Kural 901 · மனைவிழைவார் மாண்பயன் எய்தார் வினைவிழையார்

இராம்போலா துளசிதாசர் ஆன கதை

இது வடஇந்தியாவில் துளசிதாசர் வாழ்வு பற்றிப் பரவிய மரபுக் கதை.

துளசிதாசர் தம் இளமைக் காலத்தில் இராம்போலா என்று அழைக்கப்பட்டார். அவர் தன் மனைவி இரத்னாவளியிடம் அளவற்ற அன்பு கொண்டிருந்தார். ஒருநாள் இரத்னாவளி தன் தந்தை வீட்டுக்குச் சென்றிருந்தாள். அவளைப் பிரிந்து ஒரு நாள் கூட இருக்க முடியாத அவர், இரவில் புறப்பட்டுவிட்டார்.

வழியில் ஆறு பெருகி நிறைந்து ஓடியது. படகோட்டிகள் யாரும் இல்லை. அப்போது நீரில் மிதந்த ஒரு பொருளைக் கட்டையென்று நினைத்து அதைப் பற்றிக்கொண்டு அவர் ஆற்றைக் கடந்தார் என்றும், அது ஓர் உடல் என்று பின்னர்தான் தெரிந்தது என்றும் மரபு சொல்கிறது. மாளிகையின் சுவர் ஏற முயன்றபோது தொங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு பாம்பைக் கயிறு என்று பற்றி மேலே ஏறினார் என்றும் கதை கூறுகிறது.

இத்தனை துன்பத்தோடும் வந்து நின்ற கணவனைக் கண்ட இரத்னாவளி வியந்து அதிர்ந்தாள். அவள் வருத்தத்தோடு சொன்னாள்: "என் எலும்பும் சதையுமான இந்த உடம்பின்மேல் உங்களுக்கு இவ்வளவு பற்று இருக்கிறதே. இதில் பாதியளவு அன்பை இறைவன் இராமனிடம் வைத்திருந்தால் நீங்கள் பிறவிக்கடலையே கடந்திருப்பீர்கள்."

அந்தச் சொற்கள் அவர் உள்ளத்தில் மின்னல்போல் இறங்கின. அந்த இரவே அவர் தம் வாழ்வின் திசையை மாற்றிக்கொண்டார். இல்லத்தைத் துறந்து காசி உள்ளிட்ட புனித இடங்களுக்குச் சென்றார். இராம நாமத்தில் ஆழ்ந்து தவம் செய்தார். பின்னாளில் அவர் இயற்றிய இராமசரிதமானஸ் என்னும் காவியம் கோடிக்கணக்கான மக்களின் இல்லங்களில் இன்றும் பாடப்படுகிறது.

இரத்னாவளி அவரைக் கடிந்துகொள்ளவில்லை; ஆனால் அவளுடைய சொற்கள் அவரை மாற்றின. ஒருவர் தன் மனைவியின் அறிவுரையால் வாழ்வின் உண்மையான பொருளை உணர்ந்த சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகவே பலரும் இந்த நிகழ்ச்சியை நினைவு கூர்கின்றனர். அவருடைய இனிய கவிதைகள் பின்னாளில் எளிய மக்களின் உள்ளங்களிலும் உறைந்தன. உழவர்கள் வயல்களிலும் அன்னையர் அடுப்படியிலும் அந்தப் பாடல்களை முணுமுணுத்தனர். ஒரு திருப்பம் ஒரு வாழ்வை மட்டுமல்ல, ஒரு மொழியின் பக்தி மரபையே வளப்படுத்தியது.

அளவற்ற பற்று அவரை நள்ளிரவில் ஆபத்தான வழிகளில் இழுத்துச் சென்றது. அதே ஆற்றல் உயர்ந்த இலட்சியத்தின் பக்கம் திரும்பியபோது உலகப் புகழ்பெற்ற காவியமாக மலர்ந்தது. ஆசையைச் சரியான இலட்சியத்தில் செலுத்தும்போது, வாழ்க்கை மாண்பயன் அடைகிறது என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது.

Rambola Becomes Tulsidas

This is a traditional tale about the life of Tulsidas, told widely in North India.

In his youth Tulsidas was called Rambola. He loved his wife Ratnavali beyond measure. One day Ratnavali had gone to her father's house. Unable to bear a single day without her, he set out that very night.

On the way a river was flooded and no boatman was to be found. Tradition says he caught hold of something floating, thinking it a log, and crossed the river, and only later found it was a corpse. When he tried to climb the wall of the house, he took a hanging snake for a rope and climbed by it, the story adds.

Ratnavali was astonished to see her husband standing there after all these hardships. She said sadly, "You have so much attachment to this body of flesh and bone. If you had even half this love for the Lord Rama, you would have crossed the ocean of birth itself."

Those words went into his heart like lightning. That very night he turned the course of his life. He left home and went to holy places including Kashi. He did penance, immersed in the name of Rama. The epic he later composed, the Ramacharitamanasa, is sung in countless homes to this day.

Unbounded attachment had drawn him through dangerous paths in the middle of the night. When the same force turned towards a high ideal, it bloomed into a world-famous poem. The tale shows that when desire is directed to the right purpose, life reaches its noble fruit.