Kural 853 · இகலென்னும் எவ்வநோய் நீக்கின் தவலில்லாத்

தேர்க் காவலும் ஊர்ப் பெரியவரும்

ஒரு பெரிய கோயில் கிராமத்தில் ஆண்டுதோறும் மாசி மகத் தேரோட்டம் நடக்கும். தேரை இழுக்கும் உரிமை பற்றி இரு குடும்பங்களிடையே பல தலைமுறையாகச் சச்சரவு இருந்தது. ஒரு குடும்பம் 'நாங்கள்தான் முதல் வடம் பிடிப்போம்' என்றது; மற்றொன்று 'அது எங்கள் முன்னோர் உரிமை' என்றது. ஒவ்வோர் ஆண்டும் திருவிழா சண்டையோடு தொடங்கி கசப்போடு முடியும்.

அந்த ஊரில் சங்கரன் என்ற முதியவர் ஒரு குடும்பத்தின் தலைவராக இருந்தார். அவர் இளமையில் இந்தச் சண்டைகளில் முன்னணியில் இருந்தவர். ஆனால் வயது ஏற ஏற, இந்த இகல் தன் குடும்பத்துக்கும் ஊருக்கும் செய்த தீங்கை உணர்ந்தார். ஒரு ஆண்டு திருவிழாவுக்கு முன் அவர் எதிர்த் தரப்புத் தலைவர் வீட்டுக்கு நேரில் சென்றார்.

"நண்பரே, நாம் இருவரும் முதிர்ந்துவிட்டோம். நம் பேரப்பிள்ளைகளுக்கு நாம் விட்டுச் செல்வது தேர்வடம் அல்ல, பகை. இந்த ஆண்டு உங்கள் குடும்பம் முதல் வடம் பிடிக்கட்டும். எங்கள் குடும்பம் இரண்டாவதாகப் பிடிக்கும். எங்களுக்கு உரிமையைவிட ஒற்றுமையே பெரிது" என்றார்.

எதிர்த் தரப்புத் தலைவர் முதலில் நம்பவில்லை. ஆனால் சங்கரனின் கண்களில் உண்மையைக் கண்டு கண்ணீர் விட்டார். அவர் சங்கரனைத் தழுவிக்கொண்டார். அந்த ஆண்டு தேர் இரு குடும்பங்களும் இணைந்து இழுக்க அமைதியாக ஓடியது. ஊரார் எல்லோரும் மகிழ்ந்தனர்.

சங்கரன் எந்தப் பதவிக்காகவோ புகழுக்காகவோ இதைச் செய்யவில்லை. ஆயினும் அவர் புகழ் ஊர் முழுதும் பரவியது. அவர் மறைந்தபின் ஊர் அவர் பெயரில் தேர்மண்டபத்தில் ஒரு வடமைப்பு நினைவுச் சின்னம் வைத்தது. 'இகலென்னும் எவ்வநோய் நீக்கின் தவலில்லாத் தாவில் விளக்கம் தரும்' என்ற குறளை அந்தச் சின்னத்தில் பொறித்தனர்.

இன்றும் அந்தக் கிராமத்தில் தேர்த் திருநாளில் இரு குடும்பங்களும் ஒன்றாகவே வடம் பிடிக்கின்றன. சங்கரன் விதைத்த அமைதி தலைமுறைகளைக் கடந்தும் தழைத்தது.

இதனால், ஒருவர் தம் உரிமையை விட்டுக்கொடுத்து அமைதியை நாடும்போது அவர் பெறும் புகழ், தம் உரிமையை நிலைநாட்டிப் பெறும் புகழைவிட நீண்டகாலம் ஒளிரும் என்பது தெளிவாகிறது.

சங்கரனின் செயலில் இருந்த துணிவையும் கவனிக்க வேண்டும். வயதான காலத்தில் தன் குடும்ப மரபை விட்டுக்கொடுப்பது எளிதல்ல. சிலர் அவரைப் பலவீனர் என்றும் பேசினர். ஆனால் அமைதி நிலைத்தபோது அதே ஊரார் அவரைப் போற்றினர். உண்மையான வலிமை விட்டுக்கொடுக்கும் துணிவில் உள்ளது என்பதை அவர் வாழ்ந்து காட்டினார்.

The Chariot Rope and the Village Elder

In a large temple village the Masi Magam chariot festival was held every year. For many generations two families had quarrelled over the right to pull the chariot. One family said 'We shall hold the first rope', the other said 'It is our ancestors' right'. Every year the festival began with a fight and ended in bitterness.

In that village an old man named Sankaran was the head of one family. In youth he had been in the front of these fights. But as age advanced, he realised the harm this ikal had done to his family and the village. One year before the festival he went in person to the house of the head of the other side.

'Friend, both of us have grown old. What we leave our grandchildren is not the chariot rope but enmity. This year let your family hold the first rope. Ours will hold the second. For us unity is greater than right.'

The other leader first did not believe it. But seeing truth in Sankaran's eyes, he wept. He embraced Sankaran. That year the chariot rolled peacefully, pulled by both families together. All the villagers rejoiced.

Sankaran did not do this for any post or fame. Yet his fame spread across the village. After he passed away the village placed a memorial in the chariot hall in his name, a rope-shaped marker. They inscribed on it the verse 'ikalennum evvanoi neekkin thavalillaath thaavil vilakkam tharum'.

Even today in that village the two families hold the rope together at the chariot festival. The peace Sankaran sowed flourished across generations.

It is clear from this that the fame one gets by giving up one's claim and seeking peace shines longer than the fame won by establishing one's claim.