Kural 344 · இயல்பாகும் நோன்பிற்கொன்று இன்மை உடைமை

மானின் மேல் பற்று

பாகவத புராணத்தில் பரதன் என்னும் அரசன் கதை சொல்லப்படுகிறது. இவன் ரிஷபதேவரின் மகன்; இவன் பெயராலேயே நம் நாடு பாரதம் என வழங்கப்படுவதாக மரபு. பரதன் தன் அரசை மகன்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, காட்டில் கண்டகி ஆற்றங்கரையில் ஒரு குடிலில் இருந்து இறைவழிபாடு செய்து வாழ்ந்தான். காலை, மாலை நீராடி, தவ ஒழுக்கத்தை மிகக் கண்டிப்பாகக் கடைபிடித்தான்.

ஒருநாள் ஆற்றங்கரையில் நீர் அருந்த வந்த கருவுற்ற பெண்மான் ஒன்று சிங்கத்தின் முழக்கத்தைக் கேட்டு அஞ்சி ஆற்றைத் தாண்டியது. அப்போது அதன் வயிற்றிலிருந்து ஒரு குட்டி நீரில் விழுந்தது; தாய்மான் இறந்தது. இரக்கம் கொண்ட பரதன் அந்தக் குட்டியை நீரிலிருந்து எடுத்துத் தன் குடிலுக்குக் கொண்டுவந்து வளர்த்தான் என்று கதை செல்கிறது.

முதலில் அது அருளின் செயலாகவே இருந்தது. ஆனால் நாளடைவில் அவன் மனம் மானின்மேல் பற்றுக்கொண்டது. அதற்கு உணவு, அதன் பாதுகாப்பு, அது எங்கே சென்றது என்ற கவலை ஆகியவை அவன் தவ நேரத்தை நிறைத்தன. அவன் தியானத்தில் கூட மான் குட்டியே நினைவாக வந்தது. ஒருநாள் மான் காட்டுக்குள் சென்று திரும்பவில்லை; பரதன் மனம் கலங்கி அதையே எண்ணிக்கொண்டிருந்தான்.

இறுதிக் காலத்தில் அவன் மனம் முழுவதும் மானிடமே இருந்ததால், அடுத்த பிறவியில் அவன் ஒரு மானாகப் பிறந்தான் என்று புராணம் கூறுகிறது. எனினும் முற்பிறவி நினைவு அவனுக்கு இருந்தது; அதனால் அவன் மான் பிறவியிலும் ஒதுங்கி வாழ்ந்து, பின்னர் ஜட பரதர் என்ற ஞானியாகப் பிறந்து மெய்யறிவை அடைந்தான்.

அரசையும் மனைவி மக்களையும் விட்டவன், ஒரு சிறிய மான் குட்டியின் மேல் கொண்ட பற்றால் தன் தவப்பாதையிலிருந்து நழுவினான் என்பதை இந்தக் கதை மிக அழகாகக் காட்டுகிறது. 'ஒன்றின்மை' என்று வள்ளுவர் சொல்வதற்கு இதைவிடச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு அரிது.

அருளாகத் தொடங்கிய அன்பும் அளவு மீறினால் பற்றாக மாறக்கூடும் என்பதே பாடம்.

பிற்காலத்தில் பெரியோர், 'பற்றுக்குச் சிறிய வடிவம் கிடையாது' என்று இக்கதையைச் சொல்லி எச்சரிப்பர். சிறு பற்று கூட மனத்தின் ஆழத்தில் இடம்பிடித்தால் பெரும் அலையாகிவிடும் என்பது அவர்கள் கருத்து. அன்பே ஆனாலும் அதை அளவோடு வைக்கவேண்டும் என்பது பெரியோர் தரும் அறிவுரை.

The Fawn and the Hermit

The Bhagavata Purana tells of King Bharata, the son of Rishabhadeva, after whom, tradition says, our land is called Bharata. Bharata gave his kingdom to his sons and went to live in a hut on the bank of the river Gandaki, worshipping the Lord. He bathed morning and evening and followed the rules of austerity strictly.

One day a pregnant doe came to the river to drink, heard the roar of a lion, and leapt in fear across the stream. As she jumped, a fawn slipped from her womb into the water, and the mother died. Moved by compassion, Bharata lifted the fawn from the river, brought it to his hut and raised it, the story says.

At first it was an act of mercy. But gradually his mind became attached to the fawn. Its food, its safety, and worry about where it had wandered began to fill the hours he had set apart for austerity. Even in meditation the fawn came to his mind. One day it went into the forest and did not return, and Bharata could think of nothing else.

At the end of his life his whole mind was on the deer, and so, says the Purana, he was born in his next life as a deer. Yet he kept the memory of his former life, and so he lived apart even in that birth, and later was born as the sage Jada Bharata and attained true knowledge.

The tale beautifully shows how a man who had left a kingdom, a wife and sons could slip from the path because of a small fawn. For Valluvar's 'having nothing', there is hardly a finer example.

The lesson is that even affection that begins in compassion can become attachment when it grows beyond measure. We are not told to be unkind to the fawns that come into our lives. We are told to love them with open hands.