Renunciation

காதற்ற ஊசி

இது தமிழ்ச் சைவ மரபில் வழங்கும் பட்டினத்தார் கதை. காவிரிப்பூம்பட்டினத்தில் திருவெண்காடர் என்னும் பெருவணிகர் இருந்தார். கப்பல்களும் களஞ்சியங்களும் நிறைந்த செல்வம் அவரிடம் இருந்தது; ஆனால் மக்கட்பேறு இல்லை. அந்தக் குறையுடன் அவர் சிவபெருமானை வேண்டியபோது, திருவிடைமருதூரில் ஒரு குழந்தையை இறைவனே அவருக்கு அளித்ததாகக் கதை சொல்கிறது. அந்தக் குழந்தைக்கு மருதவாணன் என்று பெயரிட்டு அவர் அன்போடு வளர்த்தார்.

மகன் வளர்ந்ததும் தந்தை அவனை வணிகத்துக்காகக் கடல்கடந்து அனுப்பினார். திரும்பி வந்த கப்பலில் பொருள்களுக்குப் பதிலாக வறட்டிகளும் தவிடும் இருந்ததாக மரபு கூறுகிறது. சினந்த திருவெண்காடர் மகனைச் சொல்லால் கடிந்தார். மகன் புன்னகையுடன் ஒரு சிறு பெட்டியை அவர் கையில் வைத்து மறைந்துவிட்டான். மறைந்த அவன் இறைவனின் திருவிளையாடல் என்பதைப் பிறகுதான் அவர் உணர்ந்தார்.

பெட்டியைத் திறந்தபோது உள்ளே ஒரு ஊசியும் ஓர் ஓலைத்துண்டும் இருந்தன. ஊசி காது அற்றது; அதாவது நூல் கோக்க முடியாத ஊசி. ஓலையில், 'காதற்ற ஊசியும் வாராது காண் உன் கடைவழிக்கே' என்று எழுதியிருந்தது. இறுதிப் பயணத்தில் காதில்லாத ஊசியும் உன்னோடு வராது என்பது பொருள். வாழ்நாள் முழுவதும் சேர்த்த செல்வம் ஒரு சிறிய ஊசியின் அளவுகூட உடன்வராது என்னும் உண்மை அவர் நெஞ்சில் இடிபோல இறங்கியது.

அன்றே அவர் தம் செல்வம் முழுவதையும் ஏழைகளுக்கும் உறவினருக்கும் பகிர்ந்து அளித்தார். மாளிகையை விட்டு வெளியேறி, கையில் ஓடுமட்டும் ஏந்தி, பிச்சையாகக் கிடைத்ததை உண்டு ஊர் ஊராக நடந்தார். அவரைப் பட்டினத்தார் என்று உலகம் அழைத்தது. 'ஒருவன் எதை எல்லாம் விடுகிறானோ, அதனால் வரும் துன்பத்தை எல்லாம் விடுகிறான்' என்னும் வள்ளுவரின் முதல் குறளுக்கு அவர் வாழ்க்கையே ஓர் உரையாயிற்று.

செல்வத்தை விட்டபின் அவருடைய உறவினர் சிலர் அவரை ஏளனம் செய்தனர். 'ஒரு காலத்தில் பல்லக்கில் சென்றவன் இன்று வீதியில் கையேந்துகிறானே' என்று அவர்கள் பேசிக்கொண்டனர். ஆனால் பட்டினத்தார் அந்தச் சொற்களால் சிறிதும் வருந்தவில்லை. ஏனெனில் இழப்பைப் பற்றிய அச்சமே அவரை விட்டு நீங்கியிருந்தது. இழக்கக்கூடியது எதுவும் இல்லாதவனை இழப்பு அஞ்சவைக்க முடியாது என்பதை அவர் அனுபவத்தால் அறிந்தார். அவருடைய தாயார் இறந்தபோது அவர் பாடிய உருக்கமான பாடல்கள் தமிழ் மரபில் இன்றும் நினைக்கப்படுகின்றன; அவை பாசத்தின் வலியையும் துறவின் தெளிவையும் ஒருசேரக் காட்டுகின்றன. துறந்தவர் கல்நெஞ்சர் அல்லர் என்பதையும், அவர் அன்பு பற்றிலிருந்து விடுபட்டு இன்னும் ஆழமாகிறது என்பதையும் அப்பாடல்கள் உணர்த்துகின்றன. ஊர் மக்கள் அவரை முதலில் பித்தர் என்று நினைத்தனர்; பிறகு படிப்படியாக அவருடைய சொற்களில் இருந்த தெளிவைக் கண்டு தலை வணங்கினர். இவ்வாறு ஒருவனது துறவு பிறருக்கும் ஒளி கொடுக்கும் விளக்காகிறது.

