபோது இராமன் எந்தக் கசப்பையும் காட்டவில்லை. "நீ தாமதித்தாய் என்பதை நான் மறந்துவிட்டேன்; இப்போது நம் பணி முக்கியம்" என்றான். சுக்ரீவன் அந்தப் பெருந்தன்மையால் மனம் நெகிழ்ந்து, முன்னினும் அதிக விசுவாசத்தோடு பணி செய்தான்.

அன்பினால் உருவான நட்பு ஒரு தவற்றால் முறிவதில்லை என்பதை இந்தக் காட்சி காட்டுகிறது. இராமன் சுக்ரீவனுக்குச் சினம் கொண்டிருக்கலாம்; ஆனால் அன்பை அவன் அறுக்கவில்லை. அதனால்தான் இறுதியில் சீதையைக் கண்டறிவதும் இலங்கைப் போரும் சாத்தியமாயின.

Rama's Patience

In the Kishkindha Kanda, after Sugriva became king, a problem arose. Having defeated Vali and gained his kingdom, Sugriva sank into the pleasures of royalty. He had earlier promised that the search for Sita would begin as soon as the rains ended. The rains ended, but Sugriva did nothing. Rama waited on the hill in grief.

Rama said to Lakshmana, "Brother, it seems Sugriva has forgotten his promise. Go and speak to him. But do not speak harshly; he is our friend." Lakshmana arrived at Kishkindha in anger. Seeing him come with his bow strung, the vanaras were terrified.

When Lakshmana entered Sugriva's court, Angada received him lovingly. Tara came smiling and said, "Prince, give up your anger; Sugriva has realised his fault." Lakshmana's wrath slowly melted. The scene shows that the language of love can lower any bow.

What Sugriva had done was a thing that caused Rama great hurt: the search for Sita was delayed. Each day was agony for Rama. This is like what Valluvar calls 'doing ruinous things'. But Rama did not sever his love. He did not dare to destroy Sugriva. He also restrained Lakshmana from harshness.

Sugriva became afraid, realised his fault and apologised to Lakshmana with sorrow. Tara, Hanuman and others spoke for him. At once he sent messengers in the four directions. Rama accepted his friend's regret; the old love was not diminished.

The scene shows that a friendship born of love is not broken by a single lapse. Rama might have been angry with Sugriva, but he did not cut off love. That is why the finding of Sita and the war of Lanka became possible in the end.