Kural 902 · பேணாது பெண்விழைவான் ஆக்கம் பெரியதோர் – Tamilone

Kural 902 · Being led by Women · பெண்வழிச் சேறல்

பேணாது பெண்விழைவான் ஆக்கம் பெரியதோர்நாணாக நாணுத் தரும்.

Penaadhu Penvizhaivaan Aakkam Periyadhor / Naanaaka Naanuth Tharum

Behold the man who hath an abject infatuation for his wife: in the very midst of his prosperity he will be a byword among men, and he will have to hide his face in shame.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பிறரை நினைக்காமல் பெண்ணின் மேல் அளவற்ற ஆசை கொண்டவனுடைய செல்வமும் வளர்ச்சியும், அவனுக்கு மிகப் பெரிய வெட்கத்தையே தரும்.

Meaning

For a man who pays no regard to others and is wholly given to desire for a woman, his prosperity itself will bring a great shame.

சொற்பொருள் Word by word

பேணாது: without regard, without care
பெண் விழைவான்: one who desires a woman (to excess)
ஆக்கம்: prosperity, success
பெரியதோர்: a great
நாண் ஆக: as a shame
நாணுத் தரும்: will bring shame

விளக்கம்

'பேணாது' என்ற சொல்லுக்கு இங்கே இரண்டு விளக்கங்கள் தரப்படுகின்றன. ஒன்று, தன் கடமைகளையும் பிறரையும் பேணாமல் என்பது. மற்றொன்று, எதையும் ஆராயாமல் என்பது. இரண்டிலும் ஒரே கருத்துதான் தொடர்கிறது: ஆசையின் வேகத்தில் எல்லாவற்றையும் புறக்கணிக்கும் ஆண்மகனின் செல்வமும் வெற்றியும் அவனுக்குப் பெருமை தராது; வெட்கத்தையே தரும் என்கிறார் வள்ளுவர்.

'பெரியதோர் நாணாக நாணுத் தரும்' என்பதில் ஓர் அழகான நயம் உள்ளது. 'நாண்' என்பதற்கு வெட்கம் என்ற பொருள் ஒன்று; கயிறு என்ற பொருள் இன்னொன்று. அதாவது பெரிய கயிறாகி அவனைக் கட்டி இழுத்துக் கொண்டுபோய் வெட்கத்தில் ஆழ்த்தும் என்றும் கொள்ளலாம். செல்வம் அவனுக்குப் பெருமை சேர்ப்பதற்குப் பதிலாக, அவனை இழுத்துச் சென்று அவமானப்படுத்துகிறது. செல்வம், பதவி போன்றவை நம்மை உயர்த்த வேண்டும்; ஆனால் ஒழுக்கம் இல்லாதவனிடம் அவை சுமையாகவே மாறுகின்றன.

ஊரார் பார்வையும் இங்குக் குறிப்பிடத்தக்கது. ஒருவன் தன் வீட்டுக்குள் செய்யும் செயல்கள் மட்டுமல்ல; தன் கடமைகளை எவ்வாறு பேணுகிறான் என்பதையும் ஊர் கவனித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. தன் பொறுப்புகளை மறந்து ஆசையில் மூழ்கியவனை எல்லோரும் குறைவாகவே பேசுவர்.

இன்றும் பெரிய பதவிகளில் இருப்பவர்கள் தம் பொறுப்புகளை விடுத்து, தனிப்பட்ட ஆசைகளால் இழுபட்டுப் பெயரைக் கெடுத்துக்கொள்வதை நாம் செய்தித்தாள்களில் காண்கிறோம். புகழும் வளமும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டுமானால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தும் ஆற்றல் வேண்டும் என்ற பாடத்தையே இந்தக் குறள் தருகிறது.

ஆக்கம் என்பது வெறும் செல்வம் அல்ல; ஒருவன் உழைத்துப் பெற்ற நற்பெயரும் நிலையும் அதில் அடங்கும். அந்த ஆக்கத்தை நிலைநிறுத்துவது ஒழுக்கமும் கடமை உணர்வுமே. இவை இல்லாதபோது எவ்வளவு வளமும் ஒரே நாளில் இகழ்ச்சிக்கு இடமாகிவிடும். ஆகவே வளர்ச்சியடைபவர்கள் முதலில் தம் மனத்தின் ஆசைகளுக்கு எல்லை வகுக்க வேண்டும்; அதுவே வெட்கத்திலிருந்து காக்கும் முதல் வேலி.

Explanation

The word 'penaadhu' is explained in two ways. One is without caring for one's duties and for others. The other is without examining anything. In both readings the thought continues: the wealth and success of a man who in the rush of desire neglects everything will not bring him honour. They will bring him shame, says Valluvar.

There is a lovely play in 'periyadhor naanaaga naanuth tharum'. 'Naan' means shame, and it also means a rope. So we may read it as: it will become a great rope that drags him along and plunges him into shame. Instead of adding to his dignity, his prosperity pulls him along and makes him contemptible. Wealth and position ought to raise us, but in the hands of one without self-command they become a burden.

The gaze of society matters here too. The world watches not only what a man does at home, but how he keeps his responsibilities. People speak lightly of a man who forgets his duties in his passion.

We still read in the newspapers of people in high office who set aside their duties, are pulled about by personal desires, and ruin their name. The lesson of this verse is that fame and prosperity need the power of self-command to stay safe.

கதை

புரூரவனும் ஊர்வசியும்

இது இருக்கு வேதம், புராணங்கள், காளிதாசரின் விக்ரமோர்வசீயம் ஆகியவற்றில் சொல்லப்படும் கதை.