முன்பு அவரிடம் ஆயிரம் பணியாளர்கள் இருந்தனர்; ஆனால் இரவில் பெட்டகத்தின் சாவி எங்கே என்ற கவலையால் அவருக்கு உறக்கம் வரவில்லை. இப்போது கையில் எதுவும் இல்லை; ஆனால் வானத்தின் கீழ் எங்கு படுத்தாலும் அமைதியான உறக்கம் வந்தது. கடனுக்கும் களவுக்கும் அஞ்சி மூடிய கதவுகளுக்குள் வாழ்ந்தவர், இப்போது திறந்த வெளியில் எதற்கும் அஞ்சாமல் பாடினார்.

அவர் நடந்து சென்ற இடங்களில் எல்லாம் மக்கள் அவரிடம் வந்து, 'ஐயா, எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டீர்களே, உங்களுக்கு வருத்தம் இல்லையா?' என்று கேட்டனர். அவர் புன்னகையுடன், 'விடாத வரை தான் வருத்தம்; விட்டவுடன் வருத்தத்தின் வேரும் போய்விட்டது' என்று சொல்வதாகப் பாடல்கள் உணர்த்துகின்றன. இப்படிச் செல்வம் இருந்தபோது இருந்த கவலையும், செல்வம் போன பின் வந்த அமைதியும் அவர் வாழ்க்கையின் இரு பக்கங்களாக நிற்கின்றன. அந்த அமைதியே அவர் கண்ட உண்மையான செல்வம் என்று மரபு போற்றுகிறது.

பட்டினத்தாரின் பாடல்கள் இன்றும் துறவின் இனிமையை எடுத்துச் சொல்கின்றன. அவர் வாழ்க்கையில் இருந்து நமக்குக் கிடைக்கும் பாடம், எல்லோரும் செல்வத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்பதன்று; செல்வம் நம்மை ஆளாமல் நாம் செல்வத்தை ஆள வேண்டும் என்பதே. காதற்ற ஊசி நினைவில் இருந்தால் எந்தச் செல்வமும் நம்மை அதிகம் கட்டிப்போடாது என்பதை அந்தக் கதை சொல்கிறது.

The Needle Without an Eye

This is the story of Pattinathar as it is told in the Tamil Shaiva tradition. In the port town of Kaveripoompattinam lived a great merchant named Thiruvenkadar. His wealth of ships and warehouses was vast, but he had no child. When he prayed to Lord Shiva with that sorrow, tradition says that the Lord himself gave him a child at Thiruvidaimarudur. The merchant named the boy Marudhavanan and raised him with great love.

When the boy grew up, his father sent him across the sea on a trading voyage. Tradition says that the ship came home loaded not with goods but with cakes of dried cow dung and husks. Thiruvenkadar was furious and scolded his son sharply. The young man smiled, placed a small casket in his father's hands, and vanished. Only later did the merchant understand that this was the playful grace of the Lord himself.

When he opened the casket he found a needle and a small strip of palm leaf. The needle had no eye, so no thread could ever pass through it. On the leaf was written, 'Not even a needle without an eye will follow you on your last road.' The truth struck him like thunder: all the wealth gathered over a lifetime would not go with him even to the size of one small needle.

That very day he shared all his riches among the poor and his kin. He walked out of his mansion, carrying only a begging bowl, ate what alms he received and wandered from town to town. The world called him Pattinathar. His life became a commentary on Valluvar's first verse of this chapter: whatever a person lets go of, he is released from the grief that came with it.

Once he had a thousand servants, and yet at night he could not sleep for worrying about the key to the strongroom. Now he owned nothing, and wherever he lay down beneath the open sky, sleep came gently. The man who had lived behind bolted doors, afraid of debt and theft, now sang freely in the open air, afraid of nothing.

The songs of Pattinathar still speak of the sweetness of renunciation. The lesson of his life is not that everyone must walk out of their wealth, but that wealth must not rule us; we must rule it. If the needle without an eye stays in mind, no riches can bind us too tightly. That is what the old story whispers to every householder.