தீபாவளிச் சகோதரர்கள்
ஒரு சிற்றூரில் ராமசாமி, கிருஷ்ணசாமி என்ற இரு சகோதரர்கள் இருந்தனர். தந்தை மறைந்த பின் குடும்ப நிலத்தைப் பிரிப்பதில் வேறுபாடு ஏற்பட்டு, இருவரும் ஏழு ஆண்டுகளாகப் பேசவில்லை. ஒரே தெருவில் வாழ்ந்தும் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்காமல் கடந்து செல்வர். அவர்களின் தாய் இதைக் கண்டு நாள்தோறும் வருந்தினாள்.
ஒரு தீபாவளிக்கு முந்தைய நாள் இரவு ராமசாமியின் மகள் காய்ச்சலால் துடித்தாள். வீட்டில் எந்த உதவியும் இல்லை. இரவில் மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல வண்டி தேவைப்பட்டது. வேறு வழியின்றி ராமசாமி தன் தம்பி வீட்டுக் கதவைத் தட்டினான். தம்பி கிருஷ்ணசாமி எந்தக் கேள்வியும் இல்லாமல் தன் வண்டியைக் கொடுத்தான்; தானும் உடன் சென்றான்.
மருத்துவமனையில் சிகிச்சைக்குப் பின் குழந்தை நலமடைந்தாள். விடிகாலையில் இருவரும் மருத்துவமனை வாசலில் அமர்ந்திருந்தனர். ராமசாமி மெல்லச் சொன்னான்: "தம்பி, இத்தனை ஆண்டுகள் நான் உன்னை வெறுத்தேன். ஆனால் இன்று நீ கேள்வி கேட்காமல் வந்தாய்." கிருஷ்ணசாமி "அண்ணா, எனக்கும் உன்னை மறக்க முடியவில்லை. நிலம் எவ்வளவு பெரிது என்று இப்போது தெரிகிறது; உன் மகள் உயிர் அதைவிடப் பெரிது" என்றான்.
இருவரும் கண்ணீருடன் தழுவிக்கொண்டனர். அந்த நாள் தீபாவளி. இருவரும் ஒன்றாக வீடு திரும்பினர். தாய் தீபம் ஏற்றி அவர்களை வரவேற்றாள். அவள் முகத்தில் தெரிந்த மகிழ்ச்சி வார்த்தைகளில் அடங்காதது.
அன்று முதல் இருவரும் தம் நிலத்தைச் சமமாகப் பிரித்துக்கொண்டனர். எந்த வழக்கும் தேவைப்படவில்லை. இத்தனை ஆண்டு சுமந்த பாரம் ஒரே நொடியில் கரைந்தது என்று ராமசாமி பின்னாளில் சொன்னான். அவர் தம் குழந்தைகளிடம், "இகலென்னும் துன்பம் கெட்டால் இன்பத்துள் இன்பம் வரும் என்பதை நான் அறிந்தேன்" என்றார்.
தீபாவளியின் ஒளி வெறும் விளக்குகளில் அல்ல, மனக்கசப்பு நீங்கிய உள்ளங்களிலேயே உள்ளது என்பதை அந்த ஊர் அந்த நாளிலிருந்து நினைவு கூர்கிறது.
அந்தத் தாயின் கண்ணீர் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீராக மாறிய கணம் குடும்பத்தின் பெரும் பேறு. பல ஆண்டுகள் பெற்றோரைக் கவலையில் வைத்த சகோதர இகல் ஒரு நொடியில் தணிந்தது. சில நேரங்களில் துன்பமே இகலை உடைக்கும் கருவியாகிறது; ஆனால் துன்பம் வரும்வரை காத்திருக்காமல் அன்பாக முதல் அடி எடுத்து வைப்பது இன்னும் நல்லது.