Kural 350 · பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப்

கஜேந்திரனின் சரணாகதி

பாகவத புராணத்தில் கஜேந்திரன் என்ற யானையின் கதை வருகிறது. திரிகூட மலையின் அருகே ஒரு பொய்கையில் யானைகளின் தலைவனான கஜேந்திரன் தன் மந்தையுடன் நீராடிக்கொண்டிருந்தது. அது தன் வலிமையிலும் தன் குடும்பத்தின் பெருக்கத்திலும் மிகுந்த பெருமை கொண்டிருந்தது.

அப்போது ஒரு முதலை அதன் காலைப் பற்றிக்கொண்டது. யானை தன் வலிமையைக் காட்டி இழுத்தது. முதலையும் விடவில்லை. நீருக்குள் அது இழுக்க, நிலத்தில் யானை இழுக்க, போராட்டம் பல ஆண்டுகள் நீண்டதாகப் புராணம் சொல்கிறது. யானையின் வலிமை குன்றியது; உறவினர்களும் தோழர்களும் அதை விட்டு விலகினர்.

அது தன் எல்லா வலிமையும் தீர்ந்த நிலையில், தன் பிறவிப் பயனால் எழுந்த ஓர் எண்ணத்தில், துதிக்கையில் ஒரு தாமரை மலரை ஏந்தி இறைவனை நினைத்தது. 'எல்லா உயிர்களுக்கும் தலையான, பற்றற்ற, எல்லோருக்கும் அடைக்கலமானவனே, உன்னை அடைக்கலம் அடைகிறேன்' என்று அது வேண்டியது. அதன் வேண்டுதல் மிக எளிமையும் முழுமையான சரணாகதியும் கொண்டதாக இருந்தது.

அதன் அழைப்புக்குப் பதிலாக திருமால் கருடன் மேல் வந்து, தம் சக்கரத்தால் முதலையை நீக்கி யானையை விடுவித்தார் என்று கதை கூறுகிறது. தன் வலிமை, குடும்பம், செல்வம் ஆகிய எல்லாப் பற்றுகளும் உதவாதபோது, இறைவன்மேல் கொண்ட ஒரே பற்று யானையை விடுவித்தது.

இந்தக் கதையில் இரு பற்றுகள் வருகின்றன. முதலையின் பிடி, அதாவது கட்டுப்படுத்தும் பற்று; இறைவனைச் சரணடையும் பற்று, அதாவது விடுவிக்கும் பற்று. வள்ளுவரின் 'பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை' என்பதற்கு இதைவிடச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு எளிதில் கிடைக்காது.

வாழ்வில் நாமும் ஏதோ ஒரு முதலையின் பிடியில் இருக்கலாம். அப்போது நம் பலத்தை மட்டுமே நம்பாமல் ஒரு உயர்ந்த துணையைப் பற்றுவது விடுதலையின் வாசலாகிறது. இந்தக் கதை இன்றும் பக்தர்கள் நெஞ்சில் ஆறுதலாக நிற்கிறது.

இக்கதையைக் கேட்பவர் ஒவ்வொருவரும், தம் பலம் குன்றும் ஒரு நாள் வரலாம் என்பதையும், அப்போது மனம் நாடும் துணை எது என்பதையும் முன்கூட்டியே சிந்திக்கலாம். சரணாகதி என்பது தோல்வி அல்ல, தன் வரம்பை உணர்ந்த தெளிவு என்பதையே கஜேந்திரன் காட்டுகிறான். அந்த உணர்வு பிறந்த கணத்திலேயே அவன் விடுதலையின் முதல் அடியை வைத்தான். அவன் பெயர் இன்றும் அடைக்கலத்தின் அடையாளமாக விளங்குகிறது.

Gajendra Holds the Lotus

The Bhagavata Purana tells the story of Gajendra, king of elephants. In a lake near Mount Trikuta, Gajendra was bathing with his herd. He was very proud of his strength and the size of his family.

Suddenly a crocodile caught hold of his leg. The elephant pulled with all his might, and the crocodile would not let go. The crocodile pulled him into the water, and the elephant pulled back toward land. The struggle went on, says the Purana, for many years. The elephant's strength failed, and his relatives and companions drew away from him.

When all his strength was spent, an inner thought arose in him, and holding a lotus flower in his trunk, he turned to the Lord. 'You are the chief of all beings, free of all attachment and the refuge of everyone. I take shelter in you,' he prayed. His prayer was utterly simple and a complete surrender.

In answer, the story says, Vishnu arrived riding on Garuda and with his discus freed the elephant from the crocodile. When his own strength, family and wealth were of no use, the single hold on the Lord set him free.

Two kinds of holding appear in this tale. One is the crocodile's grip, the holding that binds. The other is the surrender to the Lord, the holding that frees. For Valluvar's 'hold on to the refuge of the One who has no hold', it is hard to find a better illustration.

In our own lives we may be in the jaws of some crocodile. At such a moment, to rely not only on our own strength but to take hold of a higher support can be the doorway to release. This story remains a comfort in the hearts of devotees to this day.