Sadagopar Andhadhi 23 · போந்து ஏறுக என்று இமையோர் புகலினும், பூந்தொழுவின்

Verse 23 · Sadagopar Andhadhi · Kambar

போந்து ஏறுக என்று இமையோர் புகலினும், பூந்தொழுவின்வேந்து ஏறு அடர்த்தவன் வீடே பெறினும், எழில்குருகூர்நாம் தேறிய அறிவன் திரு வாய்மொழி நாளும் நல்கும்தீந் தேறலுண்டு உழலும் சித்தியே வந்து சித்திக்குமே.

Poanthu aeruka enru imaiyoar pukalinum, poonthozhuvin / Vaenthu aeru atarththavan veetae perinum, ezhilkurukoor / Naam thaeriya arivan thiru vaaymozhi naalum nalkum / Theen thaeraluntu uzhalum siththiyae vanthu siththikkumae.

பொருள்

"இங்கே வந்து வானுலகில் ஏறுக" என்று தேவர்களே அழைத்தாலும், அழகிய தொழுவத்தில் ஏழு காளைகளை அடக்கிய கண்ணனிடமிருந்து வீடுபேறே கிடைத்தாலும், எனக்கு அவை வேண்டாம். எழில்மிகு குருகூரில் நாம் தெளிந்து கொண்ட ஞானியின் திருவாய்மொழி நாள்தோறும் தரும் இனிய தேனை உண்டு மயங்கித் திரியும் பேறே, எனக்கு வந்து கிட்டும் சித்தி.

Meaning

Even if the gods call out, 'Come, ascend to heaven'; even if I were granted liberation itself by Krishna, who tamed the bulls in the lovely cattle-pen; I do not want them. To drink the sweet honey that the Thiruvaimozhi of the wise one of beautiful Kurugur gives each day, and to wander about drunk on it: that is the attainment that will come to me.

சொற்பொருள் Word by word

இமையோர்: the gods (who do not blink)
புகலினும்: even if they say
ஏறு அடர்த்தவன்: he who tamed the bulls
வீடு: liberation
நாம் தேறிய அறிவன்: the wise one we have come to know
தீந் தேறல்: sweet honey
உழலும்: wandering
சித்தி: attainment

விளக்கம்

சொர்க்கமும் வேண்டாம், மோட்சமும் வேண்டாம், திருவாய்மொழியைச் சுவைப்பதே போதும் என்கிறார் கம்பர். இது மிகைப்படுத்தல் அல்ல; வைணவ மரபின் ஒரு ஆழமான கருத்து. இறைவனை அனுபவிப்பதே மிக உயர்ந்த பேறு; அந்த அனுபவம் திருவாய்மொழியில் இந்த உலகிலேயே கிடைக்கிறது.

நம்மாழ்வாரே "இச்சுவை தவிர யான் போய் இந்திர லோகம் ஆளும் அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்" என்ற உணர்வைப் பல இடங்களில் சொல்கிறார். கம்பர் அதையே ஆழ்வாரின் பாடல் மீது திருப்புகிறார்.

Explanation

Kambar says: I want neither heaven nor liberation; tasting the Thiruvaimozhi is enough. This is not exaggeration but a deep idea of Vaishnava tradition. Enjoying God is the highest gain, and in the Thiruvaimozhi that enjoyment is found here in this world.

The Alvars often voice the feeling, 'Leaving this taste, I would not want even the taste of ruling Indra's heaven.' Kambar turns the same feeling towards the Alvar's own songs.

வால்மீகி இராமாயணம், உத்தர காண்டம்

இராம கதை கேட்க இங்கேயே இருக்கும் அனுமன்

வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து. இராமன் தன் அவதாரத்தை நிறைவு செய்து வைகுந்தம் செல்லும் நேரம் வந்தது. அயோத்தி மக்கள் பலரும் அவனோடு சரயு நதிக்குச் சென்று விண்ணுலகம் அடைந்தனர்.

ஆனால் அனுமன் இராமனிடம் ஒரு வரம் கேட்டான்: "இந்த உலகில் உங்கள் கதை சொல்லப்படும் வரை நான் இங்கேயே வாழ வேண்டும். உங்கள் கதையைக் கேட்பதே எனக்குப் போதும்." இராமன் மகிழ்ந்து அந்த வரத்தைத் தந்தான்: "உலகில் என் கதை வழங்கும் வரை நீ வாழ்வாய்."

அதனால்தான் இன்றும் இராமாயணம் சொல்லப்படும் இடங்களில் அனுமனுக்கென ஒரு இருக்கை போடும் வழக்கம் உண்டு. அவன் கைகூப்பி, கண்ணீர் மல்க, அங்கே கேட்டுக்கொண்டிருப்பான் என்பது நம்பிக்கை. வீடுபேற்றைவிட இறைவனின் கதையைச் சுவைப்பதைப் பெரிதாகக் கொண்டான் அனுமன். கம்பர் இந்தப் பாடலில் விரும்புவதும் அதுவே.

Valmiki Ramayana, Uttara Kanda

Hanuman Stays to Hear Rama's Story

From the Valmiki Ramayana. The time came for Rama to complete his avatar and return to Vaikuntha. Many of the people of Ayodhya went with him to the Sarayu river and reached the heavenly world.

But Hanuman asked Rama for a boon: 'Let me live in this world as long as your story is told here. Hearing your story is enough for me.' Rama, pleased, granted it: 'You will live as long as my story is told in the world.'

That is why, even today, wherever the Ramayana is recited, a seat is set aside for Hanuman. It is believed that he sits there listening, hands joined and eyes full of tears. Hanuman held tasting the story of God greater than liberation itself. That is what Kambar wishes for in this verse.

சிந்தனைக்கு

எந்தப் பரிசுக்காகவும் விட்டுவிட மாட்டீர்கள் என்று நீங்கள் நினைக்கும் ஒரு எளிய மகிழ்ச்சி எது?

To reflect on

What simple joy would you not give up for any prize?