குருபரம்பரை மரபு (ஆண்டாள் வரலாறு)சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடி
வைணவ மரபிலிருந்து. ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் பெரியாழ்வார் துளசிச் செடியின் அடியில் ஒரு குழந்தையைக் கண்டெடுத்து, கோதை என்று பெயரிட்டு வளர்த்தார். அவர் நாள்தோறும் வடபெருங்கோயிலுடையானுக்கு மாலை தொடுத்துக் கொடுப்பார்.
கோதை இளம் பெண்ணாக வளர்ந்தபோது, இறைவன் மீது காதல் கொண்டாள். தந்தை தொடுத்த மாலையை அவர் அறியாமல் தானே அணிந்து, கிணற்று நீரில் தன் உருவைப் பார்த்து, "இறைவனுக்கு ஏற்ற மணமகளா நான்?" என்று பார்ப்பாள். ஒருநாள் மாலையில் ஒரு நீண்ட முடியைக் கண்ட பெரியாழ்வார் வருந்தி, அன்று புதிய மாலை தொடுத்தார். அன்றிரவு இறைவன் அவர் கனவில் தோன்றி, "அவள் சூடிக் கொடுத்த மாலையே எனக்கு விருப்பம்" என்றான்.
கோதை "ஆண்டாள்" ஆனாள். "மானிடர்க்கு என்று பேச்சுப்படின் வாழகில்லேன்" என்று அவள் பாடினாள்: மனிதருக்கு மணமுடிக்கப் பேச்சு வந்தால் நான் வாழமாட்டேன். இறுதியில் திருவரங்கத்தில் அரங்கனோடு கலந்தாள். இறைவனையே நினைந்து உருகிய இளம்பெண்ணின் இந்தக் கதையையே கம்பர் இந்தப் பாடலின் தலைவியிடம் காண்கிறார்.
Guruparampara tradition (Life of Andal)The Girl Who Wore the Garland First
From Vaishnava tradition. At Srivilliputhur, Periyalvar found a baby girl beneath a tulasi plant, named her Kodhai and raised her. Every day he wove garlands for the Lord of the temple.
As Kodhai grew into a young woman, she fell in love with God. Without her father's knowledge she would put on the garland he had made, look at her reflection in the well water and ask, 'Am I a bride fit for the Lord?' One day Periyalvar found a long hair in the garland; grieved, he wove a fresh one that day. That night the Lord appeared in his dream and said, 'The garland she wore first is the one I love.'
Kodhai became Andal. She sang, 'If there is talk of giving me to a mortal man, I will not live.' In the end, at Srirangam, she merged with Ranganatha. Kambar sees this story of a young girl melting for God alone in the heroine of this verse.
