வால்மீகி இராமாயணம், அயோத்தியா காண்டம்காட்டு வழியில் சீதையின் கேள்விகள்
வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து. தந்தையின் சொல்லைக் காக்க இராமன் காட்டுக்குப் புறப்பட்டபோது, "நீங்கள் இருக்கும் இடமே எனக்கு அயோத்தி" என்று சொல்லி சீதையும் உடன் வந்தாள். அரண்மனையில் வளர்ந்தவள் அவள்; கல்லும் முள்ளும் நிறைந்த வழியில் அவள் நடந்ததே இல்லை.
கங்கையைக் கடந்து, யமுனையைக் கடந்து, அவர்கள் சித்திரகூடம் நோக்கி நடந்தனர். வில் ஏந்திய இராமன் முன்னே செல்ல, சீதை நடுவே, இலக்குவன் பின்னே. வழியில் அவள் இதுவரை பார்த்திராத ஒவ்வொரு மரத்தையும், பூத்த கொடியையும் காட்டி, "இது என்ன?" என்று இராமனிடம் கேட்டாள். இராமன் ஒவ்வொன்றின் பெயரையும் சொன்னான். இலக்குவன் அவள் விரும்பிய பூக்களைப் பறித்துக் கொடுத்தான்.
கடுமையான காட்டு வழி, அன்பான துணையோடு நடந்தபோது ஒரு இனிய பயணமாக மாறியது. கம்பர் இந்தப் பாடலில் சொல்வதும் அதுவே: நல்ல துணையும் நல்ல நினைவும் இருந்தால் பாலையும் குறுகிவிடும்.
Valmiki Ramayana, Ayodhya KandaSita's Questions on the Forest Road
From the Valmiki Ramayana. When Rama set out for the forest to keep his father's word, Sita came with him, saying, 'Wherever you are is Ayodhya for me.' She had grown up in a palace and had never walked a path of stones and thorns.
Crossing the Ganga, then the Yamuna, they walked towards Chitrakuta: Rama with his bow in front, Sita in the middle, Lakshmana behind. Along the way she pointed to every tree and every flowering creeper she had never seen before and asked Rama, 'What is this?' Rama told her the name of each, and Lakshmana gathered the flowers she liked and gave them to her.
The hard forest road, walked with a loving companion, became a sweet journey. That is what Kambar says in this verse: with good company and a good thought in the heart, even the desert grows short.