சந்திர குலத்தில் தோன்றிய புரூரவன் என்னும் மன்னன் வீரத்திலும் புகழிலும் சிறந்தவன். ஒருநாள் தேவலோகத்து நடனப் பெண்ணான ஊர்வசி சாபத்தால் நிலவுலகுக்கு வந்தாள். புரூரவனைக் கண்டு காதல் கொண்டாள். அவளை மணக்க விரும்பிய அவனிடம் அவள் சில நிபந்தனைகளை விதித்தாள். அவற்றில் ஒன்று, அவள் வளர்க்கும் இரண்டு ஆடுகளுக்கு எந்தத் துன்பமும் நேரக்கூடாது என்பது.

சில காலம் புரூரவன் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தான். ஆனால் அவன் மனம் முழுவதும் ஊர்வசியிடமே இருந்தது. நாட்டைப் பார்க்கும் பொறுப்பு, அவையில் அமரும் நேரம், படைகளைப் பேணும் கடமை ஆகியவற்றை அவன் மறக்கத் தொடங்கினான். அமைச்சர்கள் கவலைப்பட்டனர்; மக்கள் மெல்லிய குரலில் பேசிக்கொண்டனர்.

ஊர்வசியை மீண்டும் வானுலகுக்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்பிய கந்தர்வர்கள், ஒருநாள் இரவு அந்த ஆடுகளைத் திருடிச் சென்றனர். ஆடுகளின் கதறலைக் கேட்ட ஊர்வசி, "என் கணவன் எவ்வளவு கோழை!" என்று வருந்தினாள். புரூரவன் ஆடையின்றி எழுந்து ஓடினான். அந்த நேரத்தில் மின்னல் வெளிச்சம் ஒளிர்ந்து அவனைக் காட்டியது. நிபந்தனை முறிந்தது; ஊர்வசி அவனைவிட்டு மறைந்தாள்.

அந்த இழப்பைத் தாங்க முடியாமல் புரூரவன் பித்தனைப் போல நாடு நகரங்களை விட்டு அலைந்தான். காடுகளிலும் ஏரிக்கரைகளிலும் அவளைத் தேடித் திரிந்தான். மரங்களிடமும் பறவைகளிடமும், "என் ஊர்வசியைக் கண்டீர்களா?" என்று கேட்டான். அவன் அவையில் இருக்க வேண்டிய அரசன் வனத்தில் அலைந்தது அனைவருக்கும் வருத்தம் தந்தது.

நீண்ட காலத்துக்குப் பின் குருக்ஷேத்திரத்தின் அருகே ஓர் ஏரிக்கரையில் ஊர்வசியைக் கண்டான். கந்தர்வர்களின் அருளால் வேள்வித்தீ பெற்று, வேள்விகள் செய்து, அவளோடு சேர்ந்தான் என்று புராணம் கூறுகிறது. ஆனால் அதற்குள் அவன் புகழ் மங்கியது.

புரூரவனின் வரலாறு காதலின் ஆழத்தைக் காட்டும் அழகிய கதையாகவும் சொல்லப்படுகிறது. கவிஞர்கள் அவனது உள்ளத்தை இனிய பாடல்களாக வடித்துள்ளனர். ஆனால் வள்ளுவரின் பார்வையில், ஓர் அரசனின் ஆழ்ந்த காதல்கூட அவன் பொறுப்பை மறக்க வைத்தால் அது நன்மை தராது.

செல்வமும் அரசுரிமையும் இருந்தும் தன் பொறுப்புகளை மறந்து ஆசையின் பின்னால் சென்றவன் ஊராரின் பேச்சுக்கு ஆளானான். ஆசைக்கு அளவு வேண்டும் என்பதை இந்தக் கதை கற்பிக்கிறது.

A story

Pururavas and Urvashi

This tale is told in the Rig Veda, the Puranas and Kalidasa's play Vikramorvasiyam.

Pururavas, a king of the lunar line, was renowned for valour and glory. One day Urvashi, a celestial dancer, came to earth by a curse and fell in love with him. When he wished to marry her, she set conditions for him. One was that no harm should come to the two rams that she kept.

For some time Pururavas lived happily. But his whole mind was on Urvashi. He began to forget the care of his kingdom, his time in the court and his duty to keep his forces in order. The ministers were anxious, and the people began to talk in low voices.

The Gandharvas, who wished to take Urvashi back to heaven, stole the rams one night. Hearing their cries, Urvashi said bitterly, "What a coward my husband is!" Pururavas leapt up and ran out unclothed. At that moment a flash of lightning revealed him. The condition was broken, and Urvashi vanished from him.

Unable to bear the loss, Pururavas wandered away from his cities like a madman, searching forests and lakeshores. He asked the trees and birds, "Have you seen my Urvashi?" That a king who should have been in his court was roaming the wilderness grieved all who knew him.

After a long time he found Urvashi beside a lake near Kurukshetra. By the grace of the Gandharvas he obtained the sacrificial fire, performed sacrifices, and was joined with her, says the Purana. But in the meantime his renown had dimmed.

Though he had wealth and a kingdom, he forgot his duties and followed desire, and so he became the subject of the people's talk. The tale teaches that desire needs a measure.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் விருப்பங்களை உங்களை நம்பியிருப்பவர்கள் எல்லோரும் பார்க்க முடியுமானால், கடமையைக் காத்த ஒருவரைக் காண்பார்களா, அல்லது புறக்கணித்த ஒருவரையா?

To reflect on

If your desires were visible to everyone who depends on you, would they see a person who has kept his duties or neglected them?