Kural 908 · நட்டார் குறைமுடியார் நன்றாற்றார் நன்னுதலாள்

குசேலனும் கண்ணனும்

இது பாகவத புராணத்தில் சொல்லப்படும் நட்புக் கதை. இங்கே அன்பான மனைவி கணவனின் நட்புக்கடமையை நினைவூட்டுவதாக அமைகிறது.

குசேலர் என்றும் சுதாமா என்றும் அழைக்கப்பட்ட அந்தணர் வறுமையில் வாழ்ந்தார். அவர் சாந்தீபனி முனிவரின் குருகுலத்தில் கிருஷ்ணனுடன் ஒன்றாகப் படித்தவர். குருகுலத்தில் அவர்கள் இருவரும் இணைபிரியாத நண்பர்கள். பின்னாளில் கிருஷ்ணன் துவாரகையின் அரசனானான். குசேலர் ஊரில் வறுமையில் தத்தளித்தார்.

அவர் மனைவி சுசீலை மிகவும் அறிவுடையவள். குழந்தைகள் பசியால் வாடுவதைக் கண்டு அவள் கணவனிடம் சொன்னாள்: "உங்கள் நண்பர் துவாரகை அரசர் அல்லவா? அவரிடம் சென்று நம் நிலையைச் சொல்லுங்கள்." குசேலர் முதலில் தயங்கினார். "நண்பனிடம் உதவி கேட்பதா? அதுவும் அரசனிடம் வெறும் கையோடு எப்படிச் செல்வது?" என்றார்.

சுசீலை அண்டை வீடுகளில் சிறிதளவு அவலைப் பிச்சை கேட்டு வாங்கி, அதை ஒரு பழைய துணியில் முடிந்து கணவனிடம் கொடுத்து, "இதையாவது அவருக்கு அன்புடன் கொடுங்கள்" என்றாள். குசேலர் அவளுடைய சொல்லைக் கேட்டு, ஆனால் தன் மனத்தாலும் முடிவு செய்து, துவாரகைக்குப் புறப்பட்டார்.

குசேலரின் உடை கிழிந்திருந்தது; கால்களில் புழுதி படிந்திருந்தது. அரண்மனை வாயிலில் காவலர்கள் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தினர். ஆனால் அவர் சுதாமா என்ற பெயரைச் சொன்னதும் கிருஷ்ணனுக்குத் தகவல் போனது. நகரத்தின் வழியெல்லாம் அவர் நடந்தபோது, 'இவர் எப்படி மன்னரின் நண்பர்?' என்று மக்கள் வியந்து பார்த்தனர்.

அரண்மனையில் கிருஷ்ணன் குசேலரைக் கண்டதும் ஓடி வந்து அணைத்துக்கொண்டான். தன் மனைவி ருக்மிணியுடன் சேர்ந்து அவர் கால்களைக் கழுவி உபசரித்தான். குசேலர் தயங்கித் தயங்கி அவல் முடிச்சை நீட்டியபோது, கிருஷ்ணன் அதை ஆவலோடு வாங்கி உண்டான்.

கிருஷ்ணன் அவருடன் குருகுலக் காலத்தை நினைவு கூர்ந்தான். காட்டில் விறகு தேடச் சென்றபோது மழையில் இருவரும் ஒன்றாக மரத்தடியில் தங்கிய நாளைக் குறிப்பிட்டு மகிழ்ந்தான். நட்பின் அன்பில் மூழ்கிய குசேலர் தமது வறுமையைச் சொல்லவே மறந்துவிட்டார்.

குசேலர் எதுவும் கேட்காமலே திரும்பினார். ஆனால் அவர் ஊர் சேர்ந்தபோது அவர் குடிசை இருந்த இடத்தில் செல்வம் நிறைந்த மாளிகை நின்றது.

இந்த நிகழ்ச்சியில் குசேலரின் மனைவி தன் கணவனை நட்பின் கடமையை நோக்கி ஊக்குவித்தாள். குசேலர் தன் நண்பனை நம்பித் துணிவு கொண்டு சென்றார். வள்ளுவர் எச்சரிக்கும் நிலையில் ஒரு கணவன் நட்பைக் கைவிடுகிறான்; இங்கே இல்லறமும் நட்பும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக நிற்கின்றன.

Kuchela and Krishna

This tale of friendship is told in the Bhagavata Purana. Here a loving wife reminds her husband of his duty to a friend.

The brahmin called Kuchela, or Sudama, lived in poverty. He had studied with Krishna in the gurukula of the sage Sandipani, and the two were inseparable friends there. Later Krishna became the king of Dwaraka. Kuchela struggled in poverty in his village.

His wife Susheela was very wise. Seeing the children wasting with hunger she said to her husband, "Is not the king of Dwaraka your friend? Go to him and tell him our state." At first Kuchela hesitated. "Ask a friend for help? And how can I go empty-handed to a king?" he said.

Susheela begged a little beaten rice from the neighbouring houses, tied it in an old cloth, and gave it to her husband, saying, "At least give him this with love." Kuchela listened to her, and by his own heart too decided, and set out for Dwaraka.

In the palace, Krishna ran to meet Kuchela as soon as he saw him and embraced him. With his queen Rukmini, he washed the guest's feet and honoured him. When Kuchela hesitantly held out the bundle of rice, Krishna took it eagerly and ate.

Kuchela returned without asking for anything. But when he reached his village, a mansion full of wealth stood where his hut had been.

In this story Kuchela's wife encouraged her husband towards the duty of friendship, and Kuchela went with courage, trusting his friend. In the state Valluvar warns against, a husband abandons his friendship. Here home life and friendship stand as helpers of each other.